De opleiding die ik volg bij het SIOO over verandermanagement zet je aan tot verandering van jezelf, door te leren van theorie, praktijk en reflectie. Daarom is de opleiding ook eigenlijk een zoektocht, je gaat start een onderzoeksproces van jezelf.
De leermanager van onze opleiding stuurde ons een gedicht om ons te inspireren voor deze zoektocht, en dat gedicht is voor mij heel treffend:
Het ene zoeken
is altijd het andere vinden.
Dus om iets te vinden,
moet je iets zoeken dat het niet is.
De vogel zoeken om de roos te vinden,
de liefde zoeken om ballingschap te vinden,
het niets zoeken om een mens te ontdekken,
naar achteren gaan om vooruit te komen.
De clou van de weg ligt
niet zozeer in zijn splitsingen,
zijn verdachte begin
of zijn twijfelachtige einde,
maar in de bijtende humor
van zijn tweerichtingsverkeer.
Men komt altijd aan,
maar altijd elders.
Alles gaat voorbij.
Maar de andere kant op.
Roberto Juarroz (Argentinië)
Vertaling: Mariolein Sabarte Belacortu
Toda pasa Pero a la inversa
Uit: Het gedicht is een bericht, 1996
zondag 14 oktober 2007
donderdag 11 oktober 2007
Acupunctuur helpt echt!
Ik voel me alweer een heel stuk beter vandaag! Gisteren was ik nog verdrietig, en heb ik zelfs bij het schrijven van de blog nog de nodige traantjes gelaten. Maar nu zit ik weer in de lift! Vanochtend was ik bij de acupuncturiste en de behandling doet met zo veel goed. Natuurlijk heb ik mijn verhaal verteld, en daar heeft zij op ingespeeld. Ze kan geen eitjes maken voor mij, maar als er onverhoopt toch nog een paar eitjes zijn kan ze in elk geval werken aan de conditie ervan. Ook heeft ze de buikgriep behandeld en ze heeft tabletjes meegegeven voor de diarree.
Feit is in elk geval dat ik me beter voel, dat ik veel meer energie heb, minder verdriet en dat ik weer lekkerder in mijn vel zit. Gelukkig maar! Heads up and full speed ahead. We gaan ervoor!
Feit is in elk geval dat ik me beter voel, dat ik veel meer energie heb, minder verdriet en dat ik weer lekkerder in mijn vel zit. Gelukkig maar! Heads up and full speed ahead. We gaan ervoor!
vrijdag 5 oktober 2007
Moeilijke tijd....... toe aan vakantie
Ik zit er al een paar dagen tegenaan te hikken, het bloggen wilde even niet lukken. Ik heb het even moeilijk, zit er een beetje doorheen, en dat komt door het gesprek in het ziekenhuis vorige week donderdag. Laat ik daar even mee beginnen...
Donderdag hadden we de evaluatie van onze eerste IVF/ICSI poging, wat uiteindelijk geen echte poging was omdat we niet tot een punctie zijn gekomen. Ik had maar één eitje ontwikkeld en dat is met een maximale dosis hormonen erg weinig. We hadden voor het evaluatiegesprek onze "lievelingsarts" geboekt, en dat was maar goed ook! Het spreekuur liep uit, dus we moesten lang wachten, maar hij neemt in elk geval de tijd. Ook voor ons, en dat is wel heel fijn.
Ik had een aantal vragen opgeschreven die hij uitgebreid beantwoordde, en gaandeweg kwam het gesprek op "wat nu?". Tijdens de vorige poging was me al duidelijk geworden dat de prognose niet zo goed was, maar ik had door de acupunctuur weer nieuwe hoop gekregen. Met de acupunctuur behandelen we de PCOS, mijn vruchtbaarheidsprobleem, en nog een aantal andere dingen die erop gericht zijn de eitjes beter te laten ontwikkelen. Nu vertelde de arts dat we het stadium van PCOS eigenlijk alweer voorbij zijn, alles duidt er nu op dat ik helemaal geen eitjes meer heb. In 2 jaar tijd ben ik waarschijnlijk door mijn voorraad eitjes heen. Dat heb ik weer......
Hij vertelde ook nog dat het wel heel uitzonderlijk is, en dat hij het nog nooit eerder heeft meegemaakt, maar dat toch echt alles erop wijst. Tja..... Zonder eitjes heeft IVF/ICSI geen zin, geen enkele vruchtbaarheidsbehandeling heeft dan nog zin. Zonder eitje is er simpel geen bevruchting mogelijk, en eitjes kun je niet ontwikkelen, met geen enkel medicijn. We worden namelijk als vrouw allemaal geboren met een voorraad eitjes en op=op. Toch wil hij nog graag één keer een behandeling opstarten. En deze keer starten we dan gelijk met een maximale dosis hormonen en gebruiken we bovendien andere medicijnen. In plaats van de puregon, een syntetisch hormoon, stappen we over op de menopur, een natuurlijk hormoon dat wordt gewonnen uit de urine van `moeders voor moeders`. Hij vertelde dat menopur altijd een beter resultaat geeft dan puregon, en heel misschien lukt het ons dan om meer dan 3 eitjes te ontwikkelen. Maar hij verwacht dat het moeilijk zal zijn, en het zullen er zeker niet veel meer zijn. En minder dan 3 betekent einde behandeling. Dan sluit het boek van IVF/ICSI. En dat was een harde klap in mijn gezicht, een heel harde klap......
Alweer een probleem erbij, mijn lichaam laat me alweer in de steek. In plaats van vooruitgang worden de vooruitzichten almaar slechter. Ik heb er veel verdriet van, het hakt er heel diep in.
Er is een flinke deuk geslagen in de hoop die ik nog had. Ik ben teleurgesteld in mijn lichaam. Op de een of andere manier ben ik steeds een bijzonder geval. "Mevrouw, het is heel zeldzaam, maar bij u hebben we geconstateerd dat.....". "Mevrouw, we maken het niet vaak mee, maar ......". Ik heb duidelijk een lichaam dat niet is samengesteld met eerste-klas materiaal. Mijn oren, mijn ogen, mijn benen, mijn luchtwegen en longen, mijn neus, mijn hormoonprobleem (PCOS) dat ook leidt tot overgewicht en kaal worden...... Ik wil niet klagen, er zijn mensen die het veel erger hebben dan ik, maar toch doet het zeer.
Het besef dat het misschien nooit gaat lukken een kindje te krijgen groeit. En dan? Er is meer in het leven dan kinderen krijgen en opvoeden, maar hoe vervang je dat dan? Een carrière, een mooier huis, meer vakanties, een grotere auto..... dat is allemaal materialisme. Dat is geen genetisch stukje van mij en van Peter samen. Ik heb er nog even geen antwoord op, ik heb even tijd nodig om dit te laten zakken. Om weer nieuwe hoop te vinden. We hebben met de arts afgesproken dat we 3 maanden pauze nemen, om ook de acupunctuur zijn maximale werk te laten doen.
Gelukkig heb ik morgenochtend weer acupunctuur, dan kan ik het gelijk even bespreken met haar. Vorige week was ik er ook en volgens haar zit er in elk geval vooruitgang in mijn energie-ontwikkeling. Dat is goed nieuws. Dat ik een flinke verkoudheid krijg weggewerkt zonder een infectie te ontwikkelen op de luchtwegen of op de longen is in elk geval een heel goed teken dacht ik zo!
Na de ziekenhuisafspraak vorige week donderdag werd ik prompt ziek op donderdagavond. Buikgriep. Vervelend! Een paar slechte nachten volgden, hoewel een warme kruik wel enig comfort bracht. Vooral 's ochtends en 's avonds had ik er veel last van in de vorm van hevige buikkrampen, misselijkheid, en veel tijd op het toilet doorbrengen door de diarree. Toch zijn we het weekend naar Drenthe afgereisd om onze lieve vrienden Marjan en Jan te helpen met de verhuis. Gezellig was het! Ondanks de buikgriep heb ik lol gehad, en we hebben goed kunnen helpen. Super toch? Het was fijn ook even de gedachten te kunnen verzetten, even aan iets anders denken, dat had ik wel nodig. Ook heb ik vrijdag en maandag gewoon gewerkt, ik had geen tijd om ziek thuis te blijven. Het is superdruk op het werk, middenin de kwartaalrapportage die niet echt soepel verloopt door alle personele perikelen en mensen die zich niet houden aan afspraken.
Maar goed, nu nog 2 dagen buffelen. Nog even heel druk zijn. Zoals het er nu uitziet ben ik maandag al vrij, en dinsdag vertrekken we al heel vroeg van Schiphol. Dat is een goed vooruitzicht. Vakantie kan ik goed gebruiken, even tijd voor mezelf, even afschakelen en alles een plekje geven.
Donderdag hadden we de evaluatie van onze eerste IVF/ICSI poging, wat uiteindelijk geen echte poging was omdat we niet tot een punctie zijn gekomen. Ik had maar één eitje ontwikkeld en dat is met een maximale dosis hormonen erg weinig. We hadden voor het evaluatiegesprek onze "lievelingsarts" geboekt, en dat was maar goed ook! Het spreekuur liep uit, dus we moesten lang wachten, maar hij neemt in elk geval de tijd. Ook voor ons, en dat is wel heel fijn.
Ik had een aantal vragen opgeschreven die hij uitgebreid beantwoordde, en gaandeweg kwam het gesprek op "wat nu?". Tijdens de vorige poging was me al duidelijk geworden dat de prognose niet zo goed was, maar ik had door de acupunctuur weer nieuwe hoop gekregen. Met de acupunctuur behandelen we de PCOS, mijn vruchtbaarheidsprobleem, en nog een aantal andere dingen die erop gericht zijn de eitjes beter te laten ontwikkelen. Nu vertelde de arts dat we het stadium van PCOS eigenlijk alweer voorbij zijn, alles duidt er nu op dat ik helemaal geen eitjes meer heb. In 2 jaar tijd ben ik waarschijnlijk door mijn voorraad eitjes heen. Dat heb ik weer......
Hij vertelde ook nog dat het wel heel uitzonderlijk is, en dat hij het nog nooit eerder heeft meegemaakt, maar dat toch echt alles erop wijst. Tja..... Zonder eitjes heeft IVF/ICSI geen zin, geen enkele vruchtbaarheidsbehandeling heeft dan nog zin. Zonder eitje is er simpel geen bevruchting mogelijk, en eitjes kun je niet ontwikkelen, met geen enkel medicijn. We worden namelijk als vrouw allemaal geboren met een voorraad eitjes en op=op. Toch wil hij nog graag één keer een behandeling opstarten. En deze keer starten we dan gelijk met een maximale dosis hormonen en gebruiken we bovendien andere medicijnen. In plaats van de puregon, een syntetisch hormoon, stappen we over op de menopur, een natuurlijk hormoon dat wordt gewonnen uit de urine van `moeders voor moeders`. Hij vertelde dat menopur altijd een beter resultaat geeft dan puregon, en heel misschien lukt het ons dan om meer dan 3 eitjes te ontwikkelen. Maar hij verwacht dat het moeilijk zal zijn, en het zullen er zeker niet veel meer zijn. En minder dan 3 betekent einde behandeling. Dan sluit het boek van IVF/ICSI. En dat was een harde klap in mijn gezicht, een heel harde klap......
Alweer een probleem erbij, mijn lichaam laat me alweer in de steek. In plaats van vooruitgang worden de vooruitzichten almaar slechter. Ik heb er veel verdriet van, het hakt er heel diep in.
Er is een flinke deuk geslagen in de hoop die ik nog had. Ik ben teleurgesteld in mijn lichaam. Op de een of andere manier ben ik steeds een bijzonder geval. "Mevrouw, het is heel zeldzaam, maar bij u hebben we geconstateerd dat.....". "Mevrouw, we maken het niet vaak mee, maar ......". Ik heb duidelijk een lichaam dat niet is samengesteld met eerste-klas materiaal. Mijn oren, mijn ogen, mijn benen, mijn luchtwegen en longen, mijn neus, mijn hormoonprobleem (PCOS) dat ook leidt tot overgewicht en kaal worden...... Ik wil niet klagen, er zijn mensen die het veel erger hebben dan ik, maar toch doet het zeer.
Het besef dat het misschien nooit gaat lukken een kindje te krijgen groeit. En dan? Er is meer in het leven dan kinderen krijgen en opvoeden, maar hoe vervang je dat dan? Een carrière, een mooier huis, meer vakanties, een grotere auto..... dat is allemaal materialisme. Dat is geen genetisch stukje van mij en van Peter samen. Ik heb er nog even geen antwoord op, ik heb even tijd nodig om dit te laten zakken. Om weer nieuwe hoop te vinden. We hebben met de arts afgesproken dat we 3 maanden pauze nemen, om ook de acupunctuur zijn maximale werk te laten doen.
Gelukkig heb ik morgenochtend weer acupunctuur, dan kan ik het gelijk even bespreken met haar. Vorige week was ik er ook en volgens haar zit er in elk geval vooruitgang in mijn energie-ontwikkeling. Dat is goed nieuws. Dat ik een flinke verkoudheid krijg weggewerkt zonder een infectie te ontwikkelen op de luchtwegen of op de longen is in elk geval een heel goed teken dacht ik zo!
Na de ziekenhuisafspraak vorige week donderdag werd ik prompt ziek op donderdagavond. Buikgriep. Vervelend! Een paar slechte nachten volgden, hoewel een warme kruik wel enig comfort bracht. Vooral 's ochtends en 's avonds had ik er veel last van in de vorm van hevige buikkrampen, misselijkheid, en veel tijd op het toilet doorbrengen door de diarree. Toch zijn we het weekend naar Drenthe afgereisd om onze lieve vrienden Marjan en Jan te helpen met de verhuis. Gezellig was het! Ondanks de buikgriep heb ik lol gehad, en we hebben goed kunnen helpen. Super toch? Het was fijn ook even de gedachten te kunnen verzetten, even aan iets anders denken, dat had ik wel nodig. Ook heb ik vrijdag en maandag gewoon gewerkt, ik had geen tijd om ziek thuis te blijven. Het is superdruk op het werk, middenin de kwartaalrapportage die niet echt soepel verloopt door alle personele perikelen en mensen die zich niet houden aan afspraken.
Maar goed, nu nog 2 dagen buffelen. Nog even heel druk zijn. Zoals het er nu uitziet ben ik maandag al vrij, en dinsdag vertrekken we al heel vroeg van Schiphol. Dat is een goed vooruitzicht. Vakantie kan ik goed gebruiken, even tijd voor mezelf, even afschakelen en alles een plekje geven.
zondag 30 september 2007
Leren en veranderen
Het eerste seminar van de opleiding Sturen van Veranderingen in Organisatie (SVO) bij het Sioo was interessant, heel intensief en soms ook enorm confronterend. Regelmatig werd ons een spiegel voorgehouden, de essentie was vaak treffend, zo was de feedback ook. Wat hebben we gedaan?
De eerste middag en avond hebben we vooral kennisgemaakt, veel gepraat met medestudenten in kleine groepjes en onderwijl gewerkt aan de opdracht te ontdekken wat voor veranderaar iedereen nu eigenlijk was. Dit resulteerde in een flap waarop je in 3 dimensies (functioneel, expressief en persoonlijk) moest weergeven wat je te bieden hebt, wat je wil leren en wat je motto is. Tot zover was het vooral nog gezellig en verkennend. We hebben een leuke groep, al is die wel behoorlijk groot met 20 deelnemers.
Donderdag was de dag van de grote confrontatie, de dag waarop ik het meest heb geleerd, in theorie maar ook over mezelf. Het ging over frames in denken, over eenzijdige en meerzijdige frames, over slordig redeneren. Een theorie van Argyris, een Amerikaanse wetenschapper, die ons een spiegel voorhoudt over hoe de kwaliteit van onze gesprekken (of beter gezegd de ontbrekende kwaliteit) invloed heeft op de ander en op onszelf en hoe we onszelf blokkeren in het leren daardoor. Het klinkt waarschijnlijk heel ingewikkeld, maar het is een bijzonder interessante theorie die voor mij op deze dag zijn kwaliteit heeft bewezen. Ik moet gesprekken zeker anders gaan aanpakken. En dat vergt oefening, veel oefening. In dit artikel kun je lezen en doen wat wij ook gedaan hebben op donderdag. Als je wil leren over jezelf, kan ik dit ten zeerste aanbevelen! Behalve het opnemen van de theorie hebben we ook "gedaan". We hebben geoefend. Eerst hoe het niet moest, later hoe het beter kan. Gaandeweg ontstond er verbetering. En het is geen verandering bij jezelf die je in 1 dag realiseert, het is een valkuil die je nog jaren moet leren vermijden, en soms trap je er toch nog in. Leren met vallen en opstaan, maar bewustwording is zeker al de eerste en vaak belangrijkste stap!
De belangrijkste eye-opener voor mij was de confrontatie net mijn eigen frames, mijn eigen mindset dat een grote invloed heeft op de gesprekken die ik voer en dus de uitkomsten daarvan. Ik heb me gerealiseerd dat ik door mijn "radar", waarmee ik een heleboel non-verbale communicatie waarneem, interpretaties maak die ik niet toets bij de gesprekspartner en daardoor kan ik verkeerde conclusies trekken. Een voorbeeld uit mijn eigen praktijk. In een gesprek met een collega over een serieus probleem gedraagt mijn collega zich nogal lacherig. Ik zie dat, en trek daaruit de conclusie dat hij mij minzaam behandelt en ik voel me beslist niet serieus genomen. Ik wordt boos! Mijn frame bestaat uit de aanname dat hij me minzaam behandelt en dat hij me niet serieus neemt. Maar misschien behandelde hij me helemaal niet minzaam, maar was hij gewoon zenuwachtig en nerveus? Als ik mijn waarneming had getoetst voordat ik mijn conclusie klaar had, was ik misschien niet boos geworden en had het gesprek een andere uitwerking gehad. Aangezien mijn radar overuren maakt, mijn handicap maakt dat ik hem heel hard nodig heb omdat ik veel verbale communicatie mis, heb ik dus nog heel wat valkuilen te vermijden. Een hele klus! Maar wel een belangrijke ontdekking.
Andere interessante artikelen over het onderwerp vind je hier en hier.
Ook hebben we stilgestaan bij de leerstijlen van kolb. We hebben de test gedaan en ik heb geleerd dat ik een overtuigend "doener" ben. Eerst doen, dan denken. Tja, wat moet ik ervan zeggen, het klopt meestal wel......En ik heb geleerd dat ik best wat vaker mag doen aan reflectie, mag stilstaan bij mijn eigen gedrag en het effect daarvan op anderen. En bijsturen aan de hand van de conclusie die ik hieruit trek. Tja..... confronterend was het zeker, maar dat zei ik al eerder.
De vrijdagochtend hebben we besteed aan de groepsdynamiek. We hebben met de hele groep een "gemene" oefening gedaan. De emoties liepen gelijk hoog op. Ook dat was een heel aparte ervaring. Later hebben we geleerd hoe je succesvol interventies kan doen in een groep, en welke stappen je daarvoor moet doorlopen. De meeste mensen slaan een aantal stappen over waardoor een interventie soms weinig zinvol is. Interessant en heel bruikbaar. We functioneren immers in vele groepen, vooral op het werk!
De eerste middag en avond hebben we vooral kennisgemaakt, veel gepraat met medestudenten in kleine groepjes en onderwijl gewerkt aan de opdracht te ontdekken wat voor veranderaar iedereen nu eigenlijk was. Dit resulteerde in een flap waarop je in 3 dimensies (functioneel, expressief en persoonlijk) moest weergeven wat je te bieden hebt, wat je wil leren en wat je motto is. Tot zover was het vooral nog gezellig en verkennend. We hebben een leuke groep, al is die wel behoorlijk groot met 20 deelnemers.
Donderdag was de dag van de grote confrontatie, de dag waarop ik het meest heb geleerd, in theorie maar ook over mezelf. Het ging over frames in denken, over eenzijdige en meerzijdige frames, over slordig redeneren. Een theorie van Argyris, een Amerikaanse wetenschapper, die ons een spiegel voorhoudt over hoe de kwaliteit van onze gesprekken (of beter gezegd de ontbrekende kwaliteit) invloed heeft op de ander en op onszelf en hoe we onszelf blokkeren in het leren daardoor. Het klinkt waarschijnlijk heel ingewikkeld, maar het is een bijzonder interessante theorie die voor mij op deze dag zijn kwaliteit heeft bewezen. Ik moet gesprekken zeker anders gaan aanpakken. En dat vergt oefening, veel oefening. In dit artikel kun je lezen en doen wat wij ook gedaan hebben op donderdag. Als je wil leren over jezelf, kan ik dit ten zeerste aanbevelen! Behalve het opnemen van de theorie hebben we ook "gedaan". We hebben geoefend. Eerst hoe het niet moest, later hoe het beter kan. Gaandeweg ontstond er verbetering. En het is geen verandering bij jezelf die je in 1 dag realiseert, het is een valkuil die je nog jaren moet leren vermijden, en soms trap je er toch nog in. Leren met vallen en opstaan, maar bewustwording is zeker al de eerste en vaak belangrijkste stap!
De belangrijkste eye-opener voor mij was de confrontatie net mijn eigen frames, mijn eigen mindset dat een grote invloed heeft op de gesprekken die ik voer en dus de uitkomsten daarvan. Ik heb me gerealiseerd dat ik door mijn "radar", waarmee ik een heleboel non-verbale communicatie waarneem, interpretaties maak die ik niet toets bij de gesprekspartner en daardoor kan ik verkeerde conclusies trekken. Een voorbeeld uit mijn eigen praktijk. In een gesprek met een collega over een serieus probleem gedraagt mijn collega zich nogal lacherig. Ik zie dat, en trek daaruit de conclusie dat hij mij minzaam behandelt en ik voel me beslist niet serieus genomen. Ik wordt boos! Mijn frame bestaat uit de aanname dat hij me minzaam behandelt en dat hij me niet serieus neemt. Maar misschien behandelde hij me helemaal niet minzaam, maar was hij gewoon zenuwachtig en nerveus? Als ik mijn waarneming had getoetst voordat ik mijn conclusie klaar had, was ik misschien niet boos geworden en had het gesprek een andere uitwerking gehad. Aangezien mijn radar overuren maakt, mijn handicap maakt dat ik hem heel hard nodig heb omdat ik veel verbale communicatie mis, heb ik dus nog heel wat valkuilen te vermijden. Een hele klus! Maar wel een belangrijke ontdekking.
