Wat een beetje aandacht voor jezelf al niet teweeg kan brengen........
Het schrijven van de zelfanalyse aan het begin van het loopbaantraject heeft op mij een heel therapeutisch effect gehad. Door de aanpak en de vragen waarmee je aan de slag gaat, doorzie je patronen bij jezelf en je herkent een rode draad. Eén van die rode draden was dat ik eigenlijk best wat liever voor mezelf mag zijn. Ik ben veeleisend en vind niet gauw iets goed genoeg bij mezelf, heb behoorlijk wat zelfkritiek en vroeg me regelmatig af of ik er eigenlijk wel mocht zijn.
Natuurlijk mag ik er zijn, en ik ben niet afhankelijk van anderen om daarvoor bevestiging te krijgen. Die moet ik bij mezelf zoeken! Een groot inzicht, maar wel één die behoorlijk wat radertjes in beweging heeft gezet.
Een van die radertjes gaat over mijn gewicht. Al jaren kamp ik met een behoorlijk overgewicht en ik word er ook niet jonger op. Dit jaar ben ik 40 geworden. Oké, het is nog niet oud, maar toch kun je niet meer voorbij aan het feit dat het getal langzaam omhoog klimt. In mijn familie komt diabetes type 2 veel voor, en ik was als de dood dat daar ook mee te maken zou krijgen. Verder heeft overgewicht een ondermijnend effect op mijn zelfvertrouwen, en het werkt ook niet bevorderend voor de energie. En energie is mijn grootste probleem, mijn energiehuishouding moet goed gemanaged worden! Ik gebruik nu eenmaal veel meer energie door mijn slechtere gezondheid en door mijn slechthorendheid, daar kan ik niet veel aan veranderen.
Een aantal jaren geleden had ik me al eens gewaagd aan afvallen, maar met heel weinig succes. Zelfs met heel intensief sporten onder begeleiding, dagelijkse beweging en een gezond eetpatroon viel ik in 3 maanden tijd slechts 1 kg af. Niet echt motiverend! Ik had me dan ook voorgenomen om dat niet meer te proberen! Waar het aan lag? Daar had ik toen nog geen flauw idee van, maar inmiddels weet ik de oorzaak. Die hangt samen met mijn hormoonhuishouding, die is namelijk helemaal van de wap. Dat weet ik inmiddels, omdat we ook al heel wat jaren hebben besteed aan het zwanger worden.
Ten tijde van mijn eerste afvalpoging waren we aan het begin van het proberen-zwanger-te-worden-traject en ik bleek toen PCOS te hebben. Mijn lichaam produceerde een enorme hoeveelheid eitjes, maar die kwamen niet voldoende tot rijping en nestelden zich in de wand van de eileider. En met de diagnose PCOS is het algemeen bekend dat afvallen bijna onmogelijk is, vanwege die hormoonhuishouding. Bij die diagnose is het echter niet gebleven, want uiteindelijk zijn de ICSI pogingen niet geslaagd doordat ik geen eitjes meer heb. Je zou kunnen spreken van een vervroegde overgang, hoewel de doktoren daar nog geen overeenstemming over hebben. Er zijn blijkbaar verschillende definities voor de overgang. Wat wel duidelijk is, is dat mijn hormoonhuishouding niet goed functioneert. Hoe ik zo versneld ben getransformeerd van PCOS naar de vervroegde overgang is ook niet helemaal duidelijk, maar ik ben wel het gewend om in de medische wereld voor de nodige vraagtekens te zorgen. Hoe dan ook, aan de symptomen kan ik niet voorbij. Niet alleen was ik tijdens elke IVF poging nog meer aangekomen, na de IVF werd mijn cyclus ondraaglijk. Ik ben dus onder behandeling nu om die cyclus enigszins onder controle te houden, al is dat behoorlijk lastig, en daarnaast proberen we ook de vervroegde overgang te vertragen. Daarvoor gebruik ik nu medicijnen en met die medicijnen functioneert mijn lichaam weer iets beter, waardoor afvallen opeens wel tot de mogelijkheden behoort.
Door de zelfanalyse vond ik de knop die ik moest omdraaien bij mezelf: ik ging het niet proberen, ik ging het gewoon doen! Ik wilde niet afvallen omdat ik streng was voor mezelf, nee ik wilde liever zijn voor mezelf. En dat blijkt een goede motivatie kan ik vertellen! Door de medicijnen werd het lichamelijk ook mogelijk gemaakt. Half maart ben ik gestart met mijn nieuwe levensstijl, en inmiddels ben ik zo'n 15 kg lichter. En dat voelt fantastisch! Ik hoef niet meer te winkelen in de grote-maten-winkels, maar kan op veel meer plekken terecht. Voor ik aan de afvalpoging begon had ik maat 48/50, nu zit ik op maat 44. Groot verschil dus! Vorige week heb ik een groot deel van mijn wintergarderobe naar de kleermaker gebracht om ze te laten innemen, en natuurlijk heb ik ook wat nieuwe dingetjes gekocht. Het kost een rib uit mijn lijf, maar zelfs daar kan ik niet chagrijnig van worden!
Een ander project dat ik heb opgepakt is mijn haar. Mijn haar zorgde ook nogal voor wat hoofdbrekens, en ondermijnde mijn zelfvertrouwen enorm. Niet alleen kostte het me enorm veel tijd en moeite om er -naar mijn maatstaven- enigszins goed uit te zien, het probleem werd fysiek ook steeds groter. Zelfs mijn kapper vond het tijd worden om het probleem bij de kop te vatten. Wat er aan de hand is? Diffuse alopecia is de diagnose. En die diagnose heb ik al heel wat jaren geleden laten vaststellen, al wist ik de naam pas sinds dit voorjaar. Het hangt ook weer allemaal samen met mijn hormoonhuishouding die zo van de wap is. Ik heb namelijk mannelijke haarzakjes, en van mannelijke haren is bekend dat ze meer dan gemiddeld uitvallen. Alleen is dat voor vrouwen op mijn leeftijd helemaal niet zo vanzelfsprekend. Ik werd dus langzaam steeds kaler boven op mijn hoofd, de spoeling werd steeds dunner. Met goede kapsels en veel tijd en energie kun je nog wel een en ander maskeren, maar het roept ook veel stress op. Niet alleen kost het veel moeite, het zakt ook heel snel in elkaar bij een beetje regen bijvoorbeeld, of bij hevige wind. En daarvan hebben genoeg in ons kikkerlandje.
Een oplossing: een gedeeltelijk haarwerk. Mijn kapster verraste me vorig jaar met een simpele oplossing: een heel klein haarwerkje dat je plakt op de scheiding van je eigen haar, verkrijgbaar in verschillende kleuren. Die schafte ik aan, en het verschil was enorm. Toch zaten er ook heel wat nadelen aan: je kunt niet fatsoenlijk douchen, omdat de plakstrip niet nat mag worden. Bovendien was het een heel kostbare oplossing, niet alleen in aanschaf maar ook door de plakstrippen die je 3 keer per week moest vervangen en een vermogen kosten. Na een half jaar ben ik daarom op zoek gegaan naar een professionele oplossing. Ik had inmiddels geproefd aan een verbetering, en wilde niet meer terug naar de oude situatie.
Ik oriënteerde me op verschillende mogelijkheden en leveranciers en kwam uit op een gedeeltelijk haarwerk van echt haar in de vorm van een netje dat je met klemmetjes aan je eigen haar bevestigt. Dit haarwerk wordt gemaakt in elke gewenste kleur en dichtheid, zodat het goed past bij je eigen haar. In vaktermen heet het een topper, en het is vergelijkbaar met een toupet. Helaas is dit ook een kostbare oplossing, maar wel een meer duurzame. Het plakstripje met de haren had een levensduur van 4 - 6 maanden, terwijl een topper van echt haar met een goede verzorging 1 tot 2 jaar bruikbaar is. Bovendien wordt een topper deels vergoed door de ziektekostenverzekering, al dekt dat de kosten maar voor 1/3.
In maart heb ik het haarwerk mogen afhalen en is het in model geknipt. En hoewel het daar behoorlijk mis ging, ben ik toch heel blij met de verbetering! Het model is korter geknipt dan we hadden afgesproken. Ik wilde namelijk graag een coupe tot net boven de kaaklijn, maar nu is het tot op mijn oren geknipt. Hoe dan ook: de verbetering is enorm! 's Avonds doe ik het haarwerk af, en 's ochtends zet ik het weer op. Mijn eigen haar komt er gewoon onderuit en is in het model meegeknipt. Nu kan ik net als ieder ander 's ochtends ook in een half uur klaar zijn voor de dag, dat lukte eerder nooit in minder dan 1 à 1,5 uur. Heerlijk! Het haarwerk was ik gemiddeld eens in 7 tot 10 dagen. Inclusief mijn eigen opsmuk ben ik dan 1 à 1,5 uur bezig, en niet meer dagelijks dus. Vaker wassen hoeft niet, want het wordt niet zo snel vet en bovendien wordt de houdbaarheid daardoor ook verkort. Goed verzorgen is het devies, met goede producten, en weinig haarlak en andere troep. Dat heb je trouwens ook nauwelijks nodig!
Nu ben ik alleen nog verwikkeld in een juridisch gevecht met de leverancier voor de fouten die ze hebben gemaakt. De zaak is in behandeling van een geschillencommissie, en dat duurt nog wel even voordat ik een uitspraak heb. Ik hoop dat ik in mijn gelijk gesteld zal worden! Jammer daaraan is dat ik mijn haar nu niet kan verder kan laten aanpassen. Ik wil het graag nog korter laten knippen, zodat het iets vlotter wordt, maar daarmee moet ik wachten tot ik een uitspraak heb. Ik heb een aantal maanden geleden de grootste fouten laten herstellen, zodat ik in elk geval niet meer voor joker loop, en nu is het even afwachten. Maar wat ze me niet meer kunnen afnemen is de groei in mijn zelfvertrouwen!
En het volgende project is de verbetering van mijn tanden. Ook daar loop ik al een tijdje tegenaan te hikken! Deze week waren we bij onze nieuwe tandarts in het dorp, en heb ik de situatie nog eens goed laten beoordelen. Nu heb ik een heel goed gebit, en is er met mijn tanden op zich ook niet veel mis, ze zijn alleen in de loop der jaren een stuk korter geworden door het tandenknarsen dat ik veelvuldig gedaan heb. Het knarsen is wel verminderd gelukkig! En eigenlijk heb ik ook geen last van mijn tanden, ik vind het alleen niet meer mooi uitzien. In mijn pubertijd heb ik jaren met een beugel gelopen om de rij netjes te maken, en nu zie je ze nauwelijks nog omdat ze wegvallen achter mijn lippen. En volgende week vrijdag gaat daar iets aan gebeuren!
Mijn vorige tandarts had een heel dure oplossing voorgesteld die me ongeveer €4.000 zou kosten. Mijn verzekering vergoed daarvan slechts €1.500, dus een flinke investering. Bovendien had ik het gevoel dat hij zich tegoed deed aan omzetverhogende ingrepen, in plaats van een oplossing die bij mijn probleem paste. En mijn nieuwe tandarts had een veel beter idee, dat met een uitgave van €500 ook nog eens een heel stuk goedkoper is en gewoon vergoed wordt door mijn verzekering. Yay! Het is pijnloos, in 2 uurtjes gepiept en daarna ziet mijn bekkie er dus weer heel anders uit. Spannend!
Wat ook een wisseling trekt op je fysieke uitstraling, is je eigenwaarde en je zelfvertrouwen heb ik gemerkt. Mijn zelfvertrouwen is enorm gegroeid door alle fysieke veranderingen, maar ook door mijn traject bij van Ede en de gesprekken met de psycholoog in dat traject. Mijn eigenwaarde is gegroeid, en ik ben een heel stuk meer ontspannen geworden. The Work van Byron Katie heeft me veel goeds gedaan in dat opzicht. Ik kan het iedereen aanraden! Ik hoor regelmatig van anderen dat ik er zo ontspannen uitzie en dat doet natuurlijk ook iets voor je uitstraling.
Met al deze dingen kun je toch wel spreken van een algehele revisie, toch? Met vooral fysieke resultaten: ik zie er anders uit. Slanker, met meer haar rond een ontspannen gezicht met een mooiere zichtbare rij tanden vanaf volgende week!
Posts tonen met het label Kinderwens. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Kinderwens. Alle posts tonen
vrijdag 16 september 2011
donderdag 18 augustus 2011
In vogelvlucht door de laatste 3 jaar
Goh, wat kan er in 3 jaar weer veel gebeuren. Het is eigenlijk jammer dat ik de blog heb laten versloffen, want ik vind het zelf wel fijn om oude berichten nog eens terug te lezen en nog eens met andere ogen te lezen hoe we dingen toen beleefd hebben. En tjonge, wat een figuurlijke achtbaan is dat geweest zeg. Die emotionele achtbaan hoort blijkbaar gewoon bij ons, dat is nog niet veranderd. Van de laatste 3 jaar kan ik nu helaas niets teruglezen, en dat vind ik erg jammer. Ik mis het schrijven ook wel, en ik heb wel heel lang zitten dubben hoe ik de draad weer zou kunnen oppakken. Mijn conclusie: ik kan er wel lang over nadenken, maar ik moet het gewoon een keer doen. Nu dus!
Laat ik de draad maar oppakken bij het laatste bericht in 2008 en jullie in vogelvlucht even meenemen door de laatste jaren. Ik zal het opknippen in verschillende berichten, en beginnen met de status van onze kinderwens. En om met de conclusie te beginnen: die wens is helaas (nog) niet ingevuld. Na ons besluit in 2008 om toch te gaan voor eiceldonatie in Nederland, niet anoniem dus, hebben we dat besluit in brede kring wereldkundig gemaakt. Op het werk, bij vrienden en in mijn familie hebben we daar openlijk over gesproken en ook aan iedereen gevraagd om het met anderen te bespreken. We hoopten dat daar misschien mensen uit zouden opstaan die ons wilden helpen. En hoewel enkelen ook vertelden dat ze ons graag zouden willen helpen, waren dat vooral vriendinnen die zelf al gesteriliseerd waren of te oud om nog in aanmerking te komen voor donor (40+). Dat spoor liep dus dood.
Daarnaast ben ik ook op internet gaan rondkijken, maar daar bleek toch al snel dat de meeste potentiele donoren er toch geld voor willen zien. Niet alleen is dat verboden in Nederland, ik kan me daar ook niet mee verenigen. Natuurlijk zouden alle onkosten worden vergoed, dat lijkt me vanzelfsprekend, maar ik wil geen kindje "kopen", dat past gewoon niet bij mijn waarden en normen. Dat spoor hebben we dan ook niet verder gevolgd. Wel werden we via Freya gewezen op Behandelcentrum Geertgen in Noord Brabant. Dat is een privé kliniek gespecialiseerd in verminderde vruchtbaarheid en zij doen net als menig ziekenhuis vruchtbaarheidsbehandelingen. Ze werken echter volgens een buitengewoon principe van faire wederkerigheid, wat volgens hen gelijk staat aan elkaar helpen en elkaar tegemoet komen. Kort gezegd komt het erop neer dat je niet alleen kunt halen, maar ook wordt verwacht te brengen. Als je als stel eicellen nodig hebt, wordt van de man verwacht dat hij spermadonor zal worden. Andersom hetzelfde, heb je een spermadonor nodig, wordt verwacht dat de vrouw eiceldonor zal worden. Bij stellen van gelijk geslacht geldt hetzelfde principe.
Omdat het principe ons in eerste instantie wel aansprak hebben we een afspraak gemaakt voor een oriënterend gesprek met de arts. In dat gesprek werd vooral mijn anamnese uitgebreid doorgenomen en dat was aanleiding voor uitgebreid genetisch onderzoek. Feit is dat mijn algemeen slechte gezondheid en lijst met "afwijkingen" en beperkingen alles bij elkaar best een lange lijst oplevert van "abnormaliteiten", en de arts verwachtte dat daar mogelijk een gedeelde grondslag voor was in de vorm van een genetische afwijking. Het onderzoek wordt uitgevoerd in een academische ziekenhuis dat daar een gespecialiseerde afdeling voor heeft, in ons geval het AMC in Amsterdam. Bij een eerste afspraak wordt de anamnese weer uitgebreid doorgenomen, en wordt er contact gezocht met de specialisten van directe bloedverwanten om informatie te vergelijken. Daarnaast worden er enkele onderzoeken uitgevoerd, waaronder een bloedonderzoek. Het heeft enkele maanden in beslag genomen, maar het heeft ons niets opgeleverd. Er zijn geen redenen om aan te nemen dat er sprake is van een genetische afwijking.
Na die uitslag togen we terug naar de kliniek, in de verwachting dat we snel met het proces zouden kunnen verdergaan. Daar wachtte ons helaas een heel onprettig gesprek met de arts, die mij fijntjes duidelijk maakte dat ik me toch ernstig moest afvragen of ik wel een kindje op de wereld moest zetten in mijn conditie. Daarmee doelde hij op diezelfde lange lijst met afwijkingen en beperkingen in mijn gezondheid en gesteldheid. Een hamerslag in mijn gezicht! Eentje die ik niet zag aankomen ook. Ik heb de arts terecht geroepen en hem geconfronteerd met het feit dat hij zich op heel glad ijs begaf, maar hij vond dat hij het volste recht had om zo'n uitspraak te doen. Hij was immers diegene die moest beslissen of wij wel in aanmerking zouden komen voor een behandeling. Volkomen uit het lood geslagen verlieten we de kliniek en in de auto kwamen de waterlanders. Het voelde voor mij alsof ik er helemaal niet had mogen zijn....
Toch lieten we het er niet bij zitten, en besloten we het proces verder in te gaan. Ik wilde nog steeds een kindje, en dit was de enig overgebleven manier om dat mogelijk te maken. De weg naar het doel gaat nu eenmaal niet altijd over rozen, nietwaar? Bij Geertgen betekende het een afspraak met een psycholoog om onze motieven te onderzoeken en te bekijken of we dit aan zouden kunnen. Met andere woorden: komen we in aanmerking voor dit traject? Het gesprek met de psychologe verliep heel onprofessioneel, wij voelden ons allebei helemaal niet op ons gemak. Ze stelde heel suggestieve vragen en legde ons de antwoorden in de mond, iets waarvan ik helemaal niet gediend ben. Ik voelde me behandeld als een klein kind, terwijl ik beslist intelligent genoeg ben om een fatsoenlijk ethisch gesprek te voeren. Ik ben zelf geen psycholoog, maar haar gedrag kwam absoluut niet overeen met de gedragsregels in de beroepscode.
Tijdens dat gesprek werd voor ons ook duidelijk hoe een en ander zou verlopen als het zover zou zijn. En wat ons daarbij erg tegen de borst stuitte was het proces van de matching. Als je een spermadonor nodig hebt, kun je allerlei wensen neerleggen waar een donor aan moet voldoen. Des te meer wensen je neerlegt, hoe lastiger het is een donor te vinden weliswaar, maar je hebt de mogelijkheid te vragen naar een donor die qua uiterlijk en intelligentie overeenkomt met jezelf. Bij eiceldonoren is dat niet mogelijk. Het aantal donoren is zo laag, dat bij eiceldonatie de "matching" zoals dat heet door de kliniek wordt gedaan, zonder te kijken naar welke factoren dan ook, met uitzondering van het ras. Nu is dat op zich wel te begrijpen, maar buiten dat de matching wordt gedaan door de kliniek, krijg je als acceptor ook totaal geen informatie over de donor. Hoezo is anonieme donatie verboden? Ammehoela .... De gegevens worden opgeslagen in een databank, die alleen toegankelijk is voor het kind vanaf een leeftijd van 16 jaar. De ontvangende ouders tasten volledig in het duister.