Andere interessante artikelen over het onderwerp vind je hier en hier.
Ook hebben we stilgestaan bij de leerstijlen van kolb. We hebben de test gedaan en ik heb geleerd dat ik een overtuigend "doener" ben. Eerst doen, dan denken. Tja, wat moet ik ervan zeggen, het klopt meestal wel......En ik heb geleerd dat ik best wat vaker mag doen aan reflectie, mag stilstaan bij mijn eigen gedrag en het effect daarvan op anderen. En bijsturen aan de hand van de conclusie die ik hieruit trek. Tja..... confronterend was het zeker, maar dat zei ik al eerder.
De vrijdagochtend hebben we besteed aan de groepsdynamiek. We hebben met de hele groep een "gemene" oefening gedaan. De emoties liepen gelijk hoog op. Ook dat was een heel aparte ervaring. Later hebben we geleerd hoe je succesvol interventies kan doen in een groep, en welke stappen je daarvoor moet doorlopen. De meeste mensen slaan een aantal stappen over waardoor een interventie soms weinig zinvol is. Interessant en heel bruikbaar. We functioneren immers in vele groepen, vooral op het werk!
vrijdag 28 september 2007
Overwinning!
Pfoe zeg, het was me het weekje wel. Druk, druk, druk.....
Vanaf woensdag was ik 3 dagen van de buitenwereld afgesloten vanwege de opleiding. Het eerste seminar was in een hotel ergens op de Veluwe, en de dagen waren lang. 's Ochtends starten om 9 uur en doorgaan tot 20.00 uur met een uur lunchpauze. Daarna nog een gezamenlijk diner en de dag was weer voorbij. Vandaag om 17.00 uur mocht ik weer op huis aan en daar was ik ook wel aan toe!
Nu had ik ook nog de pech dat ik enorm verkouden was, een beetje grieperig. Snotteren, niesen, hoofdpijn, dat voelt niet lekker, vooral niet als je zo intensief bezig bent. Even liggen is er niet bij. Maar toch is het een enorme overwinning, want het is alweer bijna over. En ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder alleen maar verkouden ben geweest, zonder een luchtweginfectie, een bijholte-onsteking of zelfs een longontsteking op te lopen. Nu was ik alleen verkouden, en het is vanzelf weer over gegaan. Voor het eerst in mijn herinnering heb ik geen antibiotica nodig. Weet je wat dat betekent? Dat mijn energiehuishouding goed op peil is! En dat is de grootste overwinning sinds lange tijd. Ik heb genoeg energie in mijn lijf om een verkoudheid te bevechten zonder gestrekt te gaan. En met mijn verleden van asmatische bronchitis en cara is dat een heel prestatie! Het is 1-0 !
De eerste seminar van de opleiding was enorm intensief, ik heb heel veel geleerd, vooral over mijzelf. Ik heb goede feedback gehad, ik heb waardevolle dingen opgestoken, maar ik ga er nog een hele kluif aan krijgen om dat te verwerken en er iets mee te doen. Het eerste seminar was heel reflectief, en dat is behoorlijk confronterend. Ik ga er nog een nachtje over slapen en dan zal ik er iets over vertellen!
Balen was het, dat ik Peter's verjaardag moest missen op woensdag. En het was nog wel zo'n mijlpaal. Peter is sinds woensdag 40! En ik zat in een hotel op de Veluwe. Bah! Ik heb dit weekend dus nog wel iets goed te maken! Maar eerst lekker slapen, en morgen gezond weer op! Welterusten!
Vanaf woensdag was ik 3 dagen van de buitenwereld afgesloten vanwege de opleiding. Het eerste seminar was in een hotel ergens op de Veluwe, en de dagen waren lang. 's Ochtends starten om 9 uur en doorgaan tot 20.00 uur met een uur lunchpauze. Daarna nog een gezamenlijk diner en de dag was weer voorbij. Vandaag om 17.00 uur mocht ik weer op huis aan en daar was ik ook wel aan toe!
Nu had ik ook nog de pech dat ik enorm verkouden was, een beetje grieperig. Snotteren, niesen, hoofdpijn, dat voelt niet lekker, vooral niet als je zo intensief bezig bent. Even liggen is er niet bij. Maar toch is het een enorme overwinning, want het is alweer bijna over. En ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder alleen maar verkouden ben geweest, zonder een luchtweginfectie, een bijholte-onsteking of zelfs een longontsteking op te lopen. Nu was ik alleen verkouden, en het is vanzelf weer over gegaan. Voor het eerst in mijn herinnering heb ik geen antibiotica nodig. Weet je wat dat betekent? Dat mijn energiehuishouding goed op peil is! En dat is de grootste overwinning sinds lange tijd. Ik heb genoeg energie in mijn lijf om een verkoudheid te bevechten zonder gestrekt te gaan. En met mijn verleden van asmatische bronchitis en cara is dat een heel prestatie! Het is 1-0 !
De eerste seminar van de opleiding was enorm intensief, ik heb heel veel geleerd, vooral over mijzelf. Ik heb goede feedback gehad, ik heb waardevolle dingen opgestoken, maar ik ga er nog een hele kluif aan krijgen om dat te verwerken en er iets mee te doen. Het eerste seminar was heel reflectief, en dat is behoorlijk confronterend. Ik ga er nog een nachtje over slapen en dan zal ik er iets over vertellen!
Balen was het, dat ik Peter's verjaardag moest missen op woensdag. En het was nog wel zo'n mijlpaal. Peter is sinds woensdag 40! En ik zat in een hotel op de Veluwe. Bah! Ik heb dit weekend dus nog wel iets goed te maken! Maar eerst lekker slapen, en morgen gezond weer op! Welterusten!
zondag 23 september 2007
"Tijdens de verbouwing gaat de verkoop gewoon door"
Deze week begint de opleiding waarvoor ik me heb ingeschreven: Sturen van Veranderingen in Organisaties, bij het Sioo. Het is een pittige opleiding op academisch niveau over verandermanagement volgens het concept Action Learning. Dit houdt in dat je tijdens de opleiding werkt aan een praktijkvraagstuk in je eigen organisatie op het gebied van verandermanagement. Met het Sioo sluit je een leercontract af waarin je leerdoelen worden beschreven en die doelstellingen worden opgevolgd met de leermanager.
Tijdens de opleiding wordt ook aandacht besteed aan intervisie, zodat je ook feedback krijgt van je mede-studenten die jou tijdens het leerproces natuurlijk goed leren kennen en je ontwikkelingen op de voet kunnen volgen. Maar zelf moet je ook feedback geven aan anderen. Je leert dus ook van elkaar. Ook wordt er theorie aangeboden, maar die bestudeer je vooral in je eigen tijd. In de komende 10 maanden heb ik maandelijks een seminar van 3 dagen in een hotel ergens op de Veluwe, en elk seminar behandelt een thema binnen het vakgebied van verandermanagement. De thema van het eerste seminar is "leren en veranderen".
En ik heb er zin in, heel veel zin zelfs! Eindelijk ook weer eens wat anders aan mijn hoofd. Ik vind het leuk om me te ontwikkelen en te ontplooien, ik leer graag. En dit vakgebied sluit goed aan bij mijn dagelijkse werk, maar ook bij mijn interesse. Ik heb me bewust ingeschreven voor de opleiding, omdat ik niet alleen wil bezig zijn met de kinderwens. Ik wil ervoor waken dat het geen obsessie gaat worden. We moeten er toch rekening mee houden dat onze wens niet in vervulling gaat, en dan wil ik niet tot de conclusie komen dat het leven stilgestaan heeft. "Tijdens de verbouwing gaat de verkoop dan ook gewoon door!".
Verder gaat het weer helemaal goed met me, het was even schrikken met die bloeding, maar de medicijnen hebben er korte metten mee gemaakt. Ik voel me weer goed, dus ik ga lekker genieten van deze laatste mooie zomerdag van het jaar!
Tijdens de opleiding wordt ook aandacht besteed aan intervisie, zodat je ook feedback krijgt van je mede-studenten die jou tijdens het leerproces natuurlijk goed leren kennen en je ontwikkelingen op de voet kunnen volgen. Maar zelf moet je ook feedback geven aan anderen. Je leert dus ook van elkaar. Ook wordt er theorie aangeboden, maar die bestudeer je vooral in je eigen tijd. In de komende 10 maanden heb ik maandelijks een seminar van 3 dagen in een hotel ergens op de Veluwe, en elk seminar behandelt een thema binnen het vakgebied van verandermanagement. De thema van het eerste seminar is "leren en veranderen".
En ik heb er zin in, heel veel zin zelfs! Eindelijk ook weer eens wat anders aan mijn hoofd. Ik vind het leuk om me te ontwikkelen en te ontplooien, ik leer graag. En dit vakgebied sluit goed aan bij mijn dagelijkse werk, maar ook bij mijn interesse. Ik heb me bewust ingeschreven voor de opleiding, omdat ik niet alleen wil bezig zijn met de kinderwens. Ik wil ervoor waken dat het geen obsessie gaat worden. We moeten er toch rekening mee houden dat onze wens niet in vervulling gaat, en dan wil ik niet tot de conclusie komen dat het leven stilgestaan heeft. "Tijdens de verbouwing gaat de verkoop dan ook gewoon door!".
Verder gaat het weer helemaal goed met me, het was even schrikken met die bloeding, maar de medicijnen hebben er korte metten mee gemaakt. Ik voel me weer goed, dus ik ga lekker genieten van deze laatste mooie zomerdag van het jaar!
vrijdag 21 september 2007
Menstruatie (dus toch!)
Jonge, wat kan je je onzeker voelen door je lijf, zeg......
De bloeding heeft zich vandaag doorgezet, ik ben dus met zekerheid niet zwanger. het kleine beetje hoop dat ik nog had is vergaan. En nee, ik zit niet in zak en as, ik ben er niet van ondersteboven, rationeel had ik me daarop al voorbereid.
Maar ik had me niet voorbereid op zo'n hevige menstruatie. Ik vloeide vanochtend zo erg, dat ik me elk half uur moest verschonen. Toen ik vanochtend met mijn collega's was aangekomen op onze bestemming voor het feestje, moest ik even naar het toilet, en ik schrok me dood. Ik raakte er een beetje van in paniek, was even helemaal de kluts kwijt. Zou dit van de medicijnen komen? Maar daar hebben ze niets over gezegd... Voordat ik aan IVF begon, was mijn menstruatie amper zichtbaar, ik vloeide altijd heel weinig, en soms zelfs helemaal niet. Maar nu voelde ik me leeglopen.
Voor de zekerheid heb ik vanmiddag maar even de huisarts gebeld en ik moest toch maar even langskomen aan het einde van de middag. De assistente adviseerde me om te rusten, dus ik ben van het feest maar naar huis gegaan en gaan liggen. Volgens de dokter heeft dit te maken met de medicijnen die ik heb gebruikt. Door de hormonen wordt er veel meer baarmoederslijmvlies opgebouwd dan normaal, en dat moet er dus nu weer uit. Gewoon even rustig aan doen, met een paar dagen moet alles weer terug zijn bij normaal. Om de bloeding iets te stelpen heeft hij me medicijnen meegegeven, en die lijken inderdaad al iets te helpen. Jammer van het feest... maar gelukkig is het niets ernstigs.
De bloeding heeft zich vandaag doorgezet, ik ben dus met zekerheid niet zwanger. het kleine beetje hoop dat ik nog had is vergaan. En nee, ik zit niet in zak en as, ik ben er niet van ondersteboven, rationeel had ik me daarop al voorbereid.
Maar ik had me niet voorbereid op zo'n hevige menstruatie. Ik vloeide vanochtend zo erg, dat ik me elk half uur moest verschonen. Toen ik vanochtend met mijn collega's was aangekomen op onze bestemming voor het feestje, moest ik even naar het toilet, en ik schrok me dood. Ik raakte er een beetje van in paniek, was even helemaal de kluts kwijt. Zou dit van de medicijnen komen? Maar daar hebben ze niets over gezegd... Voordat ik aan IVF begon, was mijn menstruatie amper zichtbaar, ik vloeide altijd heel weinig, en soms zelfs helemaal niet. Maar nu voelde ik me leeglopen.
Voor de zekerheid heb ik vanmiddag maar even de huisarts gebeld en ik moest toch maar even langskomen aan het einde van de middag. De assistente adviseerde me om te rusten, dus ik ben van het feest maar naar huis gegaan en gaan liggen. Volgens de dokter heeft dit te maken met de medicijnen die ik heb gebruikt. Door de hormonen wordt er veel meer baarmoederslijmvlies opgebouwd dan normaal, en dat moet er dus nu weer uit. Gewoon even rustig aan doen, met een paar dagen moet alles weer terug zijn bij normaal. Om de bloeding iets te stelpen heeft hij me medicijnen meegegeven, en die lijken inderdaad al iets te helpen. Jammer van het feest... maar gelukkig is het niets ernstigs.
woensdag 19 september 2007
Back to life - part 2 ... ... en verder
Jee wat gaat de tijd weer snel! Back to life, back to having fun..... Ik maak ruimschoots goed wat ik heb gemist. Het is weer lekker ouderwets druk, zowel privé als op het werk.
In de afgelopen week ben ik een dag naar Drenthe geweest om vrienden te helpen met de aankomende verhuizing (nou ja, in plaats daarvan hebben we voor Marjan een nieuwe bril uitgezocht!), we zijn een dagje naar Limburg geweest en hebben het daar heel gezellig gehad, ik ben een gezellige avond naar Ikea geweest met m'n nichtje, we hebben lekker uit gegeten bij het Hardrock café, we hebben Kim's vorderingen in haar nieuwe huisje een paar keer bewonderd, ik heb geshopt voor een kraamcadeautje (geslaagd voor een super stoer pakje!), ik ben een middag en een avond op stap geweest met mijn collega's en hebben gezellig Italiaans gekookt met z'n allen en morgen hebben we met onze vestiging het jaarlijkse uitstapje (iets met Middeleeuwen??). En dat allemaal in 1 week tijd...... Niet gek toch?
En buiten al deze leuke dingen heb ik ook nog gewoon gewerkt, een notitie geschreven voor de studie die ik volgende week ga starten, nog 2 boeken gelezen over IVF en het nodige leeswerk gedaan voor mijn opleiding..... Tja, ik zou mezelf haast afvragen waar ik de energie vandaan haal.
Wat betreft onze IVF/ICSI vorderingen is er weinig nieuws van het front. Vorige week donderdag hadden we de tweede afspraak bij Martine, de acupuncturiste. Peter was ook mee deze keer. Ik heb weer een "naalden" behandeling gehad, op heel andere plekken dan de vorige keer. Ook brandde ze Moxa erbij op een naald in de buik, en dat was een heel apart gevoel. Ik genoot van de warmte en ik kon er lekker bij relaxen. Tijdens mijn behandeling heeft ze Peter onderzocht. Hij gaat net als mij ook behandeld worden met naalden, althans dat gaat hij proberen (hij is er doodsbenauwd voor) en daarnaast ook met Chinese kruiden. Volgens haar moeten we allebei resultaat kunnen boeken, het is nog afwachten hoeveel. Ik ben benieuwd, ik voel me er nu nog heel goed bij. De acupunctuur geeft me in elk geval een heleboel energie.
Ik vraag me af of mijn menstruatie nu is doorgebroken sinds vandaag. Ik had gisteravond buikpijn en vanochtend wat afscheiding. Sinds vanmiddag heb ik een kleine bloeding, maar dat zou misschien ook een innestelingsbloeding kunnen zijn. Of houd ik mezelf voor de gek? Ik gebruik namelijk nog steeds progestan, en ik heb begrepen dat je niet menstrueert voordat je daarmee stopt. Ben ik misschien, heel misschien, toch een beetje zwanger? Het zal vast niet waar zijn, maar stiekum gluurt toch ergens de hoop.....
De laatste 2 boeken die ik heb gelezen over IVF waren erg goed! Ik heb ze verslonden, vooral ook omdat er veel ervaringsverhalen werden beschreven. Ik herken heel veel, maar niet alles. Iedereen beleeft het toch weer anders. In Vruchtbare dagen wordt een IVF arts in het ziekenhuis van Tilburg gevolgd tijdens zijn dagelijkse praktijk door de schrijfster, een jaar lang. 
De schrijfster volgt drie stellen in hun behandelcyclus. Het is geen medisch boek, het is vooral beschrijvend. Je leest het verhaal achter de stellen, en je krijgt een virtueel kijkje in de keuken. Makkelijk leesbaar, soms een beetje confronterend, maar veel is heel herkenbaar. Ik kan dit boek ook aanraden aan anderen die meer willen weten over IVF en aan familieleden en vrienden die willen begrijpen wat in mensen omgaat die ermee bezig zijn. In IVF-kinderen doen een twintigtal ouders van IVF kinderen hun verhaal. Wat betekent het om ouder te zijn van een IVF-kind? Hoe reageren familie en vrienden? Vertel je dat je kind een IVF-kind is, of juist niet? Ook dit boek is een aanrader! Ik vloog er in een sneltreinvaart doorheen, en ook aan mijn directe omgeving kan ik het boek aanraden.
In de afgelopen week ben ik een dag naar Drenthe geweest om vrienden te helpen met de aankomende verhuizing (nou ja, in plaats daarvan hebben we voor Marjan een nieuwe bril uitgezocht!), we zijn een dagje naar Limburg geweest en hebben het daar heel gezellig gehad, ik ben een gezellige avond naar Ikea geweest met m'n nichtje, we hebben lekker uit gegeten bij het Hardrock café, we hebben Kim's vorderingen in haar nieuwe huisje een paar keer bewonderd, ik heb geshopt voor een kraamcadeautje (geslaagd voor een super stoer pakje!), ik ben een middag en een avond op stap geweest met mijn collega's en hebben gezellig Italiaans gekookt met z'n allen en morgen hebben we met onze vestiging het jaarlijkse uitstapje (iets met Middeleeuwen??). En dat allemaal in 1 week tijd...... Niet gek toch?
En buiten al deze leuke dingen heb ik ook nog gewoon gewerkt, een notitie geschreven voor de studie die ik volgende week ga starten, nog 2 boeken gelezen over IVF en het nodige leeswerk gedaan voor mijn opleiding..... Tja, ik zou mezelf haast afvragen waar ik de energie vandaan haal.
Wat betreft onze IVF/ICSI vorderingen is er weinig nieuws van het front. Vorige week donderdag hadden we de tweede afspraak bij Martine, de acupuncturiste. Peter was ook mee deze keer. Ik heb weer een "naalden" behandeling gehad, op heel andere plekken dan de vorige keer. Ook brandde ze Moxa erbij op een naald in de buik, en dat was een heel apart gevoel. Ik genoot van de warmte en ik kon er lekker bij relaxen. Tijdens mijn behandeling heeft ze Peter onderzocht. Hij gaat net als mij ook behandeld worden met naalden, althans dat gaat hij proberen (hij is er doodsbenauwd voor) en daarnaast ook met Chinese kruiden. Volgens haar moeten we allebei resultaat kunnen boeken, het is nog afwachten hoeveel. Ik ben benieuwd, ik voel me er nu nog heel goed bij. De acupunctuur geeft me in elk geval een heleboel energie.
Ik vraag me af of mijn menstruatie nu is doorgebroken sinds vandaag. Ik had gisteravond buikpijn en vanochtend wat afscheiding. Sinds vanmiddag heb ik een kleine bloeding, maar dat zou misschien ook een innestelingsbloeding kunnen zijn. Of houd ik mezelf voor de gek? Ik gebruik namelijk nog steeds progestan, en ik heb begrepen dat je niet menstrueert voordat je daarmee stopt. Ben ik misschien, heel misschien, toch een beetje zwanger? Het zal vast niet waar zijn, maar stiekum gluurt toch ergens de hoop.....
De laatste 2 boeken die ik heb gelezen over IVF waren erg goed! Ik heb ze verslonden, vooral ook omdat er veel ervaringsverhalen werden beschreven. Ik herken heel veel, maar niet alles. Iedereen beleeft het toch weer anders. In Vruchtbare dagen wordt een IVF arts in het ziekenhuis van Tilburg gevolgd tijdens zijn dagelijkse praktijk door de schrijfster, een jaar lang. 
De schrijfster volgt drie stellen in hun behandelcyclus. Het is geen medisch boek, het is vooral beschrijvend. Je leest het verhaal achter de stellen, en je krijgt een virtueel kijkje in de keuken. Makkelijk leesbaar, soms een beetje confronterend, maar veel is heel herkenbaar. Ik kan dit boek ook aanraden aan anderen die meer willen weten over IVF en aan familieleden en vrienden die willen begrijpen wat in mensen omgaat die ermee bezig zijn. In IVF-kinderen doen een twintigtal ouders van IVF kinderen hun verhaal. Wat betekent het om ouder te zijn van een IVF-kind? Hoe reageren familie en vrienden? Vertel je dat je kind een IVF-kind is, of juist niet? Ook dit boek is een aanrader! Ik vloog er in een sneltreinvaart doorheen, en ook aan mijn directe omgeving kan ik het boek aanraden.
woensdag 12 september 2007
Andalusië
Ik schreef er eerder al over deze week, over onze aankomende vakantie in Oktober. Het plan is om naar Andalusië te gaan en daar een rondreis te maken. Deze streek staat al langer op mijn verlanglijstje, ik verheug me er al op om weer mooie foto's te maken.
Het reisplan ligt nu bij de reisagente in Frankrijk, zij stuurt morgen een bevestiging over de hotels en morgen ga ik ook de vlucht vastleggen. We vliegen met Vueling, een Spaanse low-cost organisatie. Zij hebben een heel fijne website om vluchten te boeken, en ook heel goede prijzen. We betalen voor een retourtje met z'n tweetjes € 386 inclusief alle belastingen. Niet slecht toch? De vluchttijden zijn ook geweldig: we vertrekken om 08.50h in Amsterdam en komen dan al aan om 11.40h zodat we nog een hele dag kunnen besteden. Bij de terugreis vertrekken we al om 08.25h in Malaga en zijn dan weer rond 11:15h op Schiphol. Zo kunnen we thuis nog rustig uitpakken en de was wegwerken voordat we weer aan het werk gaan.
Volgens mij heb ik een leuke route gepland:
Klik op de route voor een beeldvullende afdruk
We vertrekken vanuit Malaga en reizen dan met de klok mee:
Dag 1: Malaga - Ronda, via de toeristische route door de Pueblos Blancos
Dag 2: Ronda - Pueblo de Santa Maria, via de toeristische route door de Pueblos Blancos
Dag 3: Cadiz
Dag 4: Pueblo de Santa Maria - El Rocio - Matalascanas, Nacional Parque de Donana
Dag 5: Matalascanas - Aracena, bezoek van grotten
Dag 6: Aracena - Sevilla
Dag 7: Sevilla
Dag 8: Sevilla - Cordoba, via toeristische route
Dag 9: Cordoba
Dag 10: Cordoba - Granada
Dag 11: Granada
Dag 12: Granada
Dag 13: Granada - Malaga, toeristische route door de Sierra Nevada en langs de kust
Dag 14: terugreis Malaga - Amsterdam
Het wordt dus een afwisseling van steden en dorpen, mooie autoroutes en natuur. En nu maar hopen dat het mooi weer is!
Het reisplan ligt nu bij de reisagente in Frankrijk, zij stuurt morgen een bevestiging over de hotels en morgen ga ik ook de vlucht vastleggen. We vliegen met Vueling, een Spaanse low-cost organisatie. Zij hebben een heel fijne website om vluchten te boeken, en ook heel goede prijzen. We betalen voor een retourtje met z'n tweetjes € 386 inclusief alle belastingen. Niet slecht toch? De vluchttijden zijn ook geweldig: we vertrekken om 08.50h in Amsterdam en komen dan al aan om 11.40h zodat we nog een hele dag kunnen besteden. Bij de terugreis vertrekken we al om 08.25h in Malaga en zijn dan weer rond 11:15h op Schiphol. Zo kunnen we thuis nog rustig uitpakken en de was wegwerken voordat we weer aan het werk gaan.
Volgens mij heb ik een leuke route gepland:
Klik op de route voor een beeldvullende afdruk
We vertrekken vanuit Malaga en reizen dan met de klok mee:
Dag 1: Malaga - Ronda, via de toeristische route door de Pueblos Blancos
Dag 2: Ronda - Pueblo de Santa Maria, via de toeristische route door de Pueblos Blancos
Dag 3: Cadiz
Dag 4: Pueblo de Santa Maria - El Rocio - Matalascanas, Nacional Parque de Donana
Dag 5: Matalascanas - Aracena, bezoek van grotten
Dag 6: Aracena - Sevilla
Dag 7: Sevilla
Dag 8: Sevilla - Cordoba, via toeristische route
Dag 9: Cordoba
Dag 10: Cordoba - Granada
Dag 11: Granada
Dag 12: Granada
Dag 13: Granada - Malaga, toeristische route door de Sierra Nevada en langs de kust
Dag 14: terugreis Malaga - Amsterdam
Het wordt dus een afwisseling van steden en dorpen, mooie autoroutes en natuur. En nu maar hopen dat het mooi weer is!
dinsdag 11 september 2007
Betrapt!
Rationeel weet ik dat de kans op succes in deze cyclus enorm klein is, deze halfslachtige cyclus die begon als een IVF/ICSI en eindigde op geplande gemeenschap. De natuurlijk manier met een beetje hulp, dat is het geworden. Ik schreef al eerder dat ik er dan ook niet op reken dat er een wondertje uit komt. Ja, ja..... Rationeel en gevoel zijn toch 2 heel verschillende dingen.
Ik heb mezelf betrapt! Vanochtend, voor de spiegel....... Ziet mijn lichaam er anders uit? Voelen mijn borsten al gespannen aan? Is mijn smaak veranderd? Ben ik misselijk? Ik ben er wel degelijk mee bezig, dus. Ik zou zo graag zwanger zijn. Nee, gevoel en ratio zitten niet altijd op één lijn. Wat een klein beetje hoop kan doen.
Betrapt!
Ik heb mezelf betrapt! Vanochtend, voor de spiegel....... Ziet mijn lichaam er anders uit? Voelen mijn borsten al gespannen aan? Is mijn smaak veranderd? Ben ik misselijk? Ik ben er wel degelijk mee bezig, dus. Ik zou zo graag zwanger zijn. Nee, gevoel en ratio zitten niet altijd op één lijn. Wat een klein beetje hoop kan doen.
Betrapt!
zondag 9 september 2007
Back to life - part 1
Back to life! Ik had het al aangekondigd gisteren. Vandaag voelde ik me weer helemaal mens. Ik proefde niet meer constant mijn maaginhoud achter in mijn keel, kon me weer vrijuit bewegen zonder het risico te lopen te moeten overgeven en ik was niet meer misselijk. Back to life - part 1 begint hier!
Na vanochtend eerst lekker te hebben uitgeslapen en een beetje in huis te hebben gerommeld, zijn we vanmiddag eropuit gegaan voor een wandeling in Amsterdam. Ik had op internet een leuke route gevonden over de Eilanden en langs het IJ en dat past mooi in ons plan om Amsterdam eens beter te verkennen. Zo gezegd, zo gedaan! Om 1 uur gingen we de deur uit, en om half 2 parkeerden we de auto in de Haarlemmerstraat, in de Jordaan, recht voor restaurant Stout. Met een lege maag ga je immers niet op pad, er moest dus eerst geluncht worden. En restaurant Stout leek ons een leuke gelegenheid daarvoor, want hier was vanmiddag ons nichtje Kim aan het werk.
Helaas waren de gerechten niet een plekje in onze top 100 waard, maar we hadden ons doel in elk geval bereikt: een volle maag. We hebben nog lekker even gekletst met Kim maar om half 3 gingen we dan echt op pad. We parkeerden de auto in Zeeburg, daar kun je op zondag namelijk gratis parkeren, en daar startten we onze route. Een heel ander stukje Amsterdam hebben we vandaag gezien, met voornamelijk moderne architectuur, en veel water natuurlijk. Het was niet te koud, behoorlijk bewolkt, en aan het einde van de middag brak de zon nog lekker door. Goed wandelweer dus!
Klik hier voor de wandelroute. Even voor de duidelijkheid: wij hebben de korte route gelopen en zelfs daar hebben we op het laatst nog mee gesjoemeld.
Het was een mooie route, sommige stukjes mooier dan andere, maar wel erg leuk om te zien. Vooral omdat we vaak met de auto langs veel van deze gebouwen en gebieden rijden, maar dan nooit de tijd hebben om er uitgebreid naar te kijken. De Oostelijke Handelskade is momenteel een populaire plek, en er wordt veel nieuwgebouwd, de architectuur spreekt mij enorm aan. Ook mijn werkgever, Ymere, heeft er veel mooie gebouwen neergezet, en ik voel me wel trots als ik die kan laten zien aan Peter. Gek hè?
Hier kun je alle foto's bekijken van vandaag.
Eenmaal weer thuis rond half 7 voelden we onze spieren toch weer heel goed. We doen dit eigenlijk veel te weinig! We hadden allebei geen zin om nog te koken, en hebben daarom een patatje gehaald bij de snackbar in het dorp. En dat ging er goed in na een stevige wandeling. Eigenlijk hadden we nog plannen om vanavond naar de bioscoop te gaan, maar dat hebben we uitgesteld naar een andere avond. In plaats daarvan hebben we een nieuwe aflevering van Boston Legal gekeken, een tv serie die ik vorige week heb gekocht op DVD en die ons helemaal in de ban heeft.
Tijdens de lunch en de wandeling zijn we het ook eens geworden over de aankomende vakantie: het wordt Andalusië. Ik heb een mooie rondreis uitgestippeld van 14 dagen. We starten in Malaga en reizen dan met de klok mee via Ronda, Cadíz, Parque Nacional de Doñana, Sevilla, Cordoba en Granada weer terug naar Malaga. Ik zal binnenkort het routeplaatje en het schema laten zien op de blog. Mochten jullie nog tips en adviezen hebben, dan houd ik me aanbevolen!
Na vanochtend eerst lekker te hebben uitgeslapen en een beetje in huis te hebben gerommeld, zijn we vanmiddag eropuit gegaan voor een wandeling in Amsterdam. Ik had op internet een leuke route gevonden over de Eilanden en langs het IJ en dat past mooi in ons plan om Amsterdam eens beter te verkennen. Zo gezegd, zo gedaan! Om 1 uur gingen we de deur uit, en om half 2 parkeerden we de auto in de Haarlemmerstraat, in de Jordaan, recht voor restaurant Stout. Met een lege maag ga je immers niet op pad, er moest dus eerst geluncht worden. En restaurant Stout leek ons een leuke gelegenheid daarvoor, want hier was vanmiddag ons nichtje Kim aan het werk.
Helaas waren de gerechten niet een plekje in onze top 100 waard, maar we hadden ons doel in elk geval bereikt: een volle maag. We hebben nog lekker even gekletst met Kim maar om half 3 gingen we dan echt op pad. We parkeerden de auto in Zeeburg, daar kun je op zondag namelijk gratis parkeren, en daar startten we onze route. Een heel ander stukje Amsterdam hebben we vandaag gezien, met voornamelijk moderne architectuur, en veel water natuurlijk. Het was niet te koud, behoorlijk bewolkt, en aan het einde van de middag brak de zon nog lekker door. Goed wandelweer dus!
Klik hier voor de wandelroute. Even voor de duidelijkheid: wij hebben de korte route gelopen en zelfs daar hebben we op het laatst nog mee gesjoemeld.
 |  |
|---|
 |  |
|---|
Het was een mooie route, sommige stukjes mooier dan andere, maar wel erg leuk om te zien. Vooral omdat we vaak met de auto langs veel van deze gebouwen en gebieden rijden, maar dan nooit de tijd hebben om er uitgebreid naar te kijken. De Oostelijke Handelskade is momenteel een populaire plek, en er wordt veel nieuwgebouwd, de architectuur spreekt mij enorm aan. Ook mijn werkgever, Ymere, heeft er veel mooie gebouwen neergezet, en ik voel me wel trots als ik die kan laten zien aan Peter. Gek hè?
 |  |
|---|
Hier kun je alle foto's bekijken van vandaag.
Eenmaal weer thuis rond half 7 voelden we onze spieren toch weer heel goed. We doen dit eigenlijk veel te weinig! We hadden allebei geen zin om nog te koken, en hebben daarom een patatje gehaald bij de snackbar in het dorp. En dat ging er goed in na een stevige wandeling. Eigenlijk hadden we nog plannen om vanavond naar de bioscoop te gaan, maar dat hebben we uitgesteld naar een andere avond. In plaats daarvan hebben we een nieuwe aflevering van Boston Legal gekeken, een tv serie die ik vorige week heb gekocht op DVD en die ons helemaal in de ban heeft.
Tijdens de lunch en de wandeling zijn we het ook eens geworden over de aankomende vakantie: het wordt Andalusië. Ik heb een mooie rondreis uitgestippeld van 14 dagen. We starten in Malaga en reizen dan met de klok mee via Ronda, Cadíz, Parque Nacional de Doñana, Sevilla, Cordoba en Granada weer terug naar Malaga. Ik zal binnenkort het routeplaatje en het schema laten zien op de blog. Mochten jullie nog tips en adviezen hebben, dan houd ik me aanbevolen!
zaterdag 8 september 2007
De balans opmaken ........ en op vakantie?
Na vandaag kan ik de balans opmaken, deze eerste officiële cyclus van vruchtbaarheidsbehandeling in het AMC is dan voorbij. Iets dat oorspronkelijk bedoeld was als een ICSI poging, maar dat uiteindelijk niet heeft mogen zijn. Het heeft helaas niet mogen resulteren in voldoende eitjes, maar wie weet..... er is een heel klein kansje dat we toch nog op eigen kracht zwanger zijn geworden.
Rationeel weet ik heel goed dat die kans heel klein is, maar gevoelsmatig ben ik er toch mee bezig. Dat heb ik vanacht wel gemerkt. Ik heb namelijk gedroomd over eitjes en zaadjes, en de weg die zij moesten afleggen in mijn lichaam. Ik zag een onwerkelijk soort van maanlandschap visueel aan me voorbijtrekken in mijn dromen, en in dat landschap was een strijd gaande. Heel veel zaadjes hadden de reis niet overleefd maar een klein aanal wel, en die waren naarstig op zoek naar de snelste methode om bij dat eitje te komen. En dat lukte niet echt, er waren namelijk allerlei vijanden actief die het extra moeilijk maakten, vijanden zoals je die tegenkomt in de film Man in Black. Ik zag zelfs nog even Will Smith voorbij komen. Nou ja zeg..... fantasie en werkelijkheid door elkaar heen? In het boek van Zita West heb ik een paar dagen eerder gelezen dat het goed is om te visualiseren. Stel je dat eitje en de zaadjes voor en visualiseer in je hoofd het bevruchtingsproces. De Chinezen geloven namelijk dat je daarmee positieve energie brengt naar die plaats in het lichaam waar het nodig is. Ik vraag me af of mijn droom aan dat visualisatieproces voldoet, vast niet....
Vanavond hebben we nog één geplande date in deze cyclus, en dan is het definitief over. Bij een ICSI poging zit je na de terugplaatsing in de wachtweken, zo heet dat. Je moet 2 weken wachten totdat je mag testen of je zwanger bent. En eigenlijk voelt dat voor mij nu ook wel zo. Rationeel reken ik er niet op dat ik zwanger wordt, maar gevoelsmatig hoop ik het wel heel erg. Vandaar waarschijnlijk dat visualiseren in mijn dromen? Over 2 weken zullen we het weten, of eerder wanneer de menstruatie doorbreekt. Met uitzondering van de tabletjes progestan neem ik geen medicijnen meer. Niet meer spuiten, niet meer bloedprikken en geen echo's meer. En geen bijwerkingen meer! Althans, voorlopig dan, tot we met de volgende poging beginnen.
Een herstelproces is bezig. Herstellen van de hormonen, terug naar mijn normale doen. Ik zag er de laatste weken uit als een junkie, met een buik die bont en blauw was van al dat prikken en een armholte die eruit zag als een maanlandschap, lek geprikt door al het bloedprikken. Maar de blauwe plekken en het maanlandschap zullen verdwijnen en ik zal weer normaal uitzien. Ik zal me weer normaal voelen. Het laatste restje bijwerkingen vloeit mijn lichaam uit. Back to life!
En daarmee komt er weer ruimte voor andere dingen! Dit weekend doe ik het nog rustig aan, maar vanaf volgende week ga ik weer over tot de orde van de dag. Ik ga shoppen met mijn lieve nichtje voor haar nieuwe woning in Amsterdam, ik ga vrijdag heel lieve vrienden in Assen helpen met de aankomende verhuizing. Het weekend daarna krijgen we visite van een collega die tips komt halen over Florida, en van mijn schoonouders die samen met Peter's oudste zus een dagje op bezoek komen voor Peter's verjaardag. Het laatste weekend van september houden we vrij om met z'n tweetjes gezellig de 40e verjaardag van Peter te vieren, en het eerste weekend van oktober reizen we samen af naar Assen om onze lieve vrienden weer te helpen met de verhuizing die dan al snel voor de deur staat. En vanaf het tweede weekend van oktober hebben we vakantie tot het laatste weekend van oktober, een dikke 2 weken. En oh ja, de laatste werkdagen in september begin ik ook nog met een nieuwe opleiding. En tussendoor gaan we natuurlijk wel gewoon door met de acupunctuur, zodat we over 3 maanden weer helemaal klaar zijn voor een nieuwe ICSI poging.
Maar nu eerst even over de vakantie. In de periode dat we vrij zijn van het werk willen we graag even ons kikkerlandje ontvluchten, een warmer en zonniger plekje opzoeken. Even lekker met z'n tweetjes eropuit, lekker eten, wandelen, mooie steden bekijken, kortom lekker genieten. En dat moet natuurlijk geregeld worden. Nu wil het zo zijn dat we nog cadeaubonnen hebben ter waarde van maar liefst € 1.000 die Peter aan het begin van het jaar heeft gekregen van zijn werkgever. En die bonnen willen we graag inwisselen tegen een reis, juist ja, de aankomende vakantie. Nu gaat dat niet zomaar, want die bonnen kunnen namelijk alleen worden ingewisseld in Frankrijk. Ja, je leest het goed, in Frankrijk...... De moederorganisatie van het bedrijf waar Peter werkt zetelt namlijk in Parijs, en daar komen dus die bonnen vandaag. Heel handig, maar niet heus....... want we spreken en schrijven allebei geen woord Frans.
Nu staan er op die cadeaubonnen een heleboel logo's, en één ervan is van TCH Voyages. Nu wist ik nog ergens heel ver weg in mijn geheugen dat het franse woord "voyage" zicht vertaalt als "reizen". Ah...... en met behulp van internet vond ik de website van de betreffende organisatie met een verwijzing naar een e-mail adres en een telefoonnummer dat je moest gebruiken als je de cadeaubonnen wilde gebruiken. Tot zover was ik dus gekomen met behulp van een digitaal woordenboek. Maar wat nu? Mailen en bellen naar een organisatie in het Frans? Dat gaat me niet lukken. Maar bij een reisorganisatie zal toch vast iemand werken die engels spreekt? Zelfs in Frankrijk? De reisbranche is zo internationaal, daar is de voertaal toch engels? Dus ik heb een e-mail geschreven in het engels in de hoop dat ik daar een reactie op zou krijgen. Niet dus..... Ook een tweede keer bood geen soelaas. Wat nu?
Aan de lunchtafel op het werk bracht ik mijn probleem een keer ter spraken, en een collega bood aan me te helpen een e-mail te vertalen in het Frans. Ik heb dus een e-mail geschreven waarin ik uitlegde wat er aan de hand was, wat ik wilde, en verteld dat ik geen frans spreek en iemand zoek binnen de organisatie die engels spreekt. Mijn collega heeft die vertaald en vorige week vrijdagavond heb ik hem gelijk verstuurd. En tot mijn verbazing had ik op zaterdag al een antwoord terug waarop mij werd beloofd dat ene Patricia contact met mij zou opnemen. Dat was dus de juiste methode. Patrica probeerde me dinsdag te bereiken, maar toen zat ik de hele dag in besprekingen op het werk. Maar ze hield vol en op woensdag hadden we eindelijk contact. Hè hè.... eindelijk....
Een heleboek mogelijkheden stelde ze voor. Zo kon ik een compleet pakket boeken van een touroperator, maar dan moest ik wel vliegen vanaf een luchthaven in Frankrijk. Niet zo handig. Maar ik kon ook losse vliegtickets boeken, losse hotelovernachtingen en eventueel een auto, en op die manier mijn eigen pakket samenstellen. Dat moesten we hebben! Want alleen dan is het mogelijk te vertrekken vanaf een luchthaven in Nederland. Schiphol ligt praktisch om de hoek, dus wat is gemakkelijker dan dat? Bestemmingen genoeg dacht ik zo. Ik kreeg van haar een e-mail met een aantal websites waarop ik kon zoeken naar geschikte vluchten en hotelovernachtingen en waar ik de prijzen van huurauto's kon opzoeken. En daarmee ging ik aan de slag. Ik had een lijstje gemaakt van bestemmingen die voor ons in aanmerking komen en ik ging op zoek naar goedkope tickets. Dat was niet gemakkelijk, de prijzen liggen erg hoog, waarschijnlijk doordat de herfstvakantie precies in onze vakantieperiode valt. Maar met goed zoeken heb ik toch een tweetal alternatieven gevonden: Istanbul en Andalusië. Mijn voorkeur gaat uit naar Andalusië, omdat we dan een rondreis kunnen maken met de auto. Istanbul is ook wel erg leuk, maar voor 10 dagen? Een rondreis loont zich hier niet, omdat de afstanden te groot zijn en dat zou veel reistijd vergen.
Nu moeten we nog een besluit nemen wat het gaat worden, en of we dit überhaupt gaan doen. Want we zijn er nu wel achter dat een vakantie op deze manier een stuk duurder is dan een pakketreis. En ondanks de cadeaubonnen kost het nog altijd een heleboel geld, en we willen ook nog zoveel andere dingen. In huis willen we nog graag een aantal dingen aanpakken. Zo wordt in het najaar het dak en het lood op de bijbouw vervangen, en tevens een aantal regenpijpen. Maar we willen ook nog een nieuwe trap bijvoorbeeld, en we willen een aantal ruiten vervangen. De tuin willen we nog helemaal onder handen nemen. Je moet nu eenmaal keuzes maken, en dat vergt nog wat nadenken. Maar hoe dan ook, we gaan de cadeaubonnen niet ongebruikt weggooien, dus een weekendje shoppen in Parijs is ook nog altijd een mogelijkheid, al heeft dat niet mijn voorkeur. We zullen zien wat het gaat worden!
Rationeel weet ik heel goed dat die kans heel klein is, maar gevoelsmatig ben ik er toch mee bezig. Dat heb ik vanacht wel gemerkt. Ik heb namelijk gedroomd over eitjes en zaadjes, en de weg die zij moesten afleggen in mijn lichaam. Ik zag een onwerkelijk soort van maanlandschap visueel aan me voorbijtrekken in mijn dromen, en in dat landschap was een strijd gaande. Heel veel zaadjes hadden de reis niet overleefd maar een klein aanal wel, en die waren naarstig op zoek naar de snelste methode om bij dat eitje te komen. En dat lukte niet echt, er waren namelijk allerlei vijanden actief die het extra moeilijk maakten, vijanden zoals je die tegenkomt in de film Man in Black. Ik zag zelfs nog even Will Smith voorbij komen. Nou ja zeg..... fantasie en werkelijkheid door elkaar heen? In het boek van Zita West heb ik een paar dagen eerder gelezen dat het goed is om te visualiseren. Stel je dat eitje en de zaadjes voor en visualiseer in je hoofd het bevruchtingsproces. De Chinezen geloven namelijk dat je daarmee positieve energie brengt naar die plaats in het lichaam waar het nodig is. Ik vraag me af of mijn droom aan dat visualisatieproces voldoet, vast niet....