Na dat gesprek togen we huiswaarts en alweer voelde ik me heel onprettig. Ik was chagrijnig en kortaf, en ik voelde me heel emotioneel zonder te begrijpen wat er nu precies aan de hand was. Ik besloot om weer een afspraak te maken met Marja, de maatschappelijk werkster van de vruchtbaarheidsafdeling in het AMC die veel ervaring heeft met deze problematiek en mij al eerder heel goed heeft geholpen om mijn gedachten en emoties op een rijtje te zetten. Wat gebeurde er nu precies, en wat was de beste manier om verder te gaan? Als we dit spoor ook zouden laten eindigen, dan waren al onze opties uitgeput. Het voelde daarom ook alsof ik geen keuze had en alles moest slikken wat er gebeurde bij Geertgen, terwijl het zo tegen mijn gevoel indruistte. Een moeilijk besluit dus!
Ik had maar één gesprek nodig met haar om tot de conclusie te komen dat Geertgen het dus voor mij niet is. Het voelde niet goed, ik voelde me niet op mijn gemak en met name het feit dat ik de mensen niet volledig kon vertrouwen maakte ook dat ik niet kon vertrouwen op een goede matching waarop ik zelf geen invloed kon uitoefenen. Oef... Dicht bij mezelf blijven dus. En hoewel het best moeilijk was om toe te geven, voelde het ook als een grote opluchting. En Peter was het gelukkig volledig met mij eens! Maar hoe dan verder? We besloten om de boel niet te forceren en lastten in gezamenlijk overleg een pauze in van maximaal een jaar. Het was inmiddels alweer voorjaar 2009 en we spraken af het onderwerp te parkeren. Maar als één van ons de noodzaak voelde om een nieuwe stap te zetten of om het definitief af te sluiten, zouden we dat bij elkaar ter sprake brengen.
Het adoptieproces hadden we eerder al stopgezet, volgens mij in het voorjaar van 2008. We hebben er ook eens met Marja over gesproken en van haar heel goede informatie gekregen. Toen bleek namelijk dat het adoptieproces heel lang zou gaan duren, en het zou erom spannen of we überhaupt voor Peter's 46e verjaardag (de maximale leeftijd) het proces konden afronden. Bovendien zitten er heel wat haken en ogen aan tegenwoordig, daar schreef ik al over op 27 januari 2008, die ons geen fijn gevoel geven. En als je daar dan ook nog bij optelt dat het maximale leeftijdsverschil tussen een kindje en de ouder 40 jaar mag zijn, was dat voor ons reden genoeg om het proces te stoppen. Peter had helemaal geen zin om nog eens 6 à 7 jaar bezig te zijn met adoptie, en het adopteren van een kindje dat al de basisschoolleeftijd heeft, uit het buitenland met alle problemen van dien, vonden we niet echt verantwoord.
Toch hebben we het pauzejaar niet volgemaakt, want in de zomer begon het weer te borrelen. Pleegzorg kwam in beeld. Ik had er al eens eerder over nagedacht en ik vond het wel een mooi idee. De campagne van Pleegzorg Nederland vond ik erg aansprekend en raakte me diep, en op mijn werk had ik drie hechte collega's die ook pleegkinderen hadden. En hoewel Peter de optie eerder had afgewezen, met name door alle negatieve publiciteit, besloten we het toch verder te onderzoeken. Via internet meldde ik ons aan op de website van Pleegzorg Nederland als potentieel nieuw pleeggezin en we werden op onze postcode ingedeeld bij een lokale instantie, namelijk Zandbergen in Hilversum. Met een pleegzorgwerker hadden we een oriënterend gesprek en we besloten om de verplichte cursus te doen. Intussen spraken we met andere pleegouders om informatie in te winnen en een gevoel te krijgen van hoe het zou zijn.
De cursus rondden we af begin 2010 en daarna vond er een uitgebreid gezinsonderzoek plaats. We moesten een vragenlijst invullen van maar liefst 18 pagina's A4 en we werden psychologisch helemaal doorgelicht. Uit dat onderzoek moest blijken of we geschikte pleegouders zouden zijn, en het gaf ons de mogelijkheid om ons "aanbod" te bepalen. In het aanbod leg je vast welke kindjes je wil opnemen, en dat bepaal je in nauw overleg met de begeleider. Het was een intensief proces, maar het leverde ons een goedkeurende stempel op. En vanaf dat moment bevonden we ons "in de kaartenbak" in afwachting van een match. En we wachten dus nog steeds, helaas.
We zijn inmiddels alweer bijna 2 jaar verder sinds we startten met pleegzorg, en nog steeds is er geen zicht op gezinsuitbreiding. Natuurlijk doe je pleegzorg niet alleen voor jezelf, maar om andere kinderen te helpen. Toch is het zuur om al zo lang ermee bezig te zijn. Al bijna 10 jaar staat ons leven in het teken van wachten op het moment dat het eindelijk is gebeurd. Eerst met zwanger worden, dan met de behandelingen en alle perikelen die daarbij komen kijken. Als dan blijkt dat het met "eigen materiaal" echt niet gaat lukken stort je je op andere mogelijkheden en als die dan ook uitgeput raken blijkt pleegzorg de laatste stop. En die lijkt maar niet te gebeuren.
We hebben wel een beetje zicht op de redenen daarachter, maar het is niet helemaal transparant. Wat in elk geval een rol speelt is de locatie. We zijn op postcode ingedeeld bij Zandbergen in Hilversum, in het Gooi dus. Er komen in het Gooi nu eenmaal minder kinderen in het pleegzorgproces terecht dan in bijvoorbeeld Amsterdam. En hoewel Amsterdam hier om de hoek ligt, en er daar veel kinderen wachten op een plaatsing, komen wij daar niet voor in aanmerking. En eigenlijk is dat best bizar. Ik heb zelfs overwogen om politieke acties te nemen en brieven te schrijven naar politieke partijen hierover, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat ik mijn energie nodig heb voor andere dingen, waarover ik later zeker nog zal schrijven.
Maar behalve de locatie zijn er nog meer factoren die een rol spelen. Door tussentijdse gesprekken met de pleegzorgwerker van Zandbergen hebben we begrepen dat we als werkende ouders ook niet zo gemakkelijk in aanmerking komen voor jonge kinderen. Drie dagen kinderopvang vinden zij niet verantwoord, en zowel Peter als ik zijn niet bereik om volledig te stoppen met werken. Ik vind dat persoonlijk wel erg raar, volgens mij wordt er met verschillende maten gemeten in pleegzorgland. Ik verteld eerder als over drie collega's die allen pleegkinderen hebben, en bij hen werken ook beide ouders in alle gevallen! En zij zitten in dezelfde leeftijdscategorie als wij met een vergelijkbaar aanbod. Vreemd, nietwaar? Daarom krijg ik ook het idee dat mijn handicap een grote rol speelt bij de plaatsing. Voor mij is het heel lastig om goed te communiceren met kinderen, en ik vermoed dat dat tegen mij werkt. Uiteindelijk verwacht ik dat na een gewenningsperiode het allemaal wel op zijn pootjes terecht komt, maar wellicht denkt pleegzorg daar toch anders over. Helemaal duidelijk zijn ze er niet over, hun enige motivatie is steeds dat ze de beste situatie matchen met het kind. Tja...
En dan zijn er de afgelopen weken een aantal dingen gebeurd die ons wel aan het denken hebben gezet. Ik kom daardoor langzaam tot de conclusie dat ik eigenlijk wel verder wil met mijn leven, dat ik helemaal klaar ben met die wachtstand waarin ons leven al zo lang staat. Ik wil het achter me laten, en me kunnen focussen op andere dingen. Althans...... Maar als we nu stoppen met pleegzorg, dan betekent het dus echt dat we kinderloos door het leven zullen gaan, dat er geen gezinsuitbreiding meer komt. En willen we dat echt? Jemig zeg, dat is best een moeilijk besluit. Als ik nu zeg "stoppen", krijg ik daar dan geen spijt van? We zouden ook kunnen overwegen om naar de pleegzorginstantie in Amsterdam over te stappen, contacten zijn er daarover al gelegd, maar ook die geven natuurlijk geen garantie dat het op korte termijn zal gebeuren. Moeilijk hoor......
Ik laat het hier even bij voor vandaag. De komende dagen zal ik verder schrijven over andere dingen die ook de afgelopen jaren een grote rol hebben gespeeld. Wellicht zal een en ander weer therapeutisch werken voor mij, zoals ook in het verleden heeft uitgewezen. Schrijven helpt me om zaken voor mezelf op een rij te zetten, en de reacties van anderen helpen daar ook bij. Ach, en soms heb je gewoon even tijd nodig om tot een goed besluit te komen. Of misschien moet ik Marja maar weer eens gaan bellen, dat is helemaal geen slecht idee gezien de hulp die ik eerder van haar heb gehad. We dubben dus nog even verder...
Laat ik de draad maar oppakken bij het laatste bericht in 2008 en jullie in vogelvlucht even meenemen door de laatste jaren. Ik zal het opknippen in verschillende berichten, en beginnen met de status van onze kinderwens. En om met de conclusie te beginnen: die wens is helaas (nog) niet ingevuld. Na ons besluit in 2008 om toch te gaan voor eiceldonatie in Nederland, niet anoniem dus, hebben we dat besluit in brede kring wereldkundig gemaakt. Op het werk, bij vrienden en in mijn familie hebben we daar openlijk over gesproken en ook aan iedereen gevraagd om het met anderen te bespreken. We hoopten dat daar misschien mensen uit zouden opstaan die ons wilden helpen. En hoewel enkelen ook vertelden dat ze ons graag zouden willen helpen, waren dat vooral vriendinnen die zelf al gesteriliseerd waren of te oud om nog in aanmerking te komen voor donor (40+). Dat spoor liep dus dood.