Vanavond hebben we nog één geplande date in deze cyclus, en dan is het definitief over. Bij een ICSI poging zit je na de terugplaatsing in de wachtweken, zo heet dat. Je moet 2 weken wachten totdat je mag testen of je zwanger bent. En eigenlijk voelt dat voor mij nu ook wel zo. Rationeel reken ik er niet op dat ik zwanger wordt, maar gevoelsmatig hoop ik het wel heel erg. Vandaar waarschijnlijk dat visualiseren in mijn dromen? Over 2 weken zullen we het weten, of eerder wanneer de menstruatie doorbreekt. Met uitzondering van de tabletjes progestan neem ik geen medicijnen meer. Niet meer spuiten, niet meer bloedprikken en geen echo's meer. En geen bijwerkingen meer! Althans, voorlopig dan, tot we met de volgende poging beginnen.
Een herstelproces is bezig. Herstellen van de hormonen, terug naar mijn normale doen. Ik zag er de laatste weken uit als een junkie, met een buik die bont en blauw was van al dat prikken en een armholte die eruit zag als een maanlandschap, lek geprikt door al het bloedprikken. Maar de blauwe plekken en het maanlandschap zullen verdwijnen en ik zal weer normaal uitzien. Ik zal me weer normaal voelen. Het laatste restje bijwerkingen vloeit mijn lichaam uit. Back to life!
En daarmee komt er weer ruimte voor andere dingen! Dit weekend doe ik het nog rustig aan, maar vanaf volgende week ga ik weer over tot de orde van de dag. Ik ga shoppen met mijn lieve nichtje voor haar nieuwe woning in Amsterdam, ik ga vrijdag heel lieve vrienden in Assen helpen met de aankomende verhuizing. Het weekend daarna krijgen we visite van een collega die tips komt halen over Florida, en van mijn schoonouders die samen met Peter's oudste zus een dagje op bezoek komen voor Peter's verjaardag. Het laatste weekend van september houden we vrij om met z'n tweetjes gezellig de 40e verjaardag van Peter te vieren, en het eerste weekend van oktober reizen we samen af naar Assen om onze lieve vrienden weer te helpen met de verhuizing die dan al snel voor de deur staat. En vanaf het tweede weekend van oktober hebben we vakantie tot het laatste weekend van oktober, een dikke 2 weken. En oh ja, de laatste werkdagen in september begin ik ook nog met een nieuwe opleiding. En tussendoor gaan we natuurlijk wel gewoon door met de acupunctuur, zodat we over 3 maanden weer helemaal klaar zijn voor een nieuwe ICSI poging.
Maar nu eerst even over de vakantie. In de periode dat we vrij zijn van het werk willen we graag even ons kikkerlandje ontvluchten, een warmer en zonniger plekje opzoeken. Even lekker met z'n tweetjes eropuit, lekker eten, wandelen, mooie steden bekijken, kortom lekker genieten. En dat moet natuurlijk geregeld worden. Nu wil het zo zijn dat we nog cadeaubonnen hebben ter waarde van maar liefst € 1.000 die Peter aan het begin van het jaar heeft gekregen van zijn werkgever. En die bonnen willen we graag inwisselen tegen een reis, juist ja, de aankomende vakantie. Nu gaat dat niet zomaar, want die bonnen kunnen namelijk alleen worden ingewisseld in Frankrijk. Ja, je leest het goed, in Frankrijk...... De moederorganisatie van het bedrijf waar Peter werkt zetelt namlijk in Parijs, en daar komen dus die bonnen vandaag. Heel handig, maar niet heus....... want we spreken en schrijven allebei geen woord Frans.
Nu staan er op die cadeaubonnen een heleboel logo's, en één ervan is van TCH Voyages. Nu wist ik nog ergens heel ver weg in mijn geheugen dat het franse woord "voyage" zicht vertaalt als "reizen". Ah...... en met behulp van internet vond ik de website van de betreffende organisatie met een verwijzing naar een e-mail adres en een telefoonnummer dat je moest gebruiken als je de cadeaubonnen wilde gebruiken. Tot zover was ik dus gekomen met behulp van een digitaal woordenboek. Maar wat nu? Mailen en bellen naar een organisatie in het Frans? Dat gaat me niet lukken. Maar bij een reisorganisatie zal toch vast iemand werken die engels spreekt? Zelfs in Frankrijk? De reisbranche is zo internationaal, daar is de voertaal toch engels? Dus ik heb een e-mail geschreven in het engels in de hoop dat ik daar een reactie op zou krijgen. Niet dus..... Ook een tweede keer bood geen soelaas. Wat nu?
Aan de lunchtafel op het werk bracht ik mijn probleem een keer ter spraken, en een collega bood aan me te helpen een e-mail te vertalen in het Frans. Ik heb dus een e-mail geschreven waarin ik uitlegde wat er aan de hand was, wat ik wilde, en verteld dat ik geen frans spreek en iemand zoek binnen de organisatie die engels spreekt. Mijn collega heeft die vertaald en vorige week vrijdagavond heb ik hem gelijk verstuurd. En tot mijn verbazing had ik op zaterdag al een antwoord terug waarop mij werd beloofd dat ene Patricia contact met mij zou opnemen. Dat was dus de juiste methode. Patrica probeerde me dinsdag te bereiken, maar toen zat ik de hele dag in besprekingen op het werk. Maar ze hield vol en op woensdag hadden we eindelijk contact. Hè hè.... eindelijk....
Een heleboek mogelijkheden stelde ze voor. Zo kon ik een compleet pakket boeken van een touroperator, maar dan moest ik wel vliegen vanaf een luchthaven in Frankrijk. Niet zo handig. Maar ik kon ook losse vliegtickets boeken, losse hotelovernachtingen en eventueel een auto, en op die manier mijn eigen pakket samenstellen. Dat moesten we hebben! Want alleen dan is het mogelijk te vertrekken vanaf een luchthaven in Nederland. Schiphol ligt praktisch om de hoek, dus wat is gemakkelijker dan dat? Bestemmingen genoeg dacht ik zo. Ik kreeg van haar een e-mail met een aantal websites waarop ik kon zoeken naar geschikte vluchten en hotelovernachtingen en waar ik de prijzen van huurauto's kon opzoeken. En daarmee ging ik aan de slag. Ik had een lijstje gemaakt van bestemmingen die voor ons in aanmerking komen en ik ging op zoek naar goedkope tickets. Dat was niet gemakkelijk, de prijzen liggen erg hoog, waarschijnlijk doordat de herfstvakantie precies in onze vakantieperiode valt. Maar met goed zoeken heb ik toch een tweetal alternatieven gevonden: Istanbul en Andalusië. Mijn voorkeur gaat uit naar Andalusië, omdat we dan een rondreis kunnen maken met de auto. Istanbul is ook wel erg leuk, maar voor 10 dagen? Een rondreis loont zich hier niet, omdat de afstanden te groot zijn en dat zou veel reistijd vergen.
Nu moeten we nog een besluit nemen wat het gaat worden, en of we dit überhaupt gaan doen. Want we zijn er nu wel achter dat een vakantie op deze manier een stuk duurder is dan een pakketreis. En ondanks de cadeaubonnen kost het nog altijd een heleboel geld, en we willen ook nog zoveel andere dingen. In huis willen we nog graag een aantal dingen aanpakken. Zo wordt in het najaar het dak en het lood op de bijbouw vervangen, en tevens een aantal regenpijpen. Maar we willen ook nog een nieuwe trap bijvoorbeeld, en we willen een aantal ruiten vervangen. De tuin willen we nog helemaal onder handen nemen. Je moet nu eenmaal keuzes maken, en dat vergt nog wat nadenken. Maar hoe dan ook, we gaan de cadeaubonnen niet ongebruikt weggooien, dus een weekendje shoppen in Parijs is ook nog altijd een mogelijkheid, al heeft dat niet mijn voorkeur. We zullen zien wat het gaat worden!
donderdag 6 september 2007
Als een vaatdoek... en over boeken
Ja, zo voel ik me vandaag.... als een vaatdoek. Het is de eerste dag dat ik ziek thuisblijf van mijn werk. Ik breng meer tijd door op de wc dan goed voor me is, ik ben zo enorm misselijk. Daarnaast heb ik last van diarree en verstopping tegelijk. Vreemd? Ja, inderdaad, maar het is dus mogelijk heb ik gemerkt. En dan die harde buik, en de buikkrampen..... Nou ja, we moeten er even doorheen. Het zal vast van de pregnyl zijn. Ik voelde het gisteren al aankomen, maar vandaag is het dus helemaal prijs. Ik heb vanochtend een lekker bad genomen, en dat doet wel goed. Even ontspannen, lekker warm, bijna heet water. Ik kwam er helemaal rozig uit, heerlijk.
In bad heb ik het boek De Eisprong uitgelezen, een boek van Judith Uyterlinde. Een ervaringsverhaal van een vrouw voor wie kinderen krijgen ook geen vanzelfsprekendheid bleek en die besloot haar verhaal op te tekenen en te delen. Ik had het boek een paar weken geleden besteld nadat ik het op een site over IVF/ICSI was tegengekomen. Ik lees nu eenmaal graag over alles dat me bezighoudt, en dat deze materie me bezighoudt is niet zo gek natuurlijk.
Een aantal dingen in het verhaal van Judith waren heel herkenbaar. Het verdriet en de onzekerheid bijvoorbeeld, maar veel andere zaken beleef ik toch heel anders. Het boek van Judith beschrijft eigenlijk een rouwproces, met al het gevoel dat daarmee gepaard gaat, en zover ben ik natuurlijk nog lang niet. Ik ben nog niet in de rouw, ik heb nog steeds geloof en hoop in een kindje. Ik heb de wens nog niet naast me neergelegd, ik heb er nog geen afscheid van genomen.
Ook beschreef zij een emotie in het boek dat voor mij helemaal niet herkenbaar is. Judith had namelijk veel moeite met andere zwangere vrouwen in haar omgeving, en met pas geboren baby's. Het drukte haar steeds met de neus op de feiten en dat veroorzaakte veel verdriet. En gelukkig heb ik daarvan helemaal geen last. Ik ben nog steeds dol op baby's, ik kan er helemaal verliefd op worden. Heerlijk om zo'n hummeltje vast te houden! Natuurlijk gaat er dan van alles door me heen, maar dat zijn voornamlijk gevoelens van hoop. Hoop, dat ik het zelf ook eens mag meemaken zo'n lief hummeltje op de wereld te zetten. Maar ik voel geen jaloezie, het vergroot ook niet mijn verdriet. De realiteit is zoals die is, die kun je niet veranderen. En al die babietjes die geboren worden bij andere moeders kunnen toch ook niets veranderen aan mijn probleem? En hun moeders en vaders toch ook niet? Ik heb er niet meer recht op dan een ander, er zal wel een goede reden voor zijn dat de dingen zijn zoals ze zijn.
Ook zwangere vrouwen en jonge moeders vormen voor mij geen gevaar. Ik kan de zwangerschapskwaaltjes en de roze-wolk-verhalen prima aanhoren. Het geluk van een ander heeft geen invloed op mijn eigen geluk of ongeluk, toch? Ik kan het best begrijpen. Het is wel fijn als de jonge ouders en zwangere vrouwen af en toe van de roze wolk afstappen en met beide voeten op aarde terug belanden, en ook interesse hebben in mijn situatie. Gewoon interesse is voldoende. Het helpt me als ik ook mijn verhaal mag vertellen.
Dat niet iedereen daarvoor open staat doet wel soms pijn. Sommige mensen kunnen ook heel kwetsend zijn. Een goede vriend van Peter vroeg vorig jaar of hij niet eens moest langskomen om het voor te doen? Nou, die was gelijk geen goede vriend meer vanaf dat moment. Ik hoef hem niet meer te zien! Zo lomp kan iemand ook zijn. Maar het is ook niet fijn als het wordt doodgezwegen. Sommige familieleden weten van onze situatie, al heel lang, maar vragen nooit hoe het gaat. Tonen geen enkele interesse, leven niet mee. Dat doet ook pijn! Maar gelukkig hebben we goede vrienden en familieleden die wel meeleven, en die wel interesse tonen. Ook de reacties van bloglezers steken mij een hart onder de riem. En ook mijn collega's zijn heel sociaal en geven me veel ruimte om dit te mogen beleven op mijn eigen manier. Ze steunen me waar ze kunnen, dat is geweldig! Het is voor mij belangrijk om mijn gevoelens te kunnen delen, ik heb mijn hart op de tong liggen. Gedeelde smart is halve smart, en gedeelde vreugde is dubbele vreugde, toch?
Ik ben er dan ook heel open in, ik vertel eerlijk hoe het zit als mensen ernaar vragen. Als iemand me vraagt of ik geen kinderen wil of wil weten waarom ik ze nog niet heb, draai ik er niet omheen. Het is toch geen taboe? Dat is het voor mij in elk geval niet.
Ik schreef al dat ik me graag verdiep in zaken die me bezighouden, en het boek van Judith Uyterlinde is dan ook niet het enige boek over deze materie dat ik heb gelezen. Toen ik in 2005 hoorde dat ik PCOS had en verminderd vruchtbaar ben, heb ik ook gelijk de bibliotheek afgestruind naar boeken die mij meer zouden kunnen vertellen erover. Ik las toen onder andere Wij willen een kind van Nikki Bradford en Zorgeloos zwanger worden van Helen Caton.
Zelf schafte ik al snel het boek Een onvervulde kinderwens, omgaan met vruchtbaarheidsproblemen aan, van Odile van Eck. In dit boek wordt in het eerste deel het omgaan met de vruchtbaarheidsproblemen beschreven. Hier heb ik vooral veel aan gehad bij het bepalen van mijn grenzen, en hoe ik hiermee om wilde gaan. Dit boek was er in 2005 de oorzaak van dat ik na de eerste behandeling gelijk een pauze inlaste omdat ik wilde nadenken. Door dit boek leerde ik dat ik zelf moest kiezen hoe ver ik wilde gaan. Het is belangrijk om erbij stil te staan, om je bewust te zijn van je eigen grenzen. En dat kost tijd. Het tweede deel van het boek gaat over het (onzichtbare) rouwproces dat met ongewenste kinderloosheid gepaard gaat. Je krijgt handvatten aangereikt die je helpen het rouwproces zorgvuldig in te gaan en niet te blijven hangen in de negativiteit en in het verdriet. Je kunt vorm geven aan je eigen verwerkingsproces.
Toen we vorig jaar in het AMC in de medische molen terecht kwamen en geconfronteerd werden met de verschillende vruchtbaarheidsbehandelingen, kocht ik het boek Baby's gevraagd van Paul Enzlin. In dit boek worden alle verschillende mogelijkheden en beperkingen van vruchtbaarheidsbehandelingen beschreven en het heeft me wegwijs gemaakt in de verschillende vruchtbaarheidsproblemen die er zijn en met welke technieken ze kunnen worden behandeld. Het is een technisch verhaal, maar het is heel toegankelijk geschreven en het heeft me geholpen te begrijpen wat de verschillen zijn van de verschillende technieken en wanneer ze worden toegepast. Heel handig ook om af en toe in terug te bladeren.
Het laatste boek dat ik aanschafte vorige week is een boek van Zita West, Vruchtbaarheid en zwanger worden. Dit boek werd aanbevolen op de website van Gilles Stoop, een bekende acupuncturist die zich bezighoudt met de begeleiding van stellen die met IVF of ICSI bezig zijn. Het is een handboek dat je inzicht geeft in de invloed van je levensstijl op de kans om zwanger te raken. Wat kan je er zelf aan doen om de kansen te vergroten? Welke voeding is aan te raden, en welke juist niet? Wat is de invloed van stress? Hoe kan acupunctuur een bijdrage leveren? Ook beschrijft het de impact van IVF en ICSI op je lichaam, en worden er tips gegeven hoe je er het beste mee kan omgaan. Het is een heel duidelijk boek, met mooie en duidelijke illustraties en veel tips en informatie. Beslist een must-have voor al diegenen die graag zwanger willen worden en waarbij dat niet vanzelf gaat.
Maar buiten de boeken vind je ook heel veel informatie op andere plekken. Zo is Freya een patiëntenvereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Op de website vind je veel informatie, maar er is ook veel mogelijkheid voor contact met lotgenoten. Ik neem bijvoorbeeld deel aan een e-mail groep voor ICSI waarin je informatie kan uitwisselen met lotgenoten, je kan er vragen stellen en je verdriet delen. Heel fijn dat dit mogelijk is!
Een andere heel fijne organisatie is de Stichting Stil Verlangen . Ook hier vind je veel informatie, en is er mogelijkheid om contact te hebben met lotgenoten via een forum, je kunt er dagboeken lezen en de laatste nieuwtjes worden er bijgehouden.
Ik kom regelmatig op bovenstaande sites, het is nu eenmaal een onderwerp dat ons leven danig op zijn kop zet. Fijn om informatie te kunnen vinden, ik ben nu eenmaal iemand die alles graag begrijpt en graag leest over hoe anderen omgaan met vergelijkbare problemen. Dat helpt mij om overeind te blijven en mijn eigen wens in vervulling te zien gaan, althans dat hoop ik dan.
In bad heb ik het boek De Eisprong uitgelezen, een boek van Judith Uyterlinde. Een ervaringsverhaal van een vrouw voor wie kinderen krijgen ook geen vanzelfsprekendheid bleek en die besloot haar verhaal op te tekenen en te delen. Ik had het boek een paar weken geleden besteld nadat ik het op een site over IVF/ICSI was tegengekomen. Ik lees nu eenmaal graag over alles dat me bezighoudt, en dat deze materie me bezighoudt is niet zo gek natuurlijk.Een aantal dingen in het verhaal van Judith waren heel herkenbaar. Het verdriet en de onzekerheid bijvoorbeeld, maar veel andere zaken beleef ik toch heel anders. Het boek van Judith beschrijft eigenlijk een rouwproces, met al het gevoel dat daarmee gepaard gaat, en zover ben ik natuurlijk nog lang niet. Ik ben nog niet in de rouw, ik heb nog steeds geloof en hoop in een kindje. Ik heb de wens nog niet naast me neergelegd, ik heb er nog geen afscheid van genomen.
Ook beschreef zij een emotie in het boek dat voor mij helemaal niet herkenbaar is. Judith had namelijk veel moeite met andere zwangere vrouwen in haar omgeving, en met pas geboren baby's. Het drukte haar steeds met de neus op de feiten en dat veroorzaakte veel verdriet. En gelukkig heb ik daarvan helemaal geen last. Ik ben nog steeds dol op baby's, ik kan er helemaal verliefd op worden. Heerlijk om zo'n hummeltje vast te houden! Natuurlijk gaat er dan van alles door me heen, maar dat zijn voornamlijk gevoelens van hoop. Hoop, dat ik het zelf ook eens mag meemaken zo'n lief hummeltje op de wereld te zetten. Maar ik voel geen jaloezie, het vergroot ook niet mijn verdriet. De realiteit is zoals die is, die kun je niet veranderen. En al die babietjes die geboren worden bij andere moeders kunnen toch ook niets veranderen aan mijn probleem? En hun moeders en vaders toch ook niet? Ik heb er niet meer recht op dan een ander, er zal wel een goede reden voor zijn dat de dingen zijn zoals ze zijn.
Ook zwangere vrouwen en jonge moeders vormen voor mij geen gevaar. Ik kan de zwangerschapskwaaltjes en de roze-wolk-verhalen prima aanhoren. Het geluk van een ander heeft geen invloed op mijn eigen geluk of ongeluk, toch? Ik kan het best begrijpen. Het is wel fijn als de jonge ouders en zwangere vrouwen af en toe van de roze wolk afstappen en met beide voeten op aarde terug belanden, en ook interesse hebben in mijn situatie. Gewoon interesse is voldoende. Het helpt me als ik ook mijn verhaal mag vertellen.
Dat niet iedereen daarvoor open staat doet wel soms pijn. Sommige mensen kunnen ook heel kwetsend zijn. Een goede vriend van Peter vroeg vorig jaar of hij niet eens moest langskomen om het voor te doen? Nou, die was gelijk geen goede vriend meer vanaf dat moment. Ik hoef hem niet meer te zien! Zo lomp kan iemand ook zijn. Maar het is ook niet fijn als het wordt doodgezwegen. Sommige familieleden weten van onze situatie, al heel lang, maar vragen nooit hoe het gaat. Tonen geen enkele interesse, leven niet mee. Dat doet ook pijn! Maar gelukkig hebben we goede vrienden en familieleden die wel meeleven, en die wel interesse tonen. Ook de reacties van bloglezers steken mij een hart onder de riem. En ook mijn collega's zijn heel sociaal en geven me veel ruimte om dit te mogen beleven op mijn eigen manier. Ze steunen me waar ze kunnen, dat is geweldig! Het is voor mij belangrijk om mijn gevoelens te kunnen delen, ik heb mijn hart op de tong liggen. Gedeelde smart is halve smart, en gedeelde vreugde is dubbele vreugde, toch?
Ik ben er dan ook heel open in, ik vertel eerlijk hoe het zit als mensen ernaar vragen. Als iemand me vraagt of ik geen kinderen wil of wil weten waarom ik ze nog niet heb, draai ik er niet omheen. Het is toch geen taboe? Dat is het voor mij in elk geval niet.
Ik schreef al dat ik me graag verdiep in zaken die me bezighouden, en het boek van Judith Uyterlinde is dan ook niet het enige boek over deze materie dat ik heb gelezen. Toen ik in 2005 hoorde dat ik PCOS had en verminderd vruchtbaar ben, heb ik ook gelijk de bibliotheek afgestruind naar boeken die mij meer zouden kunnen vertellen erover. Ik las toen onder andere Wij willen een kind van Nikki Bradford en Zorgeloos zwanger worden van Helen Caton.
Zelf schafte ik al snel het boek Een onvervulde kinderwens, omgaan met vruchtbaarheidsproblemen aan, van Odile van Eck. In dit boek wordt in het eerste deel het omgaan met de vruchtbaarheidsproblemen beschreven. Hier heb ik vooral veel aan gehad bij het bepalen van mijn grenzen, en hoe ik hiermee om wilde gaan. Dit boek was er in 2005 de oorzaak van dat ik na de eerste behandeling gelijk een pauze inlaste omdat ik wilde nadenken. Door dit boek leerde ik dat ik zelf moest kiezen hoe ver ik wilde gaan. Het is belangrijk om erbij stil te staan, om je bewust te zijn van je eigen grenzen. En dat kost tijd. Het tweede deel van het boek gaat over het (onzichtbare) rouwproces dat met ongewenste kinderloosheid gepaard gaat. Je krijgt handvatten aangereikt die je helpen het rouwproces zorgvuldig in te gaan en niet te blijven hangen in de negativiteit en in het verdriet. Je kunt vorm geven aan je eigen verwerkingsproces.