Daarnaast ben ik ook op internet gaan rondkijken, maar daar bleek toch al snel dat de meeste potentiele donoren er toch geld voor willen zien. Niet alleen is dat verboden in Nederland, ik kan me daar ook niet mee verenigen. Natuurlijk zouden alle onkosten worden vergoed, dat lijkt me vanzelfsprekend, maar ik wil geen kindje "kopen", dat past gewoon niet bij mijn waarden en normen. Dat spoor hebben we dan ook niet verder gevolgd. Wel werden we via Freya gewezen op Behandelcentrum Geertgen in Noord Brabant. Dat is een privé kliniek gespecialiseerd in verminderde vruchtbaarheid en zij doen net als menig ziekenhuis vruchtbaarheidsbehandelingen. Ze werken echter volgens een buitengewoon principe van faire wederkerigheid, wat volgens hen gelijk staat aan elkaar helpen en elkaar tegemoet komen. Kort gezegd komt het erop neer dat je niet alleen kunt halen, maar ook wordt verwacht te brengen. Als je als stel eicellen nodig hebt, wordt van de man verwacht dat hij spermadonor zal worden. Andersom hetzelfde, heb je een spermadonor nodig, wordt verwacht dat de vrouw eiceldonor zal worden. Bij stellen van gelijk geslacht geldt hetzelfde principe.
Omdat het principe ons in eerste instantie wel aansprak hebben we een afspraak gemaakt voor een oriënterend gesprek met de arts. In dat gesprek werd vooral mijn anamnese uitgebreid doorgenomen en dat was aanleiding voor uitgebreid genetisch onderzoek. Feit is dat mijn algemeen slechte gezondheid en lijst met "afwijkingen" en beperkingen alles bij elkaar best een lange lijst oplevert van "abnormaliteiten", en de arts verwachtte dat daar mogelijk een gedeelde grondslag voor was in de vorm van een genetische afwijking. Het onderzoek wordt uitgevoerd in een academische ziekenhuis dat daar een gespecialiseerde afdeling voor heeft, in ons geval het AMC in Amsterdam. Bij een eerste afspraak wordt de anamnese weer uitgebreid doorgenomen, en wordt er contact gezocht met de specialisten van directe bloedverwanten om informatie te vergelijken. Daarnaast worden er enkele onderzoeken uitgevoerd, waaronder een bloedonderzoek. Het heeft enkele maanden in beslag genomen, maar het heeft ons niets opgeleverd. Er zijn geen redenen om aan te nemen dat er sprake is van een genetische afwijking.
Na die uitslag togen we terug naar de kliniek, in de verwachting dat we snel met het proces zouden kunnen verdergaan. Daar wachtte ons helaas een heel onprettig gesprek met de arts, die mij fijntjes duidelijk maakte dat ik me toch ernstig moest afvragen of ik wel een kindje op de wereld moest zetten in mijn conditie. Daarmee doelde hij op diezelfde lange lijst met afwijkingen en beperkingen in mijn gezondheid en gesteldheid. Een hamerslag in mijn gezicht! Eentje die ik niet zag aankomen ook. Ik heb de arts terecht geroepen en hem geconfronteerd met het feit dat hij zich op heel glad ijs begaf, maar hij vond dat hij het volste recht had om zo'n uitspraak te doen. Hij was immers diegene die moest beslissen of wij wel in aanmerking zouden komen voor een behandeling. Volkomen uit het lood geslagen verlieten we de kliniek en in de auto kwamen de waterlanders. Het voelde voor mij alsof ik er helemaal niet had mogen zijn....
Toch lieten we het er niet bij zitten, en besloten we het proces verder in te gaan. Ik wilde nog steeds een kindje, en dit was de enig overgebleven manier om dat mogelijk te maken. De weg naar het doel gaat nu eenmaal niet altijd over rozen, nietwaar? Bij Geertgen betekende het een afspraak met een psycholoog om onze motieven te onderzoeken en te bekijken of we dit aan zouden kunnen. Met andere woorden: komen we in aanmerking voor dit traject? Het gesprek met de psychologe verliep heel onprofessioneel, wij voelden ons allebei helemaal niet op ons gemak. Ze stelde heel suggestieve vragen en legde ons de antwoorden in de mond, iets waarvan ik helemaal niet gediend ben. Ik voelde me behandeld als een klein kind, terwijl ik beslist intelligent genoeg ben om een fatsoenlijk ethisch gesprek te voeren. Ik ben zelf geen psycholoog, maar haar gedrag kwam absoluut niet overeen met de gedragsregels in de beroepscode.
Tijdens dat gesprek werd voor ons ook duidelijk hoe een en ander zou verlopen als het zover zou zijn. En wat ons daarbij erg tegen de borst stuitte was het proces van de matching. Als je een spermadonor nodig hebt, kun je allerlei wensen neerleggen waar een donor aan moet voldoen. Des te meer wensen je neerlegt, hoe lastiger het is een donor te vinden weliswaar, maar je hebt de mogelijkheid te vragen naar een donor die qua uiterlijk en intelligentie overeenkomt met jezelf. Bij eiceldonoren is dat niet mogelijk. Het aantal donoren is zo laag, dat bij eiceldonatie de "matching" zoals dat heet door de kliniek wordt gedaan, zonder te kijken naar welke factoren dan ook, met uitzondering van het ras. Nu is dat op zich wel te begrijpen, maar buiten dat de matching wordt gedaan door de kliniek, krijg je als acceptor ook totaal geen informatie over de donor. Hoezo is anonieme donatie verboden? Ammehoela .... De gegevens worden opgeslagen in een databank, die alleen toegankelijk is voor het kind vanaf een leeftijd van 16 jaar. De ontvangende ouders tasten volledig in het duister.
Na dat gesprek togen we huiswaarts en alweer voelde ik me heel onprettig. Ik was chagrijnig en kortaf, en ik voelde me heel emotioneel zonder te begrijpen wat er nu precies aan de hand was. Ik besloot om weer een afspraak te maken met Marja, de maatschappelijk werkster van de vruchtbaarheidsafdeling in het AMC die veel ervaring heeft met deze problematiek en mij al eerder heel goed heeft geholpen om mijn gedachten en emoties op een rijtje te zetten. Wat gebeurde er nu precies, en wat was de beste manier om verder te gaan? Als we dit spoor ook zouden laten eindigen, dan waren al onze opties uitgeput. Het voelde daarom ook alsof ik geen keuze had en alles moest slikken wat er gebeurde bij Geertgen, terwijl het zo tegen mijn gevoel indruistte. Een moeilijk besluit dus!
Ik had maar één gesprek nodig met haar om tot de conclusie te komen dat Geertgen het dus voor mij niet is. Het voelde niet goed, ik voelde me niet op mijn gemak en met name het feit dat ik de mensen niet volledig kon vertrouwen maakte ook dat ik niet kon vertrouwen op een goede matching waarop ik zelf geen invloed kon uitoefenen. Oef... Dicht bij mezelf blijven dus. En hoewel het best moeilijk was om toe te geven, voelde het ook als een grote opluchting. En Peter was het gelukkig volledig met mij eens! Maar hoe dan verder? We besloten om de boel niet te forceren en lastten in gezamenlijk overleg een pauze in van maximaal een jaar. Het was inmiddels alweer voorjaar 2009 en we spraken af het onderwerp te parkeren. Maar als één van ons de noodzaak voelde om een nieuwe stap te zetten of om het definitief af te sluiten, zouden we dat bij elkaar ter sprake brengen.
Het adoptieproces hadden we eerder al stopgezet, volgens mij in het voorjaar van 2008. We hebben er ook eens met Marja over gesproken en van haar heel goede informatie gekregen. Toen bleek namelijk dat het adoptieproces heel lang zou gaan duren, en het zou erom spannen of we überhaupt voor Peter's 46e verjaardag (de maximale leeftijd) het proces konden afronden. Bovendien zitten er heel wat haken en ogen aan tegenwoordig, daar schreef ik al over op 27 januari 2008, die ons geen fijn gevoel geven. En als je daar dan ook nog bij optelt dat het maximale leeftijdsverschil tussen een kindje en de ouder 40 jaar mag zijn, was dat voor ons reden genoeg om het proces te stoppen. Peter had helemaal geen zin om nog eens 6 à 7 jaar bezig te zijn met adoptie, en het adopteren van een kindje dat al de basisschoolleeftijd heeft, uit het buitenland met alle problemen van dien, vonden we niet echt verantwoord.
Toch hebben we het pauzejaar niet volgemaakt, want in de zomer begon het weer te borrelen. Pleegzorg kwam in beeld. Ik had er al eens eerder over nagedacht en ik vond het wel een mooi idee. De campagne van Pleegzorg Nederland vond ik erg aansprekend en raakte me diep, en op mijn werk had ik drie hechte collega's die ook pleegkinderen hadden. En hoewel Peter de optie eerder had afgewezen, met name door alle negatieve publiciteit, besloten we het toch verder te onderzoeken. Via internet meldde ik ons aan op de website van Pleegzorg Nederland als potentieel nieuw pleeggezin en we werden op onze postcode ingedeeld bij een lokale instantie, namelijk Zandbergen in Hilversum. Met een pleegzorgwerker hadden we een oriënterend gesprek en we besloten om de verplichte cursus te doen. Intussen spraken we met andere pleegouders om informatie in te winnen en een gevoel te krijgen van hoe het zou zijn. De cursus rondden we af begin 2010 en daarna vond er een uitgebreid gezinsonderzoek plaats. We moesten een vragenlijst invullen van maar liefst 18 pagina's A4 en we werden psychologisch helemaal doorgelicht. Uit dat onderzoek moest blijken of we geschikte pleegouders zouden zijn, en het gaf ons de mogelijkheid om ons "aanbod" te bepalen. In het aanbod leg je vast welke kindjes je wil opnemen, en dat bepaal je in nauw overleg met de begeleider. Het was een intensief proces, maar het leverde ons een goedkeurende stempel op. En vanaf dat moment bevonden we ons "in de kaartenbak" in afwachting van een match. En we wachten dus nog steeds, helaas.