Toen we vorig jaar in het AMC in de medische molen terecht kwamen en geconfronteerd werden met de verschillende vruchtbaarheidsbehandelingen, kocht ik het boek Baby's gevraagd van Paul Enzlin. In dit boek worden alle verschillende mogelijkheden en beperkingen van vruchtbaarheidsbehandelingen beschreven en het heeft me wegwijs gemaakt in de verschillende vruchtbaarheidsproblemen die er zijn en met welke technieken ze kunnen worden behandeld. Het is een technisch verhaal, maar het is heel toegankelijk geschreven en het heeft me geholpen te begrijpen wat de verschillen zijn van de verschillende technieken en wanneer ze worden toegepast. Heel handig ook om af en toe in terug te bladeren.
Het laatste boek dat ik aanschafte vorige week is een boek van Zita West, Vruchtbaarheid en zwanger worden. Dit boek werd aanbevolen op de website van Gilles Stoop, een bekende acupuncturist die zich bezighoudt met de begeleiding van stellen die met IVF of ICSI bezig zijn. Het is een handboek dat je inzicht geeft in de invloed van je levensstijl op de kans om zwanger te raken. Wat kan je er zelf aan doen om de kansen te vergroten? Welke voeding is aan te raden, en welke juist niet? Wat is de invloed van stress? Hoe kan acupunctuur een bijdrage leveren? Ook beschrijft het de impact van IVF en ICSI op je lichaam, en worden er tips gegeven hoe je er het beste mee kan omgaan. Het is een heel duidelijk boek, met mooie en duidelijke illustraties en veel tips en informatie. Beslist een must-have voor al diegenen die graag zwanger willen worden en waarbij dat niet vanzelf gaat. Maar buiten de boeken vind je ook heel veel informatie op andere plekken. Zo is Freya een patiëntenvereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Op de website vind je veel informatie, maar er is ook veel mogelijkheid voor contact met lotgenoten. Ik neem bijvoorbeeld deel aan een e-mail groep voor ICSI waarin je informatie kan uitwisselen met lotgenoten, je kan er vragen stellen en je verdriet delen. Heel fijn dat dit mogelijk is!
Een andere heel fijne organisatie is de Stichting Stil Verlangen . Ook hier vind je veel informatie, en is er mogelijkheid om contact te hebben met lotgenoten via een forum, je kunt er dagboeken lezen en de laatste nieuwtjes worden er bijgehouden.
Ik kom regelmatig op bovenstaande sites, het is nu eenmaal een onderwerp dat ons leven danig op zijn kop zet. Fijn om informatie te kunnen vinden, ik ben nu eenmaal iemand die alles graag begrijpt en graag leest over hoe anderen omgaan met vergelijkbare problemen. Dat helpt mij om overeind te blijven en mijn eigen wens in vervulling te zien gaan, althans dat hoop ik dan.
woensdag 5 september 2007
Van ICSI naar zelf-inseminatie
Gisteren was dus weer de nieuwe peildatum: een follikelmeting bij het CVV. We waren weer mooi op tijd in het ziekenhuis, en al heel snel aan de beurt. Gelukkig hoef je nooit lang te wachten, dat is wel heel fijn.
De bloeduitslag van het weekend en ook deze meting heeft uitgewezen dat in het blaasje in elk geval dus een eitje zit. En het eitje was gegroeid. In het weekend was het blaasje nog 13mm, gisteren was hij alweer 16mm. Er zit dus wel degelijk schot in. De arts wilde de situatie bespreken in het team en zou me 's middags terugbellen met een plan van aanpak. De verwachting dat het toch op ICSI zou uitdraaien was echter heel klein.
Ze belde me ´s middags stipt om 14.00h en het team had besloten om deze poging niet tot een ICSI te laten worden. De kans dat het eitje succesvol kan worden verkregen bij de punctie is heel klein, het is er immers maar 1. En de slagingskans wordt daarmee zo klein, dat het eigenlijk zonde is om er een ICSI aan te wijden. Het advies is nu om de poging in elk geval niet zonder resultaat voorbij te laten gaan, en er zelf mee aan de slag te gaan. Precies geplande gemeenschap wordt het dus nu. Tja.....de prognose is daarmee nog steeds minimaal, maar elke kans is er toch een, hoe klein ook.
Vanochtend om 7.00h heb ik de pregnyl ingespoten. Dat was nog een hele klus. In het ziekenhuis zijn ze vergeten mij de instructies te geven, maar gelukkig is er internet. Ik vond een goede instructies compleet met foto's. Voor de zekerheid heb ik Peter toch maar even wakker gemaakt om me te helpen, want ik werd helemaal zenuwachtig van de procedure. Het medicijn zit namelijk in glazen ampullen die moeten worden gemengd en ik zag al allerlei rampscenario's aan mij voorbij trekken. Ik zou vast de ampullen uit mijn handen laten vallen, kreeg ik de spuit wel goed gevuld? Natuurlijk kreeg ik de ampullen niet open, dus daarbij was Peter al handig. Daarna moest ik met een dikke naald de vloeistof ophalen in de injectienaald, en daarna weer leegspuiten bij de poeder. De vloeistof mengde zich vanzelf. Het ritueel herhaalde zich nog eens omdat ik 2 ampullen poeder moest mengen. Daarna moest de naald worden vervangen door een kleine naald, de lucht moest eruit worden getikt en toen op dezelfde manier als alle andere spuiten worden geïnjecteerd. Pfff......
Door de pregnyl wordt de eisprong opgewekt en die volgt normaal gesproken precies 40 uur later. Morgenavond om 23.00h hebben we dus een date! En om de kans zo groot mogelijk te laten zijn, op zaterdag ook weer. En dan is het afwachten of en wanneer de menstruatie doorbreekt. Als ik ga menstrueren start ik weer met de pil om de volgende ICSI poging voor te bereiden. Mocht er toch een wondertje gebeuren, dan mag ik na 2 weken een zwangerschapstest doen. En oh ja, vanaf zaterdag moet ik ook de progestan gaan gebruiken. Die zorgt ervoor dat de omstandigheden in de baarmoeder zo optimaal mogelijk worden en blijven, zodat de innesteling van een bevrucht eitje kan plaatsvinden.
Dat plannen van de gemeenschap was nog een lachwekkende situatie. We mochten zelf de tijden kiezen, mits ik maar vandaag de pregnyl zou spuiten. Dat wordt dus tellen, 40 uur moet er de eerste keer precies tussen zitten. Hoe komt ons dat het beste uit? 40 uur is 1 dag van 24 uur en dan nog 16 uur tellen. Maar 23 uur plus 17 uur is ook 40 volgens Peter. Huh??? Het duurde even voordat we eruit waren, en we kregen er de slappe lach door. Werd het toch nog huilen....... Gelukkig kunnen we het nog relativeren.
Het nieuws kwam niet zo hard aan, ik had er al rekening mee gehouden. Ik kan de 3 ICSI pogingen die ik krijg vergoed van de ziektekostenverzekering beter gebruiken voor een meer succesvolle cyclus. Ik hoop dat een volgende poging meer eitjes gaat opleveren, en ik reken erop dat de acupunctuur me daarbij gaat helpen. Gisteren heb ik de chinese kruiden ontvangen, het recept daarvan is samengesteld door de acupuncturiste en afgestemd op mijn `gebreken`. Ik ben er gisteren gelijk mee begonnen. 2 afgestreken maatlepeltjes moet ik oplossen in een beetje heet water en opdrinken, en dat moet ik 3 keer per dag doen. En gatver, dat smaakt erg vies.... Maar ja, het is voor een goed doel, dus ik moet er maar aan wennen.
Vandaag viel het wel extra tegen, want door de pregnyl ben ik de hele dag enorm misselijk. Alles dat ik eet en drink zit heel hoog, en moet erg opletten om niet te hoeven overgeven. Zo'n vies drankje helpt dan niet echt.... Maar tot nu toe gaat het nog goed.
Afwachten dus maar, hoewel ik niet reken op een positief resulaat. Op 4 oktober hebben we het volgende gesprek met de IVF arts, dan wordt een nieuw plan van aanpak besproken voor een volgende poging. In de tussentijd wordt ons resultaat (of beter gezegd het uitblijven daarvan) nog uitgebreid besproken op de IVF-afdeling in het ziekenhuis. Ik heb bewust gekozen voor een gesprek met onze favoriete arts, dat maakt het overleg toch een stuk gemakkelijker. Als het AMC wil meewerken, gaan we natuurlijk een nieuwe poging doen, maar op advies van de acupuncturiste wachten we daar nog zeker 3 maanden mee, om de acupunctuur en de kruiden de kans te geven zoveel mogelijk resultaat te boeken. Op 13 september heb ik met haar een nieuwe afspraak, en dan gaat Peter in elk geval mee.
De bloeduitslag van het weekend en ook deze meting heeft uitgewezen dat in het blaasje in elk geval dus een eitje zit. En het eitje was gegroeid. In het weekend was het blaasje nog 13mm, gisteren was hij alweer 16mm. Er zit dus wel degelijk schot in. De arts wilde de situatie bespreken in het team en zou me 's middags terugbellen met een plan van aanpak. De verwachting dat het toch op ICSI zou uitdraaien was echter heel klein.
Ze belde me ´s middags stipt om 14.00h en het team had besloten om deze poging niet tot een ICSI te laten worden. De kans dat het eitje succesvol kan worden verkregen bij de punctie is heel klein, het is er immers maar 1. En de slagingskans wordt daarmee zo klein, dat het eigenlijk zonde is om er een ICSI aan te wijden. Het advies is nu om de poging in elk geval niet zonder resultaat voorbij te laten gaan, en er zelf mee aan de slag te gaan. Precies geplande gemeenschap wordt het dus nu. Tja.....de prognose is daarmee nog steeds minimaal, maar elke kans is er toch een, hoe klein ook.
Vanochtend om 7.00h heb ik de pregnyl ingespoten. Dat was nog een hele klus. In het ziekenhuis zijn ze vergeten mij de instructies te geven, maar gelukkig is er internet. Ik vond een goede instructies compleet met foto's. Voor de zekerheid heb ik Peter toch maar even wakker gemaakt om me te helpen, want ik werd helemaal zenuwachtig van de procedure. Het medicijn zit namelijk in glazen ampullen die moeten worden gemengd en ik zag al allerlei rampscenario's aan mij voorbij trekken. Ik zou vast de ampullen uit mijn handen laten vallen, kreeg ik de spuit wel goed gevuld? Natuurlijk kreeg ik de ampullen niet open, dus daarbij was Peter al handig. Daarna moest ik met een dikke naald de vloeistof ophalen in de injectienaald, en daarna weer leegspuiten bij de poeder. De vloeistof mengde zich vanzelf. Het ritueel herhaalde zich nog eens omdat ik 2 ampullen poeder moest mengen. Daarna moest de naald worden vervangen door een kleine naald, de lucht moest eruit worden getikt en toen op dezelfde manier als alle andere spuiten worden geïnjecteerd. Pfff......
Door de pregnyl wordt de eisprong opgewekt en die volgt normaal gesproken precies 40 uur later. Morgenavond om 23.00h hebben we dus een date! En om de kans zo groot mogelijk te laten zijn, op zaterdag ook weer. En dan is het afwachten of en wanneer de menstruatie doorbreekt. Als ik ga menstrueren start ik weer met de pil om de volgende ICSI poging voor te bereiden. Mocht er toch een wondertje gebeuren, dan mag ik na 2 weken een zwangerschapstest doen. En oh ja, vanaf zaterdag moet ik ook de progestan gaan gebruiken. Die zorgt ervoor dat de omstandigheden in de baarmoeder zo optimaal mogelijk worden en blijven, zodat de innesteling van een bevrucht eitje kan plaatsvinden.
Dat plannen van de gemeenschap was nog een lachwekkende situatie. We mochten zelf de tijden kiezen, mits ik maar vandaag de pregnyl zou spuiten. Dat wordt dus tellen, 40 uur moet er de eerste keer precies tussen zitten. Hoe komt ons dat het beste uit? 40 uur is 1 dag van 24 uur en dan nog 16 uur tellen. Maar 23 uur plus 17 uur is ook 40 volgens Peter. Huh??? Het duurde even voordat we eruit waren, en we kregen er de slappe lach door. Werd het toch nog huilen....... Gelukkig kunnen we het nog relativeren.
Het nieuws kwam niet zo hard aan, ik had er al rekening mee gehouden. Ik kan de 3 ICSI pogingen die ik krijg vergoed van de ziektekostenverzekering beter gebruiken voor een meer succesvolle cyclus. Ik hoop dat een volgende poging meer eitjes gaat opleveren, en ik reken erop dat de acupunctuur me daarbij gaat helpen. Gisteren heb ik de chinese kruiden ontvangen, het recept daarvan is samengesteld door de acupuncturiste en afgestemd op mijn `gebreken`. Ik ben er gisteren gelijk mee begonnen. 2 afgestreken maatlepeltjes moet ik oplossen in een beetje heet water en opdrinken, en dat moet ik 3 keer per dag doen. En gatver, dat smaakt erg vies.... Maar ja, het is voor een goed doel, dus ik moet er maar aan wennen.
Vandaag viel het wel extra tegen, want door de pregnyl ben ik de hele dag enorm misselijk. Alles dat ik eet en drink zit heel hoog, en moet erg opletten om niet te hoeven overgeven. Zo'n vies drankje helpt dan niet echt.... Maar tot nu toe gaat het nog goed.
Afwachten dus maar, hoewel ik niet reken op een positief resulaat. Op 4 oktober hebben we het volgende gesprek met de IVF arts, dan wordt een nieuw plan van aanpak besproken voor een volgende poging. In de tussentijd wordt ons resultaat (of beter gezegd het uitblijven daarvan) nog uitgebreid besproken op de IVF-afdeling in het ziekenhuis. Ik heb bewust gekozen voor een gesprek met onze favoriete arts, dat maakt het overleg toch een stuk gemakkelijker. Als het AMC wil meewerken, gaan we natuurlijk een nieuwe poging doen, maar op advies van de acupuncturiste wachten we daar nog zeker 3 maanden mee, om de acupunctuur en de kruiden de kans te geven zoveel mogelijk resultaat te boeken. Op 13 september heb ik met haar een nieuwe afspraak, en dan gaat Peter in elk geval mee.
zondag 2 september 2007
(Woon)shoppen en afwachten
Ik had de hoop al opgegeven, ik had verwacht dat deze poging vandaag zou worden gestaakt, maar toch moet ik nog even 2 dagen afwachten en verder gaan met stimuleren. De bloedwaarde was donderdag heel licht gestegen, hoewel het nog steeds heel weinig was, en de arts wil even zien hoe het zich verder ontwikkelt.
Vanochtend had ik dus een follikelmeting, na inmiddels 14 dagen stimuleren. Het blaasje dat donderdag zichtbaar was zat er nog altijd, en was inmiddels 13mm. Uit de bloedwaarde blijkt niet meteen dat er ook een eicel inzit, maar wie weet... Dinsdag weten we weer meer.
De arts zei wel heel eerlijk dat de kans dat er een ICSI uit gaat komen minder dan 1% is, bijna nihil dus, maar om de kans niet helemaal verloren te laten gaan kunnen we in elk geval een inseminatie overwegen. De kans dat die succesvol is, is ook heel klein, omdat het zaad niet van goede kwaliteit is. Maar elke kans is er toch één, hoe klein ook!
Na de echo moesten we natuurlijk ook weer even bij de verpleegster langs, om een afspraak te maken en om bloed te prikken. Deze keer had Juliette dienst, en zij is toch zo'n lieverd! Ze vroeg ons hoe het ging, en de tranen zaten hoog bij mij. Hoewel ik rationeel wel alles op een rijtje heb, en ook na de acupunctuur weer nieuwe hoop en vertrouwen heb gekregen, ben ik met mijn gevoel nog niet zover. Nu ben ik toch wel al snel emotioneel, volgens mij ook door de hormonen, maar het is wel fijn om te merken dat ze in het ziekenhuis ook meeleven.
Gisteren had ik ook al zo'n emotioneel moment, op de woonboulevard in Cruquius. We zaten net even bij La Place iets te drinken, toen er een enorme karavaan van vrachtwagens langskwam, versierd met balonnen, en allemaal flink toeterend. Vraag me niet waarom, maar ik moest enorm veel moeite doen om niet in tranen uit te barsten.
Donderdagavond was ik met Peter in Almere, het was koopavond. Bij Gerry Weber, mijn favoriete kledingwinkel, heb ik nog een leuk grijs colbertje gescoord voor mijn zakelijke garderobe. Dat staat vast mooi bij mijn nieuwe zwarte spijkerrok. Ik heb er ook heel hippe grijze pumps bij, die ik al een tijdje geleden heb gekocht, dat maakt de outfit helemaal compleet. Ook zijn we nog even bij Expo gaan kijken naar een schilderij, en waarempel, we hebben eindelijk een leuk schilderij gevonden voor de keuken. In de goede kleuren, passend bij de rest van de accessoires, en het onderwerp past precies in een keuken, kijk maar:
En met het schilderij was ik weer helemaal in de mood voor "woonshoppen". We moeten in ons huis nog altijd een aantal accessoires vinden, en dat gaat maar moeizaam. Een nieuw rondje langs een aantal woonwinkels levert misschien weer iets op! Vandaar dat we gisteren een dagje naar Haarlemmermeer zijn geweest, onze oude woonplaats. Eerst even langs de woonboulevard in Cruquius, daar liggen een aantal leuke winkels zoals Kamer en Suite, en Trendhopper, maar ook een paar leuke woon-boetiekjes. Helaas scoorden we niets, hoewel we een paar leuke ideeën hebben opgedaan.
Daarna zijn we nog even het centrum van Hoofddorp in geweest, daar liggen een paar schoenenwinkels die stretchlaarzen verkopen. Helaas pas ik met mijn dikke kuiten niet in de gewone lederen laarzen met een rits, maar stretchlaarzen wil altijd prima lukken. Omdat die altijd afzakken na een paar keer dragen, laat ik door de kleermaker een elastiekje maken in de bovenrand, en dan draag ik ze nog lang met veel plezier. Een paar laarzen uit het vorige seizoen moesten ook van elastiek worden voorzien, en ik vond nog een paar nieuwe zwarte laarzen die ik ook maar meteen naar de kleermaker bracht. Een paar bruine laarzen zijn in bestelling in de juiste maat, dus dan ben ik wat laarzen betreft klaar voor het komende seizoen. Helemaal geslaagd dus!
We eindigden de middag met een bezoekje aan onze vertrouwde Appie Heijn in Hoofddorp, een geweldige supermarkt. Het is een zogenaamde `proefwinkel` en alle nieuwe dingen die Appie landelijk wil invoeren of in het assortiment wil brengen, worden hier uitgeprobeerd. Ook is er altijd een kok aan het werk, en kun je er geweldige nieuwe recepten proeven en meenemen. Het was een gezellig dagje!
Vanochtend had ik dus een follikelmeting, na inmiddels 14 dagen stimuleren. Het blaasje dat donderdag zichtbaar was zat er nog altijd, en was inmiddels 13mm. Uit de bloedwaarde blijkt niet meteen dat er ook een eicel inzit, maar wie weet... Dinsdag weten we weer meer.
De arts zei wel heel eerlijk dat de kans dat er een ICSI uit gaat komen minder dan 1% is, bijna nihil dus, maar om de kans niet helemaal verloren te laten gaan kunnen we in elk geval een inseminatie overwegen. De kans dat die succesvol is, is ook heel klein, omdat het zaad niet van goede kwaliteit is. Maar elke kans is er toch één, hoe klein ook!
Na de echo moesten we natuurlijk ook weer even bij de verpleegster langs, om een afspraak te maken en om bloed te prikken. Deze keer had Juliette dienst, en zij is toch zo'n lieverd! Ze vroeg ons hoe het ging, en de tranen zaten hoog bij mij. Hoewel ik rationeel wel alles op een rijtje heb, en ook na de acupunctuur weer nieuwe hoop en vertrouwen heb gekregen, ben ik met mijn gevoel nog niet zover. Nu ben ik toch wel al snel emotioneel, volgens mij ook door de hormonen, maar het is wel fijn om te merken dat ze in het ziekenhuis ook meeleven.
Gisteren had ik ook al zo'n emotioneel moment, op de woonboulevard in Cruquius. We zaten net even bij La Place iets te drinken, toen er een enorme karavaan van vrachtwagens langskwam, versierd met balonnen, en allemaal flink toeterend. Vraag me niet waarom, maar ik moest enorm veel moeite doen om niet in tranen uit te barsten.
Donderdagavond was ik met Peter in Almere, het was koopavond. Bij Gerry Weber, mijn favoriete kledingwinkel, heb ik nog een leuk grijs colbertje gescoord voor mijn zakelijke garderobe. Dat staat vast mooi bij mijn nieuwe zwarte spijkerrok. Ik heb er ook heel hippe grijze pumps bij, die ik al een tijdje geleden heb gekocht, dat maakt de outfit helemaal compleet. Ook zijn we nog even bij Expo gaan kijken naar een schilderij, en waarempel, we hebben eindelijk een leuk schilderij gevonden voor de keuken. In de goede kleuren, passend bij de rest van de accessoires, en het onderwerp past precies in een keuken, kijk maar:
En met het schilderij was ik weer helemaal in de mood voor "woonshoppen". We moeten in ons huis nog altijd een aantal accessoires vinden, en dat gaat maar moeizaam. Een nieuw rondje langs een aantal woonwinkels levert misschien weer iets op! Vandaar dat we gisteren een dagje naar Haarlemmermeer zijn geweest, onze oude woonplaats. Eerst even langs de woonboulevard in Cruquius, daar liggen een aantal leuke winkels zoals Kamer en Suite, en Trendhopper, maar ook een paar leuke woon-boetiekjes. Helaas scoorden we niets, hoewel we een paar leuke ideeën hebben opgedaan.