We zijn inmiddels alweer bijna 2 jaar verder sinds we startten met pleegzorg, en nog steeds is er geen zicht op gezinsuitbreiding. Natuurlijk doe je pleegzorg niet alleen voor jezelf, maar om andere kinderen te helpen. Toch is het zuur om al zo lang ermee bezig te zijn. Al bijna 10 jaar staat ons leven in het teken van wachten op het moment dat het eindelijk is gebeurd. Eerst met zwanger worden, dan met de behandelingen en alle perikelen die daarbij komen kijken. Als dan blijkt dat het met "eigen materiaal" echt niet gaat lukken stort je je op andere mogelijkheden en als die dan ook uitgeput raken blijkt pleegzorg de laatste stop. En die lijkt maar niet te gebeuren.
We hebben wel een beetje zicht op de redenen daarachter, maar het is niet helemaal transparant. Wat in elk geval een rol speelt is de locatie. We zijn op postcode ingedeeld bij Zandbergen in Hilversum, in het Gooi dus. Er komen in het Gooi nu eenmaal minder kinderen in het pleegzorgproces terecht dan in bijvoorbeeld Amsterdam. En hoewel Amsterdam hier om de hoek ligt, en er daar veel kinderen wachten op een plaatsing, komen wij daar niet voor in aanmerking. En eigenlijk is dat best bizar. Ik heb zelfs overwogen om politieke acties te nemen en brieven te schrijven naar politieke partijen hierover, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat ik mijn energie nodig heb voor andere dingen, waarover ik later zeker nog zal schrijven.
Maar behalve de locatie zijn er nog meer factoren die een rol spelen. Door tussentijdse gesprekken met de pleegzorgwerker van Zandbergen hebben we begrepen dat we als werkende ouders ook niet zo gemakkelijk in aanmerking komen voor jonge kinderen. Drie dagen kinderopvang vinden zij niet verantwoord, en zowel Peter als ik zijn niet bereik om volledig te stoppen met werken. Ik vind dat persoonlijk wel erg raar, volgens mij wordt er met verschillende maten gemeten in pleegzorgland. Ik verteld eerder als over drie collega's die allen pleegkinderen hebben, en bij hen werken ook beide ouders in alle gevallen! En zij zitten in dezelfde leeftijdscategorie als wij met een vergelijkbaar aanbod. Vreemd, nietwaar? Daarom krijg ik ook het idee dat mijn handicap een grote rol speelt bij de plaatsing. Voor mij is het heel lastig om goed te communiceren met kinderen, en ik vermoed dat dat tegen mij werkt. Uiteindelijk verwacht ik dat na een gewenningsperiode het allemaal wel op zijn pootjes terecht komt, maar wellicht denkt pleegzorg daar toch anders over. Helemaal duidelijk zijn ze er niet over, hun enige motivatie is steeds dat ze de beste situatie matchen met het kind. Tja...
En dan zijn er de afgelopen weken een aantal dingen gebeurd die ons wel aan het denken hebben gezet. Ik kom daardoor langzaam tot de conclusie dat ik eigenlijk wel verder wil met mijn leven, dat ik helemaal klaar ben met die wachtstand waarin ons leven al zo lang staat. Ik wil het achter me laten, en me kunnen focussen op andere dingen. Althans...... Maar als we nu stoppen met pleegzorg, dan betekent het dus echt dat we kinderloos door het leven zullen gaan, dat er geen gezinsuitbreiding meer komt. En willen we dat echt? Jemig zeg, dat is best een moeilijk besluit. Als ik nu zeg "stoppen", krijg ik daar dan geen spijt van? We zouden ook kunnen overwegen om naar de pleegzorginstantie in Amsterdam over te stappen, contacten zijn er daarover al gelegd, maar ook die geven natuurlijk geen garantie dat het op korte termijn zal gebeuren. Moeilijk hoor......
Ik laat het hier even bij voor vandaag. De komende dagen zal ik verder schrijven over andere dingen die ook de afgelopen jaren een grote rol hebben gespeeld. Wellicht zal een en ander weer therapeutisch werken voor mij, zoals ook in het verleden heeft uitgewezen. Schrijven helpt me om zaken voor mezelf op een rij te zetten, en de reacties van anderen helpen daar ook bij. Ach, en soms heb je gewoon even tijd nodig om tot een goed besluit te komen. Of misschien moet ik Marja maar weer eens gaan bellen, dat is helemaal geen slecht idee gezien de hulp die ik eerder van haar heb gehad. We dubben dus nog even verder...
woensdag 19 maart 2008
Perfect Storm
Voor diegenen die de film The Perfect Storm hebben gezien: dat was er in mij aan de hand de afgelopen 6 weken. In mijn hoofd, in mijn buik, in mijn hart. Enorme golven, donkere horizon, overleven in zwaar weer en moeite om het schip op koers te houden. Als ik het zo schrijf lijkt het veel erger dan het was, maar dat is altijd zo als je achterom kijkt. Verwarring, besluiteloosheid, onzekerheid, radeloosheid..... Waarover dan? Het begon allemaal op valentijnsdag.
Op valentijnsdag zijn we namelijk voor de second opinion naar België geweest, naar Dokter Valkenburg, gewapend met ons AMC-dossier, vers van de pers 's ochtens opgehaald in Amsterdam. We kwamen terecht in een praktijk aan huis, met een ijskoude wachtruimte vanwege een defecte verwarmingsketel, bij een eigenaardige tante. Ze deed me denken aan Tante Til van de familie Knots, met haar opvallende bril en haar dominante en opvallende maniertjes. In eerste instantie begon ze met een heel positief verhaal over alle Nederlanders die ze in 2007 succesvol had kunnen helpen nadat ze in Nederland noodgedwongen met de behandeling moesten stoppen. En na het horen van dat positieve nieuws maakte mijn hart dan ook een flinke huppel. Misschien hadden wij ook geluk? Desondanks vroeg ik haar om voorzichtig te zijn met mijn gevoelens en niet teveel hoop te laten oplaaien voordat ze mijn gegevens had bestudeerd.
We bespraken onze historie, ze bekeek onze bloeduitslagen en andere onderzoekswaarden, ze maakte een nieuwe echo en onderzocht mijn baarmoeder. Maar helaas, ze bracht geen goed nieuws. Haar conclusie: de diagnose is correct gesteld in het AMC. De eitjes zijn op! Er is geen IVF en ICSI meer mogelijk. En de oorzaak volgens haar: ik zou in de vervroegde overgang zijn. En dat was opnieuw een klap in ons gezicht. Een dubbele klap, want over de overgang had niemand eerder nog gerept. Eiceldonatie en embryodonatie zijn de enige overgebleven opties, en we moesten dus een keuze maken. En volgens haar was eiceldonatie de beste keuze, want dan was het eventuele kindje tenminste nog genetisch van Peter. En we konden maar het beste naar Spanje gaan, want daar is geen wachtlijst en is de kwaliteit van de eitjes veel beter. En oh ja, als we dat wilden doen, moest ik nog wel even een afspraak maken in het ziekenhuis in Leuven voor een kleine kijkoperatie om mijn baarmoeder aan de binnenkant te inspecteren. Na een uur stonden we buiten met een aantal folders over eiceldonatie in Spanje, een brochure over eiceldonatie in België, een afspraak voor de kijkoperatie in Leuven en wat formulieren voor nieuw bloed- en zaadonderzoek voor Peter. Ons hoofd tolde.....Het was inmiddels al bijna 4 uur.
Vanuit Antwerpen reden we naar Torhout, naar Hotel d'Aertrycke. En onderweg bespraken we natuurlijk de informatie en de mogelijkheden. De eerste voorkeur ging uit naar embryodonatie, maar ik twijfelde enorm. Het idee dat een eventueel kindje nog wel van Peter zal zijn vind ik erg mooi, en bovendien is de slagingskans bij eiceldonatie veel groter dan bij embryodonatie. Maar bij embryodonatie is het een mooi idee dat je iets tot leven laat komen dat er al is, namelijk de ingevroren embryo's die over zijn na een IVF poging van een ander stel. Dat is ook een heel mooie gedachte! Toch fijn dat er nog een heel weekend voor ons lag waarin we veel tijd hadden voor elkaar, om onze toekomst te overdenken en bespreken.
De aanblik van het hotel in Torhout beviel ons wel. Een prachtig landgoed, een mooi kasteel en een nog mooier koetshuis annex hotel. Bij het inchecken bleek echter dat de door ons geboekte kamer met een tweepersoonsbed niet beschikbaar was omdat er geen lakens meer waren, en we kregen daarom een kamer met twee eenpersoonsbedden. Niet bepaald onze keuze voor een romantisch weekendje weg, maar allez, voor één nachtje geen probleem: de volgende dag konden we van kamer ruilen. We parkeerden onze bagage op de kamer en stapten weer in de auto naar het dorp, op zoek naar een restaurantje. In het dorp maakten we een korte dorpswandeling door de smalle en gezellige straatjes, maar helaas geen restaurant dat ons aansprak. In de toeristische stadsgids vonden we een advertentie van een Grieks restaurant en dat besloten we op te zoeken. Een vriendelijke bediening en heel lekker eten. We hebben gesmuld!
De after-Valentijnsdag hebben we doorgebracht in het romantische stadje Brugge. Het was enorm koud, maar wel schitterend zonnig weer. Wat een heerlijke plaats! We hebben genoten van de bourgondische sfeer, de vele riviertjes, prachtige oude gebouwen en winkeltjes. Met regelmatige kopjes thee en warme chocolademelk bleven we warm, het was de moeite waard. We hebben ons niet gewaagd aan een boottochtje, daarvoor was het te koud, maar we hebben kilometers gelopen. En lekker gegeten! En gepraat natuurlijk! De tusenstand na een dagje Brugje: eiceldonatie, in België, want daar kan het anoniem. Eiceldonatie, want dan vinden we in een kindje toch nog de genen terug van Peter. Peter wil al zo lang papa worden, al veel langer dan ik, en wat zal hij een fantastische vader zijn!