Daarna zijn we nog even het centrum van Hoofddorp in geweest, daar liggen een paar schoenenwinkels die stretchlaarzen verkopen. Helaas pas ik met mijn dikke kuiten niet in de gewone lederen laarzen met een rits, maar stretchlaarzen wil altijd prima lukken. Omdat die altijd afzakken na een paar keer dragen, laat ik door de kleermaker een elastiekje maken in de bovenrand, en dan draag ik ze nog lang met veel plezier. Een paar laarzen uit het vorige seizoen moesten ook van elastiek worden voorzien, en ik vond nog een paar nieuwe zwarte laarzen die ik ook maar meteen naar de kleermaker bracht. Een paar bruine laarzen zijn in bestelling in de juiste maat, dus dan ben ik wat laarzen betreft klaar voor het komende seizoen. Helemaal geslaagd dus!
We eindigden de middag met een bezoekje aan onze vertrouwde Appie Heijn in Hoofddorp, een geweldige supermarkt. Het is een zogenaamde `proefwinkel` en alle nieuwe dingen die Appie landelijk wil invoeren of in het assortiment wil brengen, worden hier uitgeprobeerd. Ook is er altijd een kok aan het werk, en kun je er geweldige nieuwe recepten proeven en meenemen. Het was een gezellig dagje!
donderdag 30 augustus 2007
Van verdrietig naar nieuwe hoop
Vanochtend liep alles op rolletjes in het ziekenhuis. Omdat ik om half 10 de afspraak had bij het CVV ging ik ook nu weer eerst even bloedprikken, ik meldde me even over half 9 bij de prikpoli. Ik kon meteen doorlopen naar de balie en nog voor 9 uur zat ik al in de wachtruimte van het CVV.
Ik vermaakte me met een paar tijdschriften, ik ben weer helemaal bij met de allerlaatste roddels in showbizzland, en om klokslag half 10 mocht ik naar binnen voor de echo.
Ik had dezelfde arts als de vorige week vrijdag, toen de echo zo pijnlijk was. Hij kon me zich nog goed herinneren. Een heel aardige arts, overigens! Gelukkig kon hij de eierstokken goed vinden deze keer, maar hij had opnieuw geen goed nieuws. De maximale dosering hormonen hebben nauwelijks resultaat opgeleverd. De rechter eierstok is helemaal leeg, en links heeft zich welgeteld 1 (klein) blaasje ontwikkeld, maar daarin zit helaas geen eitje. Eigenlijk wilde hij de poging staken, maar voor de zekerheid moet ik toch zondag nog even terugkomen om te zien of er nog ontwikkelingen zijn in dat ene blaasje. Ik reken er niet op dat er nog iets gebeurt, waarschijnlijk draait het erop uit dat we niet toekomen aan een punctie.
Met dat vooruitzicht, wetende dat ik de maximale dosis hormonen spuit, vroeg ik hem of er nog wel redenen zijn om een nieuwe poging te starten of dat doek nu definitief zou vallen. De enige mogelijkheid is om bij de nieuwe poging vanaf het begin de maximale dosering te spuiten, maar ook daarvan verwacht hij niet een veel beter resultaat. Volgens hem gebeurt het zelden dat er zoveel verschil zit in het aantal eitjes tussen de verschillende pogingen. Ik mag in mijn handen klappen als we überhaupt 3 eitjes kunnen "broeden", en dat is erg minimaal. Daarmee worden de kansen er niet bepaald beter op. Ik ging dan ook heel verdrietig naar buiten, ik zag al mijn kansen verdwijnen.....
In de auto onderweg naar het werk heb ik mijn tranen de vrije loop gelaten. Ik heb Peter even gebeld, die bij een klant aan het werk was, en mijn moeder. Ik moest het slechte nieuws even kwijt, even van me af praten. Toch wel fijn om dat even een luisterend oor te vinden! Gelukkig kon ik daarna weer tot rust komen en werd ik op mijn werk genoeg afgeleid om er even niet aan te hoeven denken.
Vanmiddag had ik de eerste afspraak bij de acupuncturiste, Martine Cornelissen. Ik had haar telefoonnummer gekregen van Gilles Stoop, een goeroe op het gebied van acupunctuur en IVF volgens een aantal leden van de ICSI-mailgroep. Ik had haar maandag ingesproken en dinsdag belde ze terug. Omdat ze vandaag een annulering had van een afspraak, en ik al midden in de ICSI cyclus zat, maakte ze voor mij een uitzondering en mocht ik al zo snel langskomen. Dat is fijn!
Tijdens de intake vroeg ze me het hemd van mijn lijf. Ook onderzocht ze mijn tong en mijn pols om vervolgens de conslusie te trekken wat er allemaal mis was: mijn metabolisme werkt niet goed, de milt-energie is veel te laag en de nier-energie ook. Door het slecht werkende metabolisme kan mijn lichaam niet alles verwerken wat er binnenkomt, of het nu vocht is of vast voedsel, en volgens haar word ik daarom van water al dik. Huh??? Dat heb ik nog nooit gehoord. Het was niet vreemd dat ik niet kon afvallen, en het was niet vreemd dat ik blijf aankomen. Ook de lage milt-energie heeft hiermee te maken, maar ook mijn historie en alles dat ik heb meegemaakt in de laatste jaren. De milt is een belangrijk orgaan voor de hormoonhuishouding en voor de vruchtbaarheid. Maar het kan worden behandeld, met acupunctuur en met chinese kruiden en met aangepaste voeding.
De lage nier-energie heb ik volgens haar geërfd, waarschijnlijk van mijn moeder. Nu kan mijn moeder daar helemaal niets aan doen, maar vergelijkbare klachten van ons wijzen daar op. Het leek alsof Martine door me heen kon kijken, want aan de vragen die ze stelde kon ik zien dat ze in de goede richting zat. Zonder dat ik dingen vertelde, raadde ze al een aantal klachten die ik niet eens in verband had gebracht met alles. Mijn astma bijvoorbeeld! En omdat ik die al zo lang heb, is dat een teken van een erfelijkheid.
Na het intakegesprek was ik helemaal beduusd. Ik kan onmogelijk hier herhalen wat ze allemaal vertelde, omdat ik het niet allemaal kan begrijpen en omdat ik niet alles heb onthouden, maar het voelde zo goed! De behandeling kost wel tijd, dat is niet met 2 of 3 sessie verholpen. Voor de PCOS bijvoorbeeld moet ik zeker 9 maanden rekenen, maar dan zou ik zelfs een bijna-normale cyclus terug kunnen krijgen. Nu gaan we daar niet op wachten, maar we moeten zeker 3 maanden rekenen voor de volgende poging wordt gestart.
Omdat het vruchtbaarheidsprobleem niet alleen bij mij zit, maar ook bij Peter sinds zijn hartinfarct, vertelde ik haar daarover. Ook over de spanningen die hij ervaart en de stress die dat met zich meebrengt. Volgens haar is dat een regelrechte oorzaak van de slechte kwaliteit van het zaad. Het probleem is alleen dat de oorzaak niet kan worden weggenomen, die ligt namelijk in de bijwerking van medicijnen. Maar ze kan hem wel behandelen, er zijn nog mogelijkheden om de kwaliteit van zijn zaad te
verbeteren en de problemen van de spanningen te verlichten. Dat klinkt goed, toch?
Na de intake kreeg ik de eerste behandeling acupunctuur en moxa. Er werden op een aantal strategische plekken naalden ingebracht. Dat deed geen pijn, maar ik voelde wel een electrisch schokje op sommige plekjes. Boven de buik werd de moxa lamp geplaatst, waarvan mijn buik heel aangenaam warm werd. Zo moest ik een half uurtje blijven liggen, terwijl Martine aan de slag ging met het maken van het recept voor het kruidenmengsel en het voedingsadvies.
Het voedingsadvies was ook heel anders dan ik had verwacht. Zo mag ik geen zuivel meer eten. Geen yoghurt, geen melk en weinig kaas. Ik mag geen salades meer eten, en zeker geen maaltijdsalades. De enige uitzondering is een heel klein bakje bij het avondeten. Als ik er heel veel zin in heb mag ik wel yoghurt eten na de middag of ´s avonds. Fruit mag ik ook eten, maar alleen 's middags als mijn "systeem" is opgewarmd. Mijn ontbijt moet warm zijn, het liefst zelf gemaakte bouillon van kip, rundvlees en/of mergpijp. Naar keuze mag ik dat aanvullen met groente, maar dat hoeft niet persé. Iedere week een pan maken en invriezen in kleine porties, en 's ochtends opwarmen. Makkelijk en lekker! Maar wel apart...... De verklaring hiervoor is dat de milt op z´n maximum functioneert tussen 7 uur en 9 uur ´s ochtends. De milt haalt zijn energie uit warm eten en vlees, dus vandaar de warme bouillon.
De kruiden moet ik 3 keer per dag nemen, opgelost in een kopje heet water, een soort thee dus. De kruiden krijg ik nog thuisgestuurd van de apotheek, Martine dient daarvoor het recept in. Gemakkelijk!
Ik voelde me heel goed bij haar, ik heb vertrouwen in haar verhaal, en ik ben vastbesloten om met de behandelingen door te gaan. Al krijgen we er geen kinderen van, ik heb vandaag zoveel puzzelstukkjes op z´n plaats zien vallen dat ik vind dat ik het verplicht ben voor mijn gezondheid. Het zou toch fantastisch zijn als mijn gezondheid een stuk beter zou worden dankzij de Chinese geneeskunde! Maar ook onze vruchtbaarheid zou enorm verbeteren, en de kansen bij ICSI of IVF kunnen daardoor met 40-60% toenemen. Jullie begrijpen dat ik heel hoopvol de deur uitging!
Ik vermaakte me met een paar tijdschriften, ik ben weer helemaal bij met de allerlaatste roddels in showbizzland, en om klokslag half 10 mocht ik naar binnen voor de echo.
Ik had dezelfde arts als de vorige week vrijdag, toen de echo zo pijnlijk was. Hij kon me zich nog goed herinneren. Een heel aardige arts, overigens! Gelukkig kon hij de eierstokken goed vinden deze keer, maar hij had opnieuw geen goed nieuws. De maximale dosering hormonen hebben nauwelijks resultaat opgeleverd. De rechter eierstok is helemaal leeg, en links heeft zich welgeteld 1 (klein) blaasje ontwikkeld, maar daarin zit helaas geen eitje. Eigenlijk wilde hij de poging staken, maar voor de zekerheid moet ik toch zondag nog even terugkomen om te zien of er nog ontwikkelingen zijn in dat ene blaasje. Ik reken er niet op dat er nog iets gebeurt, waarschijnlijk draait het erop uit dat we niet toekomen aan een punctie.
Met dat vooruitzicht, wetende dat ik de maximale dosis hormonen spuit, vroeg ik hem of er nog wel redenen zijn om een nieuwe poging te starten of dat doek nu definitief zou vallen. De enige mogelijkheid is om bij de nieuwe poging vanaf het begin de maximale dosering te spuiten, maar ook daarvan verwacht hij niet een veel beter resultaat. Volgens hem gebeurt het zelden dat er zoveel verschil zit in het aantal eitjes tussen de verschillende pogingen. Ik mag in mijn handen klappen als we überhaupt 3 eitjes kunnen "broeden", en dat is erg minimaal. Daarmee worden de kansen er niet bepaald beter op. Ik ging dan ook heel verdrietig naar buiten, ik zag al mijn kansen verdwijnen.....
In de auto onderweg naar het werk heb ik mijn tranen de vrije loop gelaten. Ik heb Peter even gebeld, die bij een klant aan het werk was, en mijn moeder. Ik moest het slechte nieuws even kwijt, even van me af praten. Toch wel fijn om dat even een luisterend oor te vinden! Gelukkig kon ik daarna weer tot rust komen en werd ik op mijn werk genoeg afgeleid om er even niet aan te hoeven denken.
Vanmiddag had ik de eerste afspraak bij de acupuncturiste, Martine Cornelissen. Ik had haar telefoonnummer gekregen van Gilles Stoop, een goeroe op het gebied van acupunctuur en IVF volgens een aantal leden van de ICSI-mailgroep. Ik had haar maandag ingesproken en dinsdag belde ze terug. Omdat ze vandaag een annulering had van een afspraak, en ik al midden in de ICSI cyclus zat, maakte ze voor mij een uitzondering en mocht ik al zo snel langskomen. Dat is fijn!
Tijdens de intake vroeg ze me het hemd van mijn lijf. Ook onderzocht ze mijn tong en mijn pols om vervolgens de conslusie te trekken wat er allemaal mis was: mijn metabolisme werkt niet goed, de milt-energie is veel te laag en de nier-energie ook. Door het slecht werkende metabolisme kan mijn lichaam niet alles verwerken wat er binnenkomt, of het nu vocht is of vast voedsel, en volgens haar word ik daarom van water al dik. Huh??? Dat heb ik nog nooit gehoord. Het was niet vreemd dat ik niet kon afvallen, en het was niet vreemd dat ik blijf aankomen. Ook de lage milt-energie heeft hiermee te maken, maar ook mijn historie en alles dat ik heb meegemaakt in de laatste jaren. De milt is een belangrijk orgaan voor de hormoonhuishouding en voor de vruchtbaarheid. Maar het kan worden behandeld, met acupunctuur en met chinese kruiden en met aangepaste voeding.
De lage nier-energie heb ik volgens haar geërfd, waarschijnlijk van mijn moeder. Nu kan mijn moeder daar helemaal niets aan doen, maar vergelijkbare klachten van ons wijzen daar op. Het leek alsof Martine door me heen kon kijken, want aan de vragen die ze stelde kon ik zien dat ze in de goede richting zat. Zonder dat ik dingen vertelde, raadde ze al een aantal klachten die ik niet eens in verband had gebracht met alles. Mijn astma bijvoorbeeld! En omdat ik die al zo lang heb, is dat een teken van een erfelijkheid.
Na het intakegesprek was ik helemaal beduusd. Ik kan onmogelijk hier herhalen wat ze allemaal vertelde, omdat ik het niet allemaal kan begrijpen en omdat ik niet alles heb onthouden, maar het voelde zo goed! De behandeling kost wel tijd, dat is niet met 2 of 3 sessie verholpen. Voor de PCOS bijvoorbeeld moet ik zeker 9 maanden rekenen, maar dan zou ik zelfs een bijna-normale cyclus terug kunnen krijgen. Nu gaan we daar niet op wachten, maar we moeten zeker 3 maanden rekenen voor de volgende poging wordt gestart.
Omdat het vruchtbaarheidsprobleem niet alleen bij mij zit, maar ook bij Peter sinds zijn hartinfarct, vertelde ik haar daarover. Ook over de spanningen die hij ervaart en de stress die dat met zich meebrengt. Volgens haar is dat een regelrechte oorzaak van de slechte kwaliteit van het zaad. Het probleem is alleen dat de oorzaak niet kan worden weggenomen, die ligt namelijk in de bijwerking van medicijnen. Maar ze kan hem wel behandelen, er zijn nog mogelijkheden om de kwaliteit van zijn zaad te
verbeteren en de problemen van de spanningen te verlichten. Dat klinkt goed, toch?
Na de intake kreeg ik de eerste behandeling acupunctuur en moxa. Er werden op een aantal strategische plekken naalden ingebracht. Dat deed geen pijn, maar ik voelde wel een electrisch schokje op sommige plekjes. Boven de buik werd de moxa lamp geplaatst, waarvan mijn buik heel aangenaam warm werd. Zo moest ik een half uurtje blijven liggen, terwijl Martine aan de slag ging met het maken van het recept voor het kruidenmengsel en het voedingsadvies.
Het voedingsadvies was ook heel anders dan ik had verwacht. Zo mag ik geen zuivel meer eten. Geen yoghurt, geen melk en weinig kaas. Ik mag geen salades meer eten, en zeker geen maaltijdsalades. De enige uitzondering is een heel klein bakje bij het avondeten. Als ik er heel veel zin in heb mag ik wel yoghurt eten na de middag of ´s avonds. Fruit mag ik ook eten, maar alleen 's middags als mijn "systeem" is opgewarmd. Mijn ontbijt moet warm zijn, het liefst zelf gemaakte bouillon van kip, rundvlees en/of mergpijp. Naar keuze mag ik dat aanvullen met groente, maar dat hoeft niet persé. Iedere week een pan maken en invriezen in kleine porties, en 's ochtends opwarmen. Makkelijk en lekker! Maar wel apart...... De verklaring hiervoor is dat de milt op z´n maximum functioneert tussen 7 uur en 9 uur ´s ochtends. De milt haalt zijn energie uit warm eten en vlees, dus vandaar de warme bouillon.
De kruiden moet ik 3 keer per dag nemen, opgelost in een kopje heet water, een soort thee dus. De kruiden krijg ik nog thuisgestuurd van de apotheek, Martine dient daarvoor het recept in. Gemakkelijk!
Ik voelde me heel goed bij haar, ik heb vertrouwen in haar verhaal, en ik ben vastbesloten om met de behandelingen door te gaan. Al krijgen we er geen kinderen van, ik heb vandaag zoveel puzzelstukkjes op z´n plaats zien vallen dat ik vind dat ik het verplicht ben voor mijn gezondheid. Het zou toch fantastisch zijn als mijn gezondheid een stuk beter zou worden dankzij de Chinese geneeskunde! Maar ook onze vruchtbaarheid zou enorm verbeteren, en de kansen bij ICSI of IVF kunnen daardoor met 40-60% toenemen. Jullie begrijpen dat ik heel hoopvol de deur uitging!
maandag 27 augustus 2007
Eitjes zoek.....
Vandaag had ik mijn tweede follikelmeting, vanochtend om half 10 moest ik me weer melden bij het CVV. Vantevoren gauw even gaan bloedprikken, want na de echo zou er beslist weer een file ontstaan. Om 9 uur zat ik al in de wachtkamer van het CVV en om kwart over 9 was ik aan de beurt. Lekker snel, dus!
De echo ging goed, ik kon me weer heel goed ontspannen. Gelukkig duurde het ook niet zo lang, en was het niet zo pijnlijk. Goed nieuws dus? Nee helaas..... er waren nog steeds geen eitjes zichtbaar. De gynaecoloog wilde eerst nog de bloeduitslag afwachten, maar verwachtte dat daar hetzelfde beeld uit zou komen. In dat geval zou de dosering opnieuw verhoogd worden, nu naar 450 eenheden, drie keer zoveel als de startdosis. Daarover werd ik vanmiddag nog wel gebeld door de verpleegkundige.
Tussen neus en lippen door vertelde ze wel dat het zou helpen wanneer ik iets zou afvallen. Ja hallo zeg..... die discussie hadden we al eerder. Ik heb inderdaad behoorlijk overgewicht, maar dat komt ook door de PCOS. In 2004 heb ik heel intensief gewerkt aan mijn overgewicht, maar na 4 maanden behoorlijk sporten onder begeleiding en een aangepast eetpatroon, was ik slechts 1 kg kwijt. Ik heb nooit meer de motivatie kunnen vinden om er opnieuw aan te beginnen...Niet gek, toch?
Toen we vorig jaar ons dieet flink gingen aanpassen na de hart-infarct van Peter raakte Peter in een paar maanden meer dan 10kg kwijt, maar bleef ik gewoon stabiel op mijn gewicht terwijl ik alles met hem meedeed. Frustratie alom dus! Volgens veel specialisten is dat te wijten aan de hormoonhuishouding die is verstoord, een beeld dat past bij de PCOS. Die opmerking van vanochtend viel dus helemaal verkeerd..... Wat verwachten ze nu? Dat ik donderdag 5 of 10kg ben afgevallen? Wat denken ze wel.....
Ik werd naar huis gestuurd met een nieuw recept voor 2 keer 900 eenheden puregon. Verhogen of niet, ik moet toch dringend nieuwe puregon want ik heb helemaal niets meer. En niemand bij het CVV die me hielp een apotheek te vinden die het kon leveren. Geen enkele apotheek heeft het op voorraad, in het ziekenhuis kon ik als particulier niet terecht (volgens hen), dus ik moest maar gewoon een rondje gaan bellen. Op zaterdag dacht de arts die toen dienst had dat het allemaal niet zo'n probleem zou zijn, maar volgens mij wilde die er gewoon snel vanaf. Dat spoedje ging dus zo gemakkelijk niet.
Maar ik had geluk en ik trof een enorm aardige apotheker in de apotheek van Weesp, dezelfde eigenaar als mijn eigen apotheek in Muiden. Hij was bereid om een koerier te laten rijden speciaal voor mijn medicijnen. En de kosten? Die nam hij voor zijn eigen rekening, ik had toch gewoon die medicijnen nodig..... Wat een service! Hier in NL kan het dus blijkbaar ook! Ik was erg blij met hem! En bijna tegelijk met de bevestiging dat het geleverd kon worden, kwam ook het bevestigende telefoontje van het ziekenhuis dat ik de dosis inderdaad moet verhogen.
Door alle perikelen was ik niet helemaal mezelf vandaag. Ik was gestresst, hyper, en prikkelbaar. Dit was de eerste dag dat ook mijn collega's iets moeten hebben gemerkt. Tijdens de lunch werd ik vriendelijk geplaagd, maar ik kon het niet zo goed hebben vandaag. Gelukkig was de werkdag maar kort. Vanochtend naar het ziekenhuis, om kwart voor 10 was ik pas op kantoor. En om kwart voor 4 zat ik weer in de auto om de medicijnen op te halen bij de apotheek in Muiden. Die moest ik vroeg ophalen, want om 5 uur moest ik weer in Amsterdam Oud Zuid zijn voor de bekkenbodemtherapie en daarna was de apotheek dicht. Dat racen van Diemen naar Muiden naar Amsterdam in de spits was ook niet bepaald bevorderlijk voor mijn stress-gevoel. Maar eenmaal op de bank bij Loes, de therapeute, brachten de ontspanningsoefeningen me weer terug op aarde.
Vanavond had ik het ook nog even moeilijk.... de gierende hormonen in combinatie met de botte gynaecoloog en de angst dat het verkeerd gaat uitpakken, dat er helemaal geen eitjes gaan groeien. Als dat niet gaat gebeuren, kunnen we de hele ICSI wel aan de wilgen hangen... Ik heb maar even flink uitgehuild, en nu kan ik er weer helemaal tegen. Het gaat vast goedkomen!
De echo ging goed, ik kon me weer heel goed ontspannen. Gelukkig duurde het ook niet zo lang, en was het niet zo pijnlijk. Goed nieuws dus? Nee helaas..... er waren nog steeds geen eitjes zichtbaar. De gynaecoloog wilde eerst nog de bloeduitslag afwachten, maar verwachtte dat daar hetzelfde beeld uit zou komen. In dat geval zou de dosering opnieuw verhoogd worden, nu naar 450 eenheden, drie keer zoveel als de startdosis. Daarover werd ik vanmiddag nog wel gebeld door de verpleegkundige.