's Ochtends bij het ontbijt hadden we van de hotelmanager al de sleutels gekregen voor onze nieuwe kamer, maar die was nog niet klaar. We hadden daarom met haar afgesproken om 's avonds onze spullen te verhuizen. En bij terugkomst in het hotel was dat het eerste dat we gingen doen. Maar de sleutel werkte niet, en hoorde ik niet ook geluid in de kamer? Ja hoor, inderdaad geluid, bij de dienstwissel was de kamer door de volgende manager gewoon verhuurd aan een ander stel, en we konden opieuw fluiten naar onze kamer met een tweepersoonsbed. Er volgde een fikse discussie in de lobby, maar dat mocht niet baten. Er waren geen andere kamers meer beschikbaar. Eenmaal terug op onze "oude" kamer bleek die ook nog niet schoongemaakt, en dat was de druppel! Ik had er helemaal genoeg van, de paniek sloeg toe, de stress bereikte een hoogtepunt en ik wilde maar één ding: weg! We besloten die nacht nog te blijven, maar de volgende ochtend naar huis te gaan. En natuurlijk was het hotel niet het enige probleem, ik liep gewoon op eieren... Achteraf bezien ging het hier al mis, ik sloeg op hol, de stress sloeg toe.
Maar op dat moment schreef ik het toe aan de stomme managers van het hotel. Afspraak is afspraak, en een romantisch weekend breng je niet door in 2 aparte bedden. Zo gezegd, zo gedaan. De volgende dag na het ontbijt hebben we uitgecheckt. Ik voerde weer een fikse discussie over de te betalen kosten, want de medewerker wilde me een groot deel van het bedrag ook voor de derde nacht laten betalen. En daar was ik het natuurlijk niet mee eens. Tot 2 keer toe hadden zij zich niet aan de afspraken gehouden, en ik was niet van plan om daarvoor te boeten. Ze zouden van ons het precieze bedrag krijgen dat stond voor de aanbieding voor 2 nachten, en geen cent meer. Uiteindelijk ben ik het kantoor van de manager ingestormd en ik heb hem "medegedeeld" welk bedrag ik zou betalen en als hij het daarmee niet eens was mocht hij de politie bellen. En dat werkte, ik kreeg mijn zin!
Eenmaal in de auto op weg naar huis veranderde we ons plan opnieuw. Hoezo naar huis? Ik wilde wel even knuffelen met mijn ouders! En dus togen we naar Limburg. Het was gezellig om ze weer te zien, het deed me goed. 's Avonds zijn we lekker gaan uit eten bij het steakhouse Eldorado in Heerlen, samen met m'n broertje en daarna reden we alsnog naar huis. Lekker slapen in ons eigen bedje.
En toen begon het getob. Ik voelde me net een tennisbal die heen en weer werd geslagen, in een dubbelspel. Stoppen met behandelingen? Of toch doorgaan? En als we doorgaan, hoe dan? Eiceldonatie of embryodonatie? In België of in Nederland? Een keuze van niets eigenlijk, want eigenlijk is het allemaal niet wat je wil, en elke keuze heeft enorme consequenties. Stoppen met behandelen betekent geen kindje. Maar betekent ook rust, rust in je leven. Doorgaan met behandelen betekent kiezen voor onzekerheid, gaat het wel lukken. En kiezen voor België betekent een lange wachtlijst, maar ook hoge kosten. En kiezen voor Nederland betekent een lang zoekproces naar een geschikte donor. En vind je die wel? En dan nog alle ethische overwegingen. Wat vind ik verantwoord? Spanje was al heel snel geen optie voor ons, dat gaat voor ons te ver. Dat voelt niet goed. En België dan? En de datum van 18 maart kwam steeds dichterbij, en voor mijn gevoel moesten we onze keuze dan hebben gemaakt, waarom zou je anders een kijkoperatie ondergaan?
Het werd steeds lastiger om me te concentreren, ik vond het moeilijk om alle keuzes op een rij te zetten en om alle consequenties af te wegen. Voelen en denken. Lijnrecht tegenover elkaar, alsof het om een spelletje tennis gaat. Maar wel eentje met grote gevolgen. Wat kunnen we nog aan? Hoeveel onzekerheid kunnen we nog verdragen? Wat komt er allemaal op ons af? Ik wist niet hoe ik mijn gevoelens en gedachten moest ordenen, ik had het gevoel opnieuw af te stevenen op een burn-out. Het ging echt niet goed, echt niet.
En het grootste deel van de beslissing lag ook nog bij mij, omdat Peter alles prima vind. Hoewel alles? Hij wil niet naar Spanje voor behandelingen, en hij wil nog steeds graag vader worden, maar niet ten koste van alles. Hij begrijpt hoe belastend de behandeling is voor mij, en als ik wil stoppen vind hij dat prima. Als ik wil doorgaan vind hij dat ook prima. Wat een lieverd is het toch! In eerste instantie gaf hij me het gevoel dat ik er alleen voor stond, maar dat kon ik later nuanceren. Hij steunt me voor 100% en geeft me maximale ruimte. Hij stelt mijn welzijn boven zijn wensen, en dat is volgens mij echte liefde.
De eerste week van maart nam ik mijn eerste beslissing in het proces: ik annuleerde de kijkoperatie in het ziekenhuis van Leuven. De snelheid van de trein waarin we reden werd bepaald door Dr. Valkenburg en dat voelde niet goed, voor ons allebei niet. We moesten zelf het stuur weer overnemen en de snelheid bepalen. Ik annuleerde onder het mom van het aanvragen van vergoedingen bij de ziektekostenverzekering. Als we die binnen hebben zou ik een nieuwe afspraak maken. En toen viel er een zware last van me af. In werkelijkheid heb ik die vergoeding nog steeds niet aangevraagd, trouwens.
En tijdens gesprekken in het ziekenhuis met de maatschappelijk werkster en met de therapeute, en ook tijdens de ontspanningssessie met mijn bekkenbodemtherapeut begon ik weer langzaam voet aan de grond te krijgen. Vooral luisteren naar je gevoel, de antennes uitzetten en de route naar een besluit vormt zich dan vanzelf. En zo ging het ook! Leven in het hier en nu, en niet bang zijn voor de consequensties in de toekomst. Wat voelt nu goed? Waar hebben we nu kracht voor? De toekomst is voor later. En beetje bij beetje hervond ik de rust in mezelf. Waarom stress? We hebben nu toch alle tijd van de wereld? Ik hoef toch niet gelijk te weten wat ik wil, daar mag ik best even over doen. En ik hoef er toch ook niet elke minuut van de dag mee bezig te zijn, het is okay om ook ander dingen te doen, zoals werken. En juist die rust, en de ruimte die ik kreeg van Peter, en het gevoel dat ik zelf weer het stuur in handen had bracht me steeds dichter bij de juiste keuze.
Eiceldonatie. Dat gaan we doen. In Nederland. En waarom deze keuze? Alleereerst omdat Peter zo graag papa wil worden, al zo lang, en waarom dan niet zijn genen gebruiken? Maar ook omdat het systeem in Nederland zoveel aandacht heeft voor zorgvuldigheid en ethische overwegingen. Veel aandacht voor de donor, veel aandacht voor de acceptor en veel aandacht voor het kind. En er zijn geen commerciële motieven, omdat dat niet is toegestaan in Nederland. En dat maakt het principe zo nobel, dat voelt zo goed. En het kind kan altijd achterhalen waar het vandaan komt, de gegevens van de donor worden namelijk geregistreerd. En onderzoek wijst uit dat dat erg belangrijk is voor kinderen. Maar omdat een kindje nog wel uit mij geboren zal worden, ben ik wettelijk de biologische moeder, de donor zal er nooit aanspraak op kunnen maken. Voor ons gevoel is een kindje ons dan ook echt gegund als het lukt, vanuit die nobele motieven.
En dit besluit betekent dat we zelf op zoek moeten gaan naar een donor. En daarvoor trekken we nu een jaar uit.
Maar weten jullie wat ik nog wel heb gemist in mijn storm: George Clooney. Het was leuk geweest als hij ook nog even was langsgekomen. Om het leed een beetje te verzachten zeg maar... ;-)
Op valentijnsdag zijn we namelijk voor de second opinion naar België geweest, naar Dokter Valkenburg, gewapend met ons AMC-dossier, vers van de pers 's ochtens opgehaald in Amsterdam. We kwamen terecht in een praktijk aan huis, met een ijskoude wachtruimte vanwege een defecte verwarmingsketel, bij een eigenaardige tante. Ze deed me denken aan Tante Til van de familie Knots, met haar opvallende bril en haar dominante en opvallende maniertjes. In eerste instantie begon ze met een heel positief verhaal over alle Nederlanders die ze in 2007 succesvol had kunnen helpen nadat ze in Nederland noodgedwongen met de behandeling moesten stoppen. En na het horen van dat positieve nieuws maakte mijn hart dan ook een flinke huppel. Misschien hadden wij ook geluk? Desondanks vroeg ik haar om voorzichtig te zijn met mijn gevoelens en niet teveel hoop te laten oplaaien voordat ze mijn gegevens had bestudeerd.
We bespraken onze historie, ze bekeek onze bloeduitslagen en andere onderzoekswaarden, ze maakte een nieuwe echo en onderzocht mijn baarmoeder. Maar helaas, ze bracht geen goed nieuws. Haar conclusie: de diagnose is correct gesteld in het AMC. De eitjes zijn op! Er is geen IVF en ICSI meer mogelijk. En de oorzaak volgens haar: ik zou in de vervroegde overgang zijn. En dat was opnieuw een klap in ons gezicht. Een dubbele klap, want over de overgang had niemand eerder nog gerept. Eiceldonatie en embryodonatie zijn de enige overgebleven opties, en we moesten dus een keuze maken. En volgens haar was eiceldonatie de beste keuze, want dan was het eventuele kindje tenminste nog genetisch van Peter. En we konden maar het beste naar Spanje gaan, want daar is geen wachtlijst en is de kwaliteit van de eitjes veel beter. En oh ja, als we dat wilden doen, moest ik nog wel even een afspraak maken in het ziekenhuis in Leuven voor een kleine kijkoperatie om mijn baarmoeder aan de binnenkant te inspecteren. Na een uur stonden we buiten met een aantal folders over eiceldonatie in Spanje, een brochure over eiceldonatie in België, een afspraak voor de kijkoperatie in Leuven en wat formulieren voor nieuw bloed- en zaadonderzoek voor Peter. Ons hoofd tolde.....Het was inmiddels al bijna 4 uur.