Tussen neus en lippen door vertelde ze wel dat het zou helpen wanneer ik iets zou afvallen. Ja hallo zeg..... die discussie hadden we al eerder. Ik heb inderdaad behoorlijk overgewicht, maar dat komt ook door de PCOS. In 2004 heb ik heel intensief gewerkt aan mijn overgewicht, maar na 4 maanden behoorlijk sporten onder begeleiding en een aangepast eetpatroon, was ik slechts 1 kg kwijt. Ik heb nooit meer de motivatie kunnen vinden om er opnieuw aan te beginnen...Niet gek, toch?
Toen we vorig jaar ons dieet flink gingen aanpassen na de hart-infarct van Peter raakte Peter in een paar maanden meer dan 10kg kwijt, maar bleef ik gewoon stabiel op mijn gewicht terwijl ik alles met hem meedeed. Frustratie alom dus! Volgens veel specialisten is dat te wijten aan de hormoonhuishouding die is verstoord, een beeld dat past bij de PCOS. Die opmerking van vanochtend viel dus helemaal verkeerd..... Wat verwachten ze nu? Dat ik donderdag 5 of 10kg ben afgevallen? Wat denken ze wel.....
Ik werd naar huis gestuurd met een nieuw recept voor 2 keer 900 eenheden puregon. Verhogen of niet, ik moet toch dringend nieuwe puregon want ik heb helemaal niets meer. En niemand bij het CVV die me hielp een apotheek te vinden die het kon leveren. Geen enkele apotheek heeft het op voorraad, in het ziekenhuis kon ik als particulier niet terecht (volgens hen), dus ik moest maar gewoon een rondje gaan bellen. Op zaterdag dacht de arts die toen dienst had dat het allemaal niet zo'n probleem zou zijn, maar volgens mij wilde die er gewoon snel vanaf. Dat spoedje ging dus zo gemakkelijk niet.
Maar ik had geluk en ik trof een enorm aardige apotheker in de apotheek van Weesp, dezelfde eigenaar als mijn eigen apotheek in Muiden. Hij was bereid om een koerier te laten rijden speciaal voor mijn medicijnen. En de kosten? Die nam hij voor zijn eigen rekening, ik had toch gewoon die medicijnen nodig..... Wat een service! Hier in NL kan het dus blijkbaar ook! Ik was erg blij met hem! En bijna tegelijk met de bevestiging dat het geleverd kon worden, kwam ook het bevestigende telefoontje van het ziekenhuis dat ik de dosis inderdaad moet verhogen.
Door alle perikelen was ik niet helemaal mezelf vandaag. Ik was gestresst, hyper, en prikkelbaar. Dit was de eerste dag dat ook mijn collega's iets moeten hebben gemerkt. Tijdens de lunch werd ik vriendelijk geplaagd, maar ik kon het niet zo goed hebben vandaag. Gelukkig was de werkdag maar kort. Vanochtend naar het ziekenhuis, om kwart voor 10 was ik pas op kantoor. En om kwart voor 4 zat ik weer in de auto om de medicijnen op te halen bij de apotheek in Muiden. Die moest ik vroeg ophalen, want om 5 uur moest ik weer in Amsterdam Oud Zuid zijn voor de bekkenbodemtherapie en daarna was de apotheek dicht. Dat racen van Diemen naar Muiden naar Amsterdam in de spits was ook niet bepaald bevorderlijk voor mijn stress-gevoel. Maar eenmaal op de bank bij Loes, de therapeute, brachten de ontspanningsoefeningen me weer terug op aarde.
Vanavond had ik het ook nog even moeilijk.... de gierende hormonen in combinatie met de botte gynaecoloog en de angst dat het verkeerd gaat uitpakken, dat er helemaal geen eitjes gaan groeien. Als dat niet gaat gebeuren, kunnen we de hele ICSI wel aan de wilgen hangen... Ik heb maar even flink uitgehuild, en nu kan ik er weer helemaal tegen. Het gaat vast goedkomen!
zaterdag 25 augustus 2007
Dosis puregon verdubbeld
Vanochtend om kwart voor elf werden we gebeld door de IVF-arts uit het ziekenhuis. In de bloeduitslag van gisteren was geen groei van eitjes geconstateerd en dus wordt de dosis puregon verdubbeld. Vanaf vanavond moet ik dus een dubbele hoeveelheid spuiten, ik heb nog precies genoeg voor dit weekend en maandag krijg ik een nieuw recept. Hopelijk gaat dat goed in de apotheek, want normaal duurt een bestelling 2 dagen. Dat wordt dus een spoedje......
Ik begrijp alleen niet waarom ze niet gisteren hebben gebeld. Je moet altijd per sé voor 11 uur 's ochtends bloed laten prikken zodat ze 's middags om 1 uur de uitslag hebben en kunnen bespreken in het team. Je moet de spuiten zetten tussen 16.00 en 22.00 uur omdat ze dan na de uitslag de dosis kunnen aanpassen... Waarom bellen ze dan een dag later? Ik heb geen flauw idee.
Ik ben benieuwd of er maandag meer effect te zien is!
Ik begrijp alleen niet waarom ze niet gisteren hebben gebeld. Je moet altijd per sé voor 11 uur 's ochtends bloed laten prikken zodat ze 's middags om 1 uur de uitslag hebben en kunnen bespreken in het team. Je moet de spuiten zetten tussen 16.00 en 22.00 uur omdat ze dan na de uitslag de dosis kunnen aanpassen... Waarom bellen ze dan een dag later? Ik heb geen flauw idee.
Ik ben benieuwd of er maandag meer effect te zien is!
vrijdag 24 augustus 2007
Acupunctuur en Pandora?
Na 2 heel goede dagen mag ik het wel officieel noemen, toch? Mijn ogen hebben gisteren en vandaag weer beter gefunctioneerd, de vermoeidheid lijkt minder te worden en ik voel me een heel stuk beter. Wel grappig, net na de laatste "klaagzang" op woensdag slaat het om, de bijwerkingen zijn duidelijk op zijn retour. Gelukkig, ik ben er een heel stuk blijer onder, en minder chagrijnig. Dat is veel prettiger voor Peter en de rest van mijn omgeving!
Volgens de gynaecoloog vanochtend is dat een teken dat de eierstokken flink aan het werk zijn. De bijwerkingen zijn in het begin altijd het ergst, lopen op, maar na een paar dagen stimuleren met hormonen worden ze bij de meesten weer fors minder. Dat zou dus een goed teken moeten zijn. Ik was dus vanochtend bij het CVV voor de 2e echo om te kijken of er al ontwikkeling was in de eierstokken. Maar de echo liep niet zoals het moest. De arts kon mijn eierstokken namelijk niet vinden. Ik moest onmiddelijk denken aan mijn blinde darm. Hoezo dan, denk je nu vast? Nou die was namelijk 10 jaar geleden ook onvindbaar bij een echo......
Maar goed, het opsporen van de eierstokken maakte de echo er niet prettiger op. Het duurde erg lang, en werd ook pijnlijk door al dat zoeken. Ik was blij dat Peter naast me zat en dat ik zijn handen kon fijnknijpen van de pijn. Ik kon mijn tranen ook niet bedwingen, en geloof me, ik ben heel wat gewend. Mijn baarmoeder ging ook protesteren, ik kreeg krampen. Jeetje zeg...... dat voelt belabberd, het doet enorm zeer. De arts hield er daarna ook snel mee op. Hij had inmiddels de linker eierstok gezien, maar de rechter nog steeds niet. Volgens zijn verklaring kwam het wel vaker voor dat de eierstokken slecht zichtbaar zijn in de beginfase, hoewel ze meestal wel kunnen worden opgespoord. Hij vertelde dat er in de linker eierstok ook nog weinig activiteit zichtbaar was, dus ik moet de behandeling gewoon voortzetten. Het is zijn verwachting dat de eierstokken wel tevoorschijn komen als ze zwaarder worden door de eitjes die zich (hopelijk) gaan ontwikkelen. Maandagochten moet ik dan ook weer terug voor een nieuwe echo.
Na de echo moesten we ook bloed laten prikken. Peter ook, omdat ze vergeten waren een virus-onderzoek te laten uitvoeren, dat gebeurt nu alsnog. De uitslagen van de vorige testen waren goed, we hebben geen HIV en geen Hepatitis. Dat is niet echt nieuws voor ons..... Op de prikpoli moesten we behoorlijk lang wachten voor we aan de beurt waren, maar ook dat lukte uiteindelijk.
Op het CVV vond ik nog een folder van een andere stichting die zich bezighoudt met de onvervulde kinderwens. Freya had ik al eerder ontdekt, een fijne website met veel informatie en veel mogelijkheden om contacten te onderhouden met lotgenoten. Via Freya heb ik me begin augustus aangemeld voor een e-mail lijst over ICSI. Dit is een groep vrouwen die allemaal met ICSI bezig zijn en onderling berichten en informatie uitwisselen. Heel fijn om zo te kunnen "praten" met lotgenoten die precies begrijpen waar je doorheen gaat en om ervaringen onderling te kunnen uitwisselen. Maar goed, vanochtend vond ik een folder van de stichting Stil Verlangen , ook een mooie site met veel informatie en een forum. Op deze site kwam ik informatie tegen over acupunctuur en ik ontdekte dat wetenschappelijk is aangetoond dat acupunctuur de kans van slagen van een ICSI behandeling behoorlijk kan vergroten. Dat is interessant, nietwaar?
Ik heb via de e-mail lijst informatie gevraagd en een adres in Almere gekregen, maar daar kreeg ik geen contact. Via internet ben ik op zoek gegaan naar een ander adres en ik heb iemand gevonden in Amsterdam die ook ervaring heeft met deze behandelingen. Omdat ik echter al met de eerste cyclus bezig ben, ben ik misschien te laat. Ik heb met hem afgesproken dat ik dinsdag contact opneem met hem, om te vertellen hoe de ontwikkelingen zijn. Maandag moet de echo daarover meer uitsluitsel geven. Zijn er al eitjes behoorlijk in ontwikkeling, hoever ben ik af van de punctie? Als het dan nog nut heeft, kan ik woensdagmiddag terecht voor een eerste behandeling. Als dat kan, ga ik dat zeker doen! Ik wil alles eraan doen om de kans zo groot mogelijk te maken. Baat het niet, dan schaadt het ook niet. En dat het resultaat volgens wetenschappelijk onderzoek ook is aangetoond geeft me een gerust gevoel, ik ga niet met kwakzalverij aan de slag.
Dankzij de e-mail lijst heb ik afgelopen nacht ook heel slecht geslapen..... De berichtjes brengen toch wel wat teweeg, dat is niet negatief bedoeld hoor! Door een berichtje van iemand in de lijst, die net als ik christelijk is, en moeite heeft met het overzien van de implicaties van ICSI ging ik zelf ook weer nadenken over mijn onzekerheden. Zij had vooral moeite met het feit dat er ongebruikte embryo's kunnen overblijven die niet worden teruggeplaatst. Die kun je laten invriezen, en als je daar niet voor kiest worden ze vernietigd. Wij hebben ervoor gekozen om ze te laten invriezen. Ingevroren embryo's kunnen later ook worden teruggeplaatst na ontdooien, als je niet zwanger wordt van de verse embryo's. Maar het kan dus gebeuren dat ze nooit worden gebruikt. Daar heb ik nog niet eens bij stilgestaan, omdat we nog nooit voor die keuze hebben gestaan, maar ik heb er dus wel over liggen piekeren. Gek hè? Ook andere dingen komen weer boven, zoals de onzekerheid van de methode. Er is nog zo weinig bekend van de risico's van ICSI voor de vrouw en voor het kind, omdat de methode nog zo kort wordt uitgevoerd en er nog geen kinderen uit ICSI volwassen zijn. Dat is akelig! En dat er geen natuurlijke selectie plaatsvindt omdat de laborant zelf 1 zaadcel kiest, dat vind ik ook eng. Wat betekent dat? Ook sta ik nog regelmatig stil bij de vraag wat mijn levensdoel nu eigenlijk is? Kinderen krijgen is niet mijn enige doel, mijn geluk is daar niet volledig van afhankelijk, maar het zou wel een grote bijdrage leveren. Misschien ligt er wel heel iets anders voor mij in petto? Misschien is het niet voor mij weggelegd, mag ik dat wel zo beïnvloeden. Ik heb het stellige geloof dat alles gebeurt met een reden....... Dus ook de kinderloosheid.......En toch probeer ik dat te beïnvloeden. Ik redeneer het voor mezelf weg met allerlei andere gedachtes, maar af en toe steekt het de kop op.
Een ander lid van de e-mail lijst reageerde ook op dit bericht en vertelde dat zij een manier had gevonden om dit een plaatsje te geven. Voor elk embryo dat niet genoeg kwaliteit had en dat niet kon worden teruggeplaatst hangt ze een engeltje op en voor elk embryo dat is teruggeplaatst maar niet is uitgegroeid tot een kindje hangt ze een vlindertje op. Dat vind ik toch zo'n mooi gebaar! Ik heb daarover nagedacht en ik wilde er ook iets mee, volgens mij kan dat helpen in het verwerkingsproces. Ik ga het op een andere manier doen, die manier heb ik ook vannacht uitgedacht.
Ik heb besloten om zo'n moderne bedel-armband aan te schaffen, zo'n Pandora-achtig geval. En voor elke embryo hang ik daar een bedel aan, zodat ik het toch bij me kan dragen. Ik heb vorige week van mijn ouders geld gekregen voor mijn verjaardag. Dat bewaar ik tot ik het resultaat weet van onze eerste poging en dan ga ik daarvan de armband aanschaffen en de eerste bedels. Sierraden hebben voor mij toch al altijd een bij-betekenis, dus ik vind deze methode echt bij me passen. Zo draag ik bijvoorbeeld heel vaak een parel-hangertje van mijn oma dat ik van haar heb geërfd. Op mijn bruiloft heb ik het voor het eerst gedragen en nog steeds als ik het draag heb ik het gevoel dat ze een beetje bij me is. Van Peter heb ik een ring gekregen in 1994 die ik altijd draag, en die symboliseert de afsluiting van een heel moeilijke periode. Een andere ring kocht ik in 2005 voor mezelf, nadat we waren verhuisd naar de Randstad en ik was genezen van mijn burn-out. Deze ring heeft 2 eindes die niet op elkaar aansluiten en dat symboliseert voor mij dat een periode is afgesloten. Ook een gouden kruisje is voor mij heel symbolisch. Ik kreeg het met Kerstmis vorig jaar van Peter en het symboliseert het geloof in de ICSI behandelingen waarmee we bezig zijn. Heel wat symboliek, en dat helpt mij in het verwerkingsproces.
Nu heb ik even op internet gekeken voor de Pandora armbanden, maar die zijn wel enorm duur! Ik draag normaal gouden sierraden, dus eigenlijk wil ik de armband ook in goud, maar dat is te duur. Ik stap dus maar over op zilver. Buiten Pandora zijn er nog meer merken, en allemaal hebben ze hun eigen bedels. Onderling zijn ze vaak uitwisselbaar, de maten zijn blijkbaar universeel. Ik denk dat ik maar eens ga rondkijken in de stad welke ik mooi vind en welke betaalbaar is. Als iemand nog goede ideeën heeft houd ik me aanbevolen.
Dit was weer een lange update voor vandaag, ik houd jullie op de hoogte!
Volgens de gynaecoloog vanochtend is dat een teken dat de eierstokken flink aan het werk zijn. De bijwerkingen zijn in het begin altijd het ergst, lopen op, maar na een paar dagen stimuleren met hormonen worden ze bij de meesten weer fors minder. Dat zou dus een goed teken moeten zijn. Ik was dus vanochtend bij het CVV voor de 2e echo om te kijken of er al ontwikkeling was in de eierstokken. Maar de echo liep niet zoals het moest. De arts kon mijn eierstokken namelijk niet vinden. Ik moest onmiddelijk denken aan mijn blinde darm. Hoezo dan, denk je nu vast? Nou die was namelijk 10 jaar geleden ook onvindbaar bij een echo......
Maar goed, het opsporen van de eierstokken maakte de echo er niet prettiger op. Het duurde erg lang, en werd ook pijnlijk door al dat zoeken. Ik was blij dat Peter naast me zat en dat ik zijn handen kon fijnknijpen van de pijn. Ik kon mijn tranen ook niet bedwingen, en geloof me, ik ben heel wat gewend. Mijn baarmoeder ging ook protesteren, ik kreeg krampen. Jeetje zeg...... dat voelt belabberd, het doet enorm zeer. De arts hield er daarna ook snel mee op. Hij had inmiddels de linker eierstok gezien, maar de rechter nog steeds niet. Volgens zijn verklaring kwam het wel vaker voor dat de eierstokken slecht zichtbaar zijn in de beginfase, hoewel ze meestal wel kunnen worden opgespoord. Hij vertelde dat er in de linker eierstok ook nog weinig activiteit zichtbaar was, dus ik moet de behandeling gewoon voortzetten. Het is zijn verwachting dat de eierstokken wel tevoorschijn komen als ze zwaarder worden door de eitjes die zich (hopelijk) gaan ontwikkelen. Maandagochten moet ik dan ook weer terug voor een nieuwe echo.
Na de echo moesten we ook bloed laten prikken. Peter ook, omdat ze vergeten waren een virus-onderzoek te laten uitvoeren, dat gebeurt nu alsnog. De uitslagen van de vorige testen waren goed, we hebben geen HIV en geen Hepatitis. Dat is niet echt nieuws voor ons..... Op de prikpoli moesten we behoorlijk lang wachten voor we aan de beurt waren, maar ook dat lukte uiteindelijk.
Op het CVV vond ik nog een folder van een andere stichting die zich bezighoudt met de onvervulde kinderwens. Freya had ik al eerder ontdekt, een fijne website met veel informatie en veel mogelijkheden om contacten te onderhouden met lotgenoten. Via Freya heb ik me begin augustus aangemeld voor een e-mail lijst over ICSI. Dit is een groep vrouwen die allemaal met ICSI bezig zijn en onderling berichten en informatie uitwisselen. Heel fijn om zo te kunnen "praten" met lotgenoten die precies begrijpen waar je doorheen gaat en om ervaringen onderling te kunnen uitwisselen. Maar goed, vanochtend vond ik een folder van de stichting Stil Verlangen , ook een mooie site met veel informatie en een forum. Op deze site kwam ik informatie tegen over acupunctuur en ik ontdekte dat wetenschappelijk is aangetoond dat acupunctuur de kans van slagen van een ICSI behandeling behoorlijk kan vergroten. Dat is interessant, nietwaar?
Ik heb via de e-mail lijst informatie gevraagd en een adres in Almere gekregen, maar daar kreeg ik geen contact. Via internet ben ik op zoek gegaan naar een ander adres en ik heb iemand gevonden in Amsterdam die ook ervaring heeft met deze behandelingen. Omdat ik echter al met de eerste cyclus bezig ben, ben ik misschien te laat. Ik heb met hem afgesproken dat ik dinsdag contact opneem met hem, om te vertellen hoe de ontwikkelingen zijn. Maandag moet de echo daarover meer uitsluitsel geven. Zijn er al eitjes behoorlijk in ontwikkeling, hoever ben ik af van de punctie? Als het dan nog nut heeft, kan ik woensdagmiddag terecht voor een eerste behandeling. Als dat kan, ga ik dat zeker doen! Ik wil alles eraan doen om de kans zo groot mogelijk te maken. Baat het niet, dan schaadt het ook niet. En dat het resultaat volgens wetenschappelijk onderzoek ook is aangetoond geeft me een gerust gevoel, ik ga niet met kwakzalverij aan de slag.
Dankzij de e-mail lijst heb ik afgelopen nacht ook heel slecht geslapen..... De berichtjes brengen toch wel wat teweeg, dat is niet negatief bedoeld hoor! Door een berichtje van iemand in de lijst, die net als ik christelijk is, en moeite heeft met het overzien van de implicaties van ICSI ging ik zelf ook weer nadenken over mijn onzekerheden. Zij had vooral moeite met het feit dat er ongebruikte embryo's kunnen overblijven die niet worden teruggeplaatst. Die kun je laten invriezen, en als je daar niet voor kiest worden ze vernietigd. Wij hebben ervoor gekozen om ze te laten invriezen. Ingevroren embryo's kunnen later ook worden teruggeplaatst na ontdooien, als je niet zwanger wordt van de verse embryo's. Maar het kan dus gebeuren dat ze nooit worden gebruikt. Daar heb ik nog niet eens bij stilgestaan, omdat we nog nooit voor die keuze hebben gestaan, maar ik heb er dus wel over liggen piekeren. Gek hè? Ook andere dingen komen weer boven, zoals de onzekerheid van de methode. Er is nog zo weinig bekend van de risico's van ICSI voor de vrouw en voor het kind, omdat de methode nog zo kort wordt uitgevoerd en er nog geen kinderen uit ICSI volwassen zijn. Dat is akelig! En dat er geen natuurlijke selectie plaatsvindt omdat de laborant zelf 1 zaadcel kiest, dat vind ik ook eng. Wat betekent dat? Ook sta ik nog regelmatig stil bij de vraag wat mijn levensdoel nu eigenlijk is? Kinderen krijgen is niet mijn enige doel, mijn geluk is daar niet volledig van afhankelijk, maar het zou wel een grote bijdrage leveren. Misschien ligt er wel heel iets anders voor mij in petto? Misschien is het niet voor mij weggelegd, mag ik dat wel zo beïnvloeden. Ik heb het stellige geloof dat alles gebeurt met een reden....... Dus ook de kinderloosheid.......En toch probeer ik dat te beïnvloeden. Ik redeneer het voor mezelf weg met allerlei andere gedachtes, maar af en toe steekt het de kop op.
Een ander lid van de e-mail lijst reageerde ook op dit bericht en vertelde dat zij een manier had gevonden om dit een plaatsje te geven. Voor elk embryo dat niet genoeg kwaliteit had en dat niet kon worden teruggeplaatst hangt ze een engeltje op en voor elk embryo dat is teruggeplaatst maar niet is uitgegroeid tot een kindje hangt ze een vlindertje op. Dat vind ik toch zo'n mooi gebaar! Ik heb daarover nagedacht en ik wilde er ook iets mee, volgens mij kan dat helpen in het verwerkingsproces. Ik ga het op een andere manier doen, die manier heb ik ook vannacht uitgedacht.