Vanuit Antwerpen reden we naar Torhout, naar Hotel d'Aertrycke. En onderweg bespraken we natuurlijk de informatie en de mogelijkheden. De eerste voorkeur ging uit naar embryodonatie, maar ik twijfelde enorm. Het idee dat een eventueel kindje nog wel van Peter zal zijn vind ik erg mooi, en bovendien is de slagingskans bij eiceldonatie veel groter dan bij embryodonatie. Maar bij embryodonatie is het een mooi idee dat je iets tot leven laat komen dat er al is, namelijk de ingevroren embryo's die over zijn na een IVF poging van een ander stel. Dat is ook een heel mooie gedachte! Toch fijn dat er nog een heel weekend voor ons lag waarin we veel tijd hadden voor elkaar, om onze toekomst te overdenken en bespreken.
De aanblik van het hotel in Torhout beviel ons wel. Een prachtig landgoed, een mooi kasteel en een nog mooier koetshuis annex hotel. Bij het inchecken bleek echter dat de door ons geboekte kamer met een tweepersoonsbed niet beschikbaar was omdat er geen lakens meer waren, en we kregen daarom een kamer met twee eenpersoonsbedden. Niet bepaald onze keuze voor een romantisch weekendje weg, maar allez, voor één nachtje geen probleem: de volgende dag konden we van kamer ruilen. We parkeerden onze bagage op de kamer en stapten weer in de auto naar het dorp, op zoek naar een restaurantje. In het dorp maakten we een korte dorpswandeling door de smalle en gezellige straatjes, maar helaas geen restaurant dat ons aansprak. In de toeristische stadsgids vonden we een advertentie van een Grieks restaurant en dat besloten we op te zoeken. Een vriendelijke bediening en heel lekker eten. We hebben gesmuld!
De after-Valentijnsdag hebben we doorgebracht in het romantische stadje Brugge. Het was enorm koud, maar wel schitterend zonnig weer. Wat een heerlijke plaats! We hebben genoten van de bourgondische sfeer, de vele riviertjes, prachtige oude gebouwen en winkeltjes. Met regelmatige kopjes thee en warme chocolademelk bleven we warm, het was de moeite waard. We hebben ons niet gewaagd aan een boottochtje, daarvoor was het te koud, maar we hebben kilometers gelopen. En lekker gegeten! En gepraat natuurlijk! De tusenstand na een dagje Brugje: eiceldonatie, in België, want daar kan het anoniem. Eiceldonatie, want dan vinden we in een kindje toch nog de genen terug van Peter. Peter wil al zo lang papa worden, al veel langer dan ik, en wat zal hij een fantastische vader zijn!
's Ochtends bij het ontbijt hadden we van de hotelmanager al de sleutels gekregen voor onze nieuwe kamer, maar die was nog niet klaar. We hadden daarom met haar afgesproken om 's avonds onze spullen te verhuizen. En bij terugkomst in het hotel was dat het eerste dat we gingen doen. Maar de sleutel werkte niet, en hoorde ik niet ook geluid in de kamer? Ja hoor, inderdaad geluid, bij de dienstwissel was de kamer door de volgende manager gewoon verhuurd aan een ander stel, en we konden opieuw fluiten naar onze kamer met een tweepersoonsbed. Er volgde een fikse discussie in de lobby, maar dat mocht niet baten. Er waren geen andere kamers meer beschikbaar. Eenmaal terug op onze "oude" kamer bleek die ook nog niet schoongemaakt, en dat was de druppel! Ik had er helemaal genoeg van, de paniek sloeg toe, de stress bereikte een hoogtepunt en ik wilde maar één ding: weg! We besloten die nacht nog te blijven, maar de volgende ochtend naar huis te gaan. En natuurlijk was het hotel niet het enige probleem, ik liep gewoon op eieren... Achteraf bezien ging het hier al mis, ik sloeg op hol, de stress sloeg toe.
Maar op dat moment schreef ik het toe aan de stomme managers van het hotel. Afspraak is afspraak, en een romantisch weekend breng je niet door in 2 aparte bedden. Zo gezegd, zo gedaan. De volgende dag na het ontbijt hebben we uitgecheckt. Ik voerde weer een fikse discussie over de te betalen kosten, want de medewerker wilde me een groot deel van het bedrag ook voor de derde nacht laten betalen. En daar was ik het natuurlijk niet mee eens. Tot 2 keer toe hadden zij zich niet aan de afspraken gehouden, en ik was niet van plan om daarvoor te boeten. Ze zouden van ons het precieze bedrag krijgen dat stond voor de aanbieding voor 2 nachten, en geen cent meer. Uiteindelijk ben ik het kantoor van de manager ingestormd en ik heb hem "medegedeeld" welk bedrag ik zou betalen en als hij het daarmee niet eens was mocht hij de politie bellen. En dat werkte, ik kreeg mijn zin!
Eenmaal in de auto op weg naar huis veranderde we ons plan opnieuw. Hoezo naar huis? Ik wilde wel even knuffelen met mijn ouders! En dus togen we naar Limburg. Het was gezellig om ze weer te zien, het deed me goed. 's Avonds zijn we lekker gaan uit eten bij het steakhouse Eldorado in Heerlen, samen met m'n broertje en daarna reden we alsnog naar huis. Lekker slapen in ons eigen bedje.
En toen begon het getob. Ik voelde me net een tennisbal die heen en weer werd geslagen, in een dubbelspel. Stoppen met behandelingen? Of toch doorgaan? En als we doorgaan, hoe dan? Eiceldonatie of embryodonatie? In België of in Nederland? Een keuze van niets eigenlijk, want eigenlijk is het allemaal niet wat je wil, en elke keuze heeft enorme consequenties. Stoppen met behandelen betekent geen kindje. Maar betekent ook rust, rust in je leven. Doorgaan met behandelen betekent kiezen voor onzekerheid, gaat het wel lukken. En kiezen voor België betekent een lange wachtlijst, maar ook hoge kosten. En kiezen voor Nederland betekent een lang zoekproces naar een geschikte donor. En vind je die wel? En dan nog alle ethische overwegingen. Wat vind ik verantwoord? Spanje was al heel snel geen optie voor ons, dat gaat voor ons te ver. Dat voelt niet goed. En België dan? En de datum van 18 maart kwam steeds dichterbij, en voor mijn gevoel moesten we onze keuze dan hebben gemaakt, waarom zou je anders een kijkoperatie ondergaan?
Het werd steeds lastiger om me te concentreren, ik vond het moeilijk om alle keuzes op een rij te zetten en om alle consequenties af te wegen. Voelen en denken. Lijnrecht tegenover elkaar, alsof het om een spelletje tennis gaat. Maar wel eentje met grote gevolgen. Wat kunnen we nog aan? Hoeveel onzekerheid kunnen we nog verdragen? Wat komt er allemaal op ons af? Ik wist niet hoe ik mijn gevoelens en gedachten moest ordenen, ik had het gevoel opnieuw af te stevenen op een burn-out. Het ging echt niet goed, echt niet.
En het grootste deel van de beslissing lag ook nog bij mij, omdat Peter alles prima vind. Hoewel alles? Hij wil niet naar Spanje voor behandelingen, en hij wil nog steeds graag vader worden, maar niet ten koste van alles. Hij begrijpt hoe belastend de behandeling is voor mij, en als ik wil stoppen vind hij dat prima. Als ik wil doorgaan vind hij dat ook prima. Wat een lieverd is het toch! In eerste instantie gaf hij me het gevoel dat ik er alleen voor stond, maar dat kon ik later nuanceren. Hij steunt me voor 100% en geeft me maximale ruimte. Hij stelt mijn welzijn boven zijn wensen, en dat is volgens mij echte liefde.
De eerste week van maart nam ik mijn eerste beslissing in het proces: ik annuleerde de kijkoperatie in het ziekenhuis van Leuven. De snelheid van de trein waarin we reden werd bepaald door Dr. Valkenburg en dat voelde niet goed, voor ons allebei niet. We moesten zelf het stuur weer overnemen en de snelheid bepalen. Ik annuleerde onder het mom van het aanvragen van vergoedingen bij de ziektekostenverzekering. Als we die binnen hebben zou ik een nieuwe afspraak maken. En toen viel er een zware last van me af. In werkelijkheid heb ik die vergoeding nog steeds niet aangevraagd, trouwens.
En tijdens gesprekken in het ziekenhuis met de maatschappelijk werkster en met de therapeute, en ook tijdens de ontspanningssessie met mijn bekkenbodemtherapeut begon ik weer langzaam voet aan de grond te krijgen. Vooral luisteren naar je gevoel, de antennes uitzetten en de route naar een besluit vormt zich dan vanzelf. En zo ging het ook! Leven in het hier en nu, en niet bang zijn voor de consequensties in de toekomst. Wat voelt nu goed? Waar hebben we nu kracht voor? De toekomst is voor later. En beetje bij beetje hervond ik de rust in mezelf. Waarom stress? We hebben nu toch alle tijd van de wereld? Ik hoef toch niet gelijk te weten wat ik wil, daar mag ik best even over doen. En ik hoef er toch ook niet elke minuut van de dag mee bezig te zijn, het is okay om ook ander dingen te doen, zoals werken. En juist die rust, en de ruimte die ik kreeg van Peter, en het gevoel dat ik zelf weer het stuur in handen had bracht me steeds dichter bij de juiste keuze.