Ik heb besloten om zo'n moderne bedel-armband aan te schaffen, zo'n Pandora-achtig geval. En voor elke embryo hang ik daar een bedel aan, zodat ik het toch bij me kan dragen. Ik heb vorige week van mijn ouders geld gekregen voor mijn verjaardag. Dat bewaar ik tot ik het resultaat weet van onze eerste poging en dan ga ik daarvan de armband aanschaffen en de eerste bedels. Sierraden hebben voor mij toch al altijd een bij-betekenis, dus ik vind deze methode echt bij me passen. Zo draag ik bijvoorbeeld heel vaak een parel-hangertje van mijn oma dat ik van haar heb geërfd. Op mijn bruiloft heb ik het voor het eerst gedragen en nog steeds als ik het draag heb ik het gevoel dat ze een beetje bij me is. Van Peter heb ik een ring gekregen in 1994 die ik altijd draag, en die symboliseert de afsluiting van een heel moeilijke periode. Een andere ring kocht ik in 2005 voor mezelf, nadat we waren verhuisd naar de Randstad en ik was genezen van mijn burn-out. Deze ring heeft 2 eindes die niet op elkaar aansluiten en dat symboliseert voor mij dat een periode is afgesloten. Ook een gouden kruisje is voor mij heel symbolisch. Ik kreeg het met Kerstmis vorig jaar van Peter en het symboliseert het geloof in de ICSI behandelingen waarmee we bezig zijn. Heel wat symboliek, en dat helpt mij in het verwerkingsproces.
Nu heb ik even op internet gekeken voor de Pandora armbanden, maar die zijn wel enorm duur! Ik draag normaal gouden sierraden, dus eigenlijk wil ik de armband ook in goud, maar dat is te duur. Ik stap dus maar over op zilver. Buiten Pandora zijn er nog meer merken, en allemaal hebben ze hun eigen bedels. Onderling zijn ze vaak uitwisselbaar, de maten zijn blijkbaar universeel. Ik denk dat ik maar eens ga rondkijken in de stad welke ik mooi vind en welke betaalbaar is. Als iemand nog goede ideeën heeft houd ik me aanbevolen.
Dit was weer een lange update voor vandaag, ik houd jullie op de hoogte!
woensdag 22 augustus 2007
Alweer een week voorbij
Er is alweer meer dan een week voorbij, de bijwerkingen zijn er nog steeds, maar je raakt er een klein beetje aan gewend. Ik heb vorige week dinsdag nog even overleg gehad met de oogarts en de orthoptist en daaruit is gebleken dat de decapeptyl wel degelijk de verlechtering van mijn zicht veroorzaakt. Het komt maar voor in 1% van de gevallen, maar omdat mijn ogen toch al een zwakke plek zijn merk ik het dus heel goed.
Merkte ik dat in eerste instantie pas aan het einde van de dag, inmiddels is het naar willekeur. Hoewel ik vandaag een bijzonder goede dag had, ik kon redelijk goed lezen, had ik gisteren de hele dag enorm veel last ervan. Er is geen peil meer op te trekken, het komt en het gaat. En dat is lastig, heel lastig. De vermoeiheid went wel, daar kun je mee omgaan, gewoon lekker veel slapen en je tempo een beetje aanpassen. Bovendien is werken een goede afleiding, ik heb geen tijd om eraan te denken. Ik heb de hele week gewoon gewerkt, al begin ik 's ochtends pas tussen half 9 en 9, en ga ik 's middags vaker al om half 5 of 5 uur naar huis. Dat gaat wel, je went eraan, thuis gewoon lekker niks doen en op de bank hangen en slapen. Peter verzorgt me heel goed, kookt lekker en neemt een groot deel van het huishouden op zich. Dat is erg fijn!
Vorige week donderdag kwam ik ook erg moe thuis. Het slecht kunnen zien en niet kunnen lezen is gewoon heel vervelend. Je wordt er onzeker van, je kunt je werk niet doen, je kunt eigenlijk helemaal niets doen. Lezen gaat niet, computeren gaat niet en tv kijken is ook een heel stuk lastiger als je alles wazig ziet. Ik raakte er danig van gefrustreerd, chagrijnig en ik werd behoorlijk onhandelbaar. Ik was niet alleen lastig voor Peter, maar ik zat mezelf ook aardig in de weg. En natuurlijk spelen ook de gierende hormonen dan een rol, net als de vermoeidheid. Maar Peter is een lieverd, hij neemt het me niet kwalijk en gaat er geweldig mee om! Natuurlijk heb ik wel "sorry" gezegd en ik heb excuses gemaakt, maar dat maakt het voor hem toch niet gemakkelijker. Ik heb 's avonds even lekker uitgehuild bij hem, en toen was ik het weer kwijt.
Op vrijdag hadden we samen een heerlijke dag! Ik was roostervrij en Peter had ook verlof genomen. 's Ochtends hadden we eerst nog een afspraak met de aannemer om de problemen rond de verbouwing op te lossen en dat verliep geheel naar wens. Hoewel de inbouwkast niet is geworden wat we hadden besteld, hebben we een goede financiele vergoeding afgesproken en we hebben besloten om het daarbij te laten. We kunnen de kast dus nu eindelijk schilderen, en de verbouwing is bijna klaar. De CAI aansluiting moet nog worden opgelost, maar ook dat gaat nu eindelijk gebeuren. Hè hè, dat hebben we gehad!
Na het gesprek zijn we in de auto gestapt en naar Den Bosch gereden om een middagje te winkelen. We vinden Den Bosch allebei een heerlijke winkelstad! Peter heeft me lekker gechauffeerd, zodat ik onderweg nog wat energie kon opladen. Hoewel we onderweg een paar enorme hoosbuien hebben gehad, was het in Den Bosch enorm mooi weer! We parkeerden de auto en besloten eerst te gaan lunchen. In een leuke tent op de markt, op het terras, genoten we van een heerlijke lunch (hoewel het wel erg lang duurde voordat die werd geserveerd). Onder het eten begon het weer enorm hard te regenen, maar gelukkig zaten we lekker droog onder een grote parasol.
Na het eten ging ik eerst naar de Promiss. In Den Bosch zit namelijk een filiaal met een heel grote afdeling voor grote maten, de hele bovenverdieping. Ik vind de collectie van Promiss altijd erg mooi, en vooral voor broeken kan ik er vaak goed slagen. En dat was nu ook weer hard nodig, ik heb al heel lang geen broeken meer gekocht en mijn basisgarderobe moest nodig worden aangevuld! Ik kocht er dan ook maar liefst 4 nieuwe broeken, allemaal verschillende modellen, maar wel allemaal zwart. Ik ben dol op broeken met wijde pijpen, de Marlene Dietrich modellen, en die zijn nu gelukkig weer in de mode. Heb ik mazzel! Ik heb dus maar groots ingekocht, kan ik weer even vooruit. Later vond ik bij Miss Etam ook nog een mooi model, maar die moet ik nog wel korter laten maken. En in de uitverkoop slaagde ik ook nog voor een paar leuke schoenen, dus mijn dag was geslaagd.
Vanuit Den Bosch zijn we naar Almere gereden. Daar heb ik nog even rondgekeken bij Gerry Weber, mijn favoriete kledingmerk, maar ik ben er niet meer geslaagd. Ik had een heel mooi grijs pakje aan, maar de broek zat niet mooi. Niet gekocht dus! We zijn nog even binnen gelopen bij de Mediamarkt voor een nieuw toetsenbord en een nieuwe eierkoker, maar ook daar slaagden we niet. We hebben onze boodschappen gedaan bij de Albert Heijn, onze favoriete winkel vooral in Almere (met een zelf-scan-systeem, heel handig) en zijn toen weer naar huis gereden. Daar hebben we de booschappen uitgeladen en we zijn gelijk weer in de auto gesprongen.
We besloten om nog even naar Hoofddorp te rijden, we wisten dat daar de autodealers op vrijdagavond ook open waren en hadden zin om even wat auto's te gaan bekijken. Peter heeft namelijk heel misschien een nieuwe baan, en daar hoort een nieuwe auto bij! Vooral een SUV of een MPV heeft onze aandacht, omdat we graag een hoge auto willen. De Hyundai Santa Fé hebben we bekeken, de Ford S-Max, de Mitsubishi Grandis en de Mitsubishi Outlander. Allemaal erg mooi!
Na dit uitstapje zijn we vervolgens gaan eten bij de Italiaan in Hoofddorp: Da Rosario! Daar gingen we ook regelmatig naartoe toen we er nog woonden, en die is toch zoooo lekker! Ik heb gesmuld van de Tortelini met Tarantina saus, en Peter heeft zich zijn Pizza Calzone lekker laten smaken. Ik had eraan gedacht om de spuit mee te nemen en in het restaurant op het toilet heb ik die even gezet. Om 10 uur waren we thuis, doodmoe, maar heel voldaan!
Op zaterdagochtend had ik mijn eerste echo! Ik had op dinsdag gemaild naar het CVV dat de menstruatie was doorgebroken en ik kreeg een berichtje terug dat ik op zaterdag de echo moest laten maken. Zo gezegd zo gedaan, en we waren niet de enigen! De wachtkamer zat vol! Gelukkig ging de echo heel goed! Ik had van mijn bekkenbodem-therapeute de tip gekregen om vooraf aan de gynaecoloog tijd te vragen om te kunnen ontspannen en dat heb ik ook gedaan. Het effect was dat de echo soepel ging en dat was weer een overwinning! De gynaecoloog gedroeg zich voorbeeldig, ze luisterde goed naar mij, nam de tijd, gaf mij de tijd om te ontspannen en ik kon het aangeven wanneer ik er genoeg van had en even pauze nodig had. Heel fijn! Gelukkig zag alles er heel goed uit, en ik mocht dan ook zaterdagavond starten met stimuleren. Dat betekent dat ik vanaf toen 2 spuiten moest zetten. Na de echo kregen we nog even een gsprek met de verpleegkundige die nog eens het hele traject doornam met ons. We kregen van haar een stapel formulieren voor bloedonderzoeken. Vanaf nu moet ik bij elke echo ook bloed laten prikken. Ook kreeg ik 2 valiumtabletjes om in te nemen voor de punctie, die naar verwachting rond eind augustus/begin september zal zijn. Ze legde me nog eens de puregon-spuit uit, hoe ik die moest gebruiken, en daarna konden we naar huis. De volgende echo werd gepland voor vrijdag aanstaande, als ik bijna een week heb gestimuleerd. Dan wordt het echt spannend!
's Middags kregen we mijn ouders op bezoek! Zij zouden ook blijven overnachten en op zondag weer naar huis gaan. Gezellig! Ik keek er echt naar uit. Eerst hebben we lekker bijgekletst, lekker geluncht met de meegebrachte broodjes, en koffie gedronken. Later zijn we nog even naar de Mediamarkt in Amsterdam gereden, waar we slaagden voor een nieuwe eierkoker. Daarna hebben we nog even thuis koffie gedronken en 's avonds zijn we gaan eten bij de Gouden Wok, het restaurant over de A4 ter hoogte van Nieuw Vennep. Dat was wel erg lekker! Hoewel ik maar 1 keer heb gewokt, heb ik me helemaal laten gaan bij het sushi-buffet. Mjammie!
Op zondag zijn we gezellig samen naar Amsterdam geweest, waar we eerst een tocht hebben gemaakt met een rondvaartboot. Ik had vantevoren uitgezocht bij welke rederij je met een rolstoel terecht kan, en ik had na lang zoeken de Blue Boat Company gevonden. Die zitten aan de Stadhouderskade bij het HardRock Café en 4 van hun boten hebben een rolstoellift. Gelukkig! We hadden gereserveerd voor de tocht om half 1 ´s middags. En die was zo leuk! We hebben genoten, het weer werkte ook supergoed mee. Het was zonnig en een heerlijk temperatuurtje.
Na de boottocht hebben we geslenterd door de stad en zijn via de Leidsestraat naar de Diamantbuurt en de Nieuwmarkt gelopen. Daar hebben we een terrasje gepakt en toen zijn we via de Wallen weer teruggelopen naar de parkeergarage. 6 uurtjes in de parkeergarage kostte ons maar liefst €24. Dat was even slikken.....Maar och, een gezellige dag maakt veel goed, toch! We zijn teruggereden naar Muiden, waarna mijn ouders de koffers hebben ingeladen en zijn teruggereden naar Limburg. Het was heel leuk om ze weer even bij ons te hebben voor een weekendje!
Merkte ik dat in eerste instantie pas aan het einde van de dag, inmiddels is het naar willekeur. Hoewel ik vandaag een bijzonder goede dag had, ik kon redelijk goed lezen, had ik gisteren de hele dag enorm veel last ervan. Er is geen peil meer op te trekken, het komt en het gaat. En dat is lastig, heel lastig. De vermoeiheid went wel, daar kun je mee omgaan, gewoon lekker veel slapen en je tempo een beetje aanpassen. Bovendien is werken een goede afleiding, ik heb geen tijd om eraan te denken. Ik heb de hele week gewoon gewerkt, al begin ik 's ochtends pas tussen half 9 en 9, en ga ik 's middags vaker al om half 5 of 5 uur naar huis. Dat gaat wel, je went eraan, thuis gewoon lekker niks doen en op de bank hangen en slapen. Peter verzorgt me heel goed, kookt lekker en neemt een groot deel van het huishouden op zich. Dat is erg fijn!
Vorige week donderdag kwam ik ook erg moe thuis. Het slecht kunnen zien en niet kunnen lezen is gewoon heel vervelend. Je wordt er onzeker van, je kunt je werk niet doen, je kunt eigenlijk helemaal niets doen. Lezen gaat niet, computeren gaat niet en tv kijken is ook een heel stuk lastiger als je alles wazig ziet. Ik raakte er danig van gefrustreerd, chagrijnig en ik werd behoorlijk onhandelbaar. Ik was niet alleen lastig voor Peter, maar ik zat mezelf ook aardig in de weg. En natuurlijk spelen ook de gierende hormonen dan een rol, net als de vermoeidheid. Maar Peter is een lieverd, hij neemt het me niet kwalijk en gaat er geweldig mee om! Natuurlijk heb ik wel "sorry" gezegd en ik heb excuses gemaakt, maar dat maakt het voor hem toch niet gemakkelijker. Ik heb 's avonds even lekker uitgehuild bij hem, en toen was ik het weer kwijt.
Op vrijdag hadden we samen een heerlijke dag! Ik was roostervrij en Peter had ook verlof genomen. 's Ochtends hadden we eerst nog een afspraak met de aannemer om de problemen rond de verbouwing op te lossen en dat verliep geheel naar wens. Hoewel de inbouwkast niet is geworden wat we hadden besteld, hebben we een goede financiele vergoeding afgesproken en we hebben besloten om het daarbij te laten. We kunnen de kast dus nu eindelijk schilderen, en de verbouwing is bijna klaar. De CAI aansluiting moet nog worden opgelost, maar ook dat gaat nu eindelijk gebeuren. Hè hè, dat hebben we gehad!
Na het gesprek zijn we in de auto gestapt en naar Den Bosch gereden om een middagje te winkelen. We vinden Den Bosch allebei een heerlijke winkelstad! Peter heeft me lekker gechauffeerd, zodat ik onderweg nog wat energie kon opladen. Hoewel we onderweg een paar enorme hoosbuien hebben gehad, was het in Den Bosch enorm mooi weer! We parkeerden de auto en besloten eerst te gaan lunchen. In een leuke tent op de markt, op het terras, genoten we van een heerlijke lunch (hoewel het wel erg lang duurde voordat die werd geserveerd). Onder het eten begon het weer enorm hard te regenen, maar gelukkig zaten we lekker droog onder een grote parasol.
Na het eten ging ik eerst naar de Promiss. In Den Bosch zit namelijk een filiaal met een heel grote afdeling voor grote maten, de hele bovenverdieping. Ik vind de collectie van Promiss altijd erg mooi, en vooral voor broeken kan ik er vaak goed slagen. En dat was nu ook weer hard nodig, ik heb al heel lang geen broeken meer gekocht en mijn basisgarderobe moest nodig worden aangevuld! Ik kocht er dan ook maar liefst 4 nieuwe broeken, allemaal verschillende modellen, maar wel allemaal zwart. Ik ben dol op broeken met wijde pijpen, de Marlene Dietrich modellen, en die zijn nu gelukkig weer in de mode. Heb ik mazzel! Ik heb dus maar groots ingekocht, kan ik weer even vooruit. Later vond ik bij Miss Etam ook nog een mooi model, maar die moet ik nog wel korter laten maken. En in de uitverkoop slaagde ik ook nog voor een paar leuke schoenen, dus mijn dag was geslaagd.
Vanuit Den Bosch zijn we naar Almere gereden. Daar heb ik nog even rondgekeken bij Gerry Weber, mijn favoriete kledingmerk, maar ik ben er niet meer geslaagd. Ik had een heel mooi grijs pakje aan, maar de broek zat niet mooi. Niet gekocht dus! We zijn nog even binnen gelopen bij de Mediamarkt voor een nieuw toetsenbord en een nieuwe eierkoker, maar ook daar slaagden we niet. We hebben onze boodschappen gedaan bij de Albert Heijn, onze favoriete winkel vooral in Almere (met een zelf-scan-systeem, heel handig) en zijn toen weer naar huis gereden. Daar hebben we de booschappen uitgeladen en we zijn gelijk weer in de auto gesprongen.
We besloten om nog even naar Hoofddorp te rijden, we wisten dat daar de autodealers op vrijdagavond ook open waren en hadden zin om even wat auto's te gaan bekijken. Peter heeft namelijk heel misschien een nieuwe baan, en daar hoort een nieuwe auto bij! Vooral een SUV of een MPV heeft onze aandacht, omdat we graag een hoge auto willen. De Hyundai Santa Fé hebben we bekeken, de Ford S-Max, de Mitsubishi Grandis en de Mitsubishi Outlander. Allemaal erg mooi!
Na dit uitstapje zijn we vervolgens gaan eten bij de Italiaan in Hoofddorp: Da Rosario! Daar gingen we ook regelmatig naartoe toen we er nog woonden, en die is toch zoooo lekker! Ik heb gesmuld van de Tortelini met Tarantina saus, en Peter heeft zich zijn Pizza Calzone lekker laten smaken. Ik had eraan gedacht om de spuit mee te nemen en in het restaurant op het toilet heb ik die even gezet. Om 10 uur waren we thuis, doodmoe, maar heel voldaan!
Op zaterdagochtend had ik mijn eerste echo! Ik had op dinsdag gemaild naar het CVV dat de menstruatie was doorgebroken en ik kreeg een berichtje terug dat ik op zaterdag de echo moest laten maken. Zo gezegd zo gedaan, en we waren niet de enigen! De wachtkamer zat vol! Gelukkig ging de echo heel goed! Ik had van mijn bekkenbodem-therapeute de tip gekregen om vooraf aan de gynaecoloog tijd te vragen om te kunnen ontspannen en dat heb ik ook gedaan. Het effect was dat de echo soepel ging en dat was weer een overwinning! De gynaecoloog gedroeg zich voorbeeldig, ze luisterde goed naar mij, nam de tijd, gaf mij de tijd om te ontspannen en ik kon het aangeven wanneer ik er genoeg van had en even pauze nodig had. Heel fijn! Gelukkig zag alles er heel goed uit, en ik mocht dan ook zaterdagavond starten met stimuleren. Dat betekent dat ik vanaf toen 2 spuiten moest zetten. Na de echo kregen we nog even een gsprek met de verpleegkundige die nog eens het hele traject doornam met ons. We kregen van haar een stapel formulieren voor bloedonderzoeken. Vanaf nu moet ik bij elke echo ook bloed laten prikken. Ook kreeg ik 2 valiumtabletjes om in te nemen voor de punctie, die naar verwachting rond eind augustus/begin september zal zijn. Ze legde me nog eens de puregon-spuit uit, hoe ik die moest gebruiken, en daarna konden we naar huis. De volgende echo werd gepland voor vrijdag aanstaande, als ik bijna een week heb gestimuleerd. Dan wordt het echt spannend!
's Middags kregen we mijn ouders op bezoek! Zij zouden ook blijven overnachten en op zondag weer naar huis gaan. Gezellig! Ik keek er echt naar uit. Eerst hebben we lekker bijgekletst, lekker geluncht met de meegebrachte broodjes, en koffie gedronken. Later zijn we nog even naar de Mediamarkt in Amsterdam gereden, waar we slaagden voor een nieuwe eierkoker. Daarna hebben we nog even thuis koffie gedronken en 's avonds zijn we gaan eten bij de Gouden Wok, het restaurant over de A4 ter hoogte van Nieuw Vennep. Dat was wel erg lekker! Hoewel ik maar 1 keer heb gewokt, heb ik me helemaal laten gaan bij het sushi-buffet. Mjammie!
Op zondag zijn we gezellig samen naar Amsterdam geweest, waar we eerst een tocht hebben gemaakt met een rondvaartboot. Ik had vantevoren uitgezocht bij welke rederij je met een rolstoel terecht kan, en ik had na lang zoeken de Blue Boat Company gevonden. Die zitten aan de Stadhouderskade bij het HardRock Café en 4 van hun boten hebben een rolstoellift. Gelukkig! We hadden gereserveerd voor de tocht om half 1 ´s middags. En die was zo leuk! We hebben genoten, het weer werkte ook supergoed mee. Het was zonnig en een heerlijk temperatuurtje.
Na de boottocht hebben we geslenterd door de stad en zijn via de Leidsestraat naar de Diamantbuurt en de Nieuwmarkt gelopen. Daar hebben we een terrasje gepakt en toen zijn we via de Wallen weer teruggelopen naar de parkeergarage. 6 uurtjes in de parkeergarage kostte ons maar liefst €24. Dat was even slikken.....Maar och, een gezellige dag maakt veel goed, toch! We zijn teruggereden naar Muiden, waarna mijn ouders de koffers hebben ingeladen en zijn teruggereden naar Limburg. Het was heel leuk om ze weer even bij ons te hebben voor een weekendje!
Abonneren op:
Posts (Atom)