Eiceldonatie. Dat gaan we doen. In Nederland. En waarom deze keuze? Alleereerst omdat Peter zo graag papa wil worden, al zo lang, en waarom dan niet zijn genen gebruiken? Maar ook omdat het systeem in Nederland zoveel aandacht heeft voor zorgvuldigheid en ethische overwegingen. Veel aandacht voor de donor, veel aandacht voor de acceptor en veel aandacht voor het kind. En er zijn geen commerciële motieven, omdat dat niet is toegestaan in Nederland. En dat maakt het principe zo nobel, dat voelt zo goed. En het kind kan altijd achterhalen waar het vandaan komt, de gegevens van de donor worden namelijk geregistreerd. En onderzoek wijst uit dat dat erg belangrijk is voor kinderen. Maar omdat een kindje nog wel uit mij geboren zal worden, ben ik wettelijk de biologische moeder, de donor zal er nooit aanspraak op kunnen maken. Voor ons gevoel is een kindje ons dan ook echt gegund als het lukt, vanuit die nobele motieven.
En dit besluit betekent dat we zelf op zoek moeten gaan naar een donor. En daarvoor trekken we nu een jaar uit.
Maar weten jullie wat ik nog wel heb gemist in mijn storm: George Clooney. Het was leuk geweest als hij ook nog even was langsgekomen. Om het leed een beetje te verzachten zeg maar... ;-)
zondag 27 januari 2008
Valentijn in de auto op zolder
Mijn oma zei vroeger altijd "Wat jij in je kop hebt, heb je niet in je kont".... En dat is heel waar! Maandag na het weekend hing ik aan de telefoon met de specialist in België. Ik had haar gegevens gekregen van maar liefs twee collega's die erg over haar te spreken zijn, Dokter Valkenburg heet ze, een Nederlandse arts met een praktijk in België. De afspraak is gepland op Valentijnsdag, dat is dus al over 2½ week. Spannend!
En valentijnsdag nodigt ook uit tot romantiek, nietwaar? Daarom heb ik vandaag een lang weekend België geboekt, aansluitend aan de afspraak met Dr. Valkenburg. We rijden door naar Torhout, waar we 3 nachten verblijven in Hotel d'Aertrycke . Het hotel is gevestigd in het koetshuis van Kasteel d'Aertrycke en het ligt een kwartiertje buiten Brugge en twintig minuten van de kust.
Het zal best nog koud zijn in februari, maar daar hebben we lak aan. Een dagje Brugge, een lekkere (frisse) strandwandeling, een wandeling door de tuin, een romantisch dineetje of gewoon lekker vertoeven op de luxe kamer en genieten van elkaar. Op zondag misschien via Sluis en Roosendaal, voor een bezoekje aan de outlet Rosada, weer terug naar Muiden. Heerlijk, even ertussenuit!
Behalve het boeken van dit weekend en het maken de afspraak in België ben ik heel druk geweest met van alles en nog wat deze week, maar vooral met mijn werk. Verder ben ik nog naar Marja geweest, de maatschappelijk werkster van het CVV. Wat ben ik blij met haar! Ze weet alle ins en outs van alle vruchtbaarheidsbehandelingen en van alle andere opties, zowel technisch als emotioneel. En wat is het fantastisch om daar met haar over te praten. Ze begrijpt me zo goed, ze weet precies waar ik doorheen ga. Ze voedt me met informatie en inzichten, en laat me dingen zien van een andere zijde. We bespraken deze week natuurlijk de embryodonatie, en de second opinion in België. En verrassend genoeg spraken we ook nog over eiceldonatie. Hoewel ik eigenlijk heb besloten dat ik dat niet wil, begin ik daar nu van terug te komen. Ze heeft me gewezen op andere manieren om een donor te zoeken, anders dan in je eigen naaste omgeving, en ze heeft me een ander perspectief laten ervaren: het perspectief van een kind. Dacht ik daarmee klaar te zijn, begint het denkproces weer overnieuw...
Verder heb ik ook veel op internet gestruind naar informatie over adoptie. Marja vertelde me dat we voor een regulier adoptieproces waarschijnlijk te laat zijn. De maximale leeftijd om te kunnen adopteren in Nederland is namelijk 46. Peter is al 40, en de wachttijden lopen zo enorm op tegenwoordig, dat de kans groot is dat we dat helemaal niet halen. En over de zelfdoe procedure is nog zo weinig bekend, en volgens Marja betekent het veel geregel, je hebt er bijna een werkweek voor nodig om dat voor elkaar te krijgen. Hmmmm..... dat klinkt niet als een uitnodiging. Ik heb me aangemeld bij e-mail lijsten over adoptie en over de zelfdoeproceduren, en ik ben lid geworden van een vereniging van zelf-doeners. En die informatie stemt me niet gelijk positief. Momenteel wordt er vooral vanuit Amerika veel geadopteerd met de zelfdoe procedure, maar Busch heeft in het najaar van 2007 het Haags adoptieverdrag ondertekend, en dat maakt de zelfdoe procedure een stuk ingewikkelder. Waar ik trouwens ook erg ontstemd over was, beledigd eigenlijk, is over al die regeltjes waaraan je moet voldoen. Je MOET zoveel jaar gehuwd zijn, je MOET een BMI hebben van onder de 30, je MOET gezond zijn...... en wat me helemaal boos maakte was dat je in China niet eens een gezond kindje mag adopteren als je zelf een handicap hebt. En daar hoort slechthorend zijn ook bij. Ik mag uit China alleen een doof of een slechthorend kindje adopteren, voor een ander kindje kom ik niet eens in aanmerking. Vooropgesteld dat mijn BMI dan onder de 30 is....... Nou zeg, ik werd er behoorlijk boos van. Hou die kinderen dan maar als het zo moet! Maar ja, daar heb je ook alleen jezelf mee.
Ik voel dat de weegschaal steeds meer doorslaat naar embryodonatie en eiceldonatie, en dat we adoptie toch maar laten zitten. Maar voordat het zover is, gaan we nog een informatiebijeenkomst bijwonen van de adoptiestichting. Toevallig kregen we daarvoor gisteren een uitnodiging in de bus. Omdat de media tegenwoordig zoveel negatieve berichten over adoptie verspreidt, en de situatie in een rap tempo aan het veranderen is, in alle adoptielanden, heeft dat bureau deze -niet verplichte- bijeenkomsten georganiseerd. Hier kunnen we dan de eerste vragen stellen. Zijn we inderdaad te laat? Is het inderdaad zo moeilijk? Wat betekent het precies? De bijeenkomsten zijn gratis, en ik ben erg blij met deze mogelijkheid. Ik heb een voorkeur uitgesproken voor een bijeenkomst in april of in mei, dus daarna weten we meer. Tot die tijd gaan we eerst maar eens naar België!
En hopelijk worden we nu nog even snel rijk. Ik ben vandaag begonnen aan een reeks van advertenties op marktplaats. Na eerdere successen bij de verhuizingen, hebben we dit weekend de zolder maar eens helemaal uitgemest en alle overbodige spullen gefotografeerd (wat idioot veel werk was!) en opgemeten, en geteld (servies). En nu maar afwachten wat het oplevert. Veel hoop ik!
En oh ja, we hebben ook nog een proefrit gemaakt in een Honda Civic Hybride. Bij leaseplan loopt namelijk de actie om je huidige leaseauto in te ruilen voor deze, zonder extra kosten. En dat scheelt nogal wat! De hybride auto heeft namelijk maar 14% bijtelling in plaats van 25%, dat scheelt een slordige € 250 per maand, netto. Dat is een boel, nietwaar? Maar het besluit is nog niet genomen. Peter zegt nee, en ik weet het nog niet. Veel geld! Maar die auto.......mwah..... niet echt geweldig. Een heel stuk langzamer, veel minder bagageruimte, geen luxe navigatie, geen xenon verlichting, geen parkeersensoren... Zul je net zien, ruilen we de auto in en dan worden we toch zwanger. Past de kinderwagen niet eens in de kofferbak! Of misschien moeten we het daarom juist wel doen... wie weet?
En valentijnsdag nodigt ook uit tot romantiek, nietwaar? Daarom heb ik vandaag een lang weekend België geboekt, aansluitend aan de afspraak met Dr. Valkenburg. We rijden door naar Torhout, waar we 3 nachten verblijven in Hotel d'Aertrycke . Het hotel is gevestigd in het koetshuis van Kasteel d'Aertrycke en het ligt een kwartiertje buiten Brugge en twintig minuten van de kust.
Het zal best nog koud zijn in februari, maar daar hebben we lak aan. Een dagje Brugge, een lekkere (frisse) strandwandeling, een wandeling door de tuin, een romantisch dineetje of gewoon lekker vertoeven op de luxe kamer en genieten van elkaar. Op zondag misschien via Sluis en Roosendaal, voor een bezoekje aan de outlet Rosada, weer terug naar Muiden. Heerlijk, even ertussenuit!
Behalve het boeken van dit weekend en het maken de afspraak in België ben ik heel druk geweest met van alles en nog wat deze week, maar vooral met mijn werk. Verder ben ik nog naar Marja geweest, de maatschappelijk werkster van het CVV. Wat ben ik blij met haar! Ze weet alle ins en outs van alle vruchtbaarheidsbehandelingen en van alle andere opties, zowel technisch als emotioneel. En wat is het fantastisch om daar met haar over te praten. Ze begrijpt me zo goed, ze weet precies waar ik doorheen ga. Ze voedt me met informatie en inzichten, en laat me dingen zien van een andere zijde. We bespraken deze week natuurlijk de embryodonatie, en de second opinion in België. En verrassend genoeg spraken we ook nog over eiceldonatie. Hoewel ik eigenlijk heb besloten dat ik dat niet wil, begin ik daar nu van terug te komen. Ze heeft me gewezen op andere manieren om een donor te zoeken, anders dan in je eigen naaste omgeving, en ze heeft me een ander perspectief laten ervaren: het perspectief van een kind. Dacht ik daarmee klaar te zijn, begint het denkproces weer overnieuw...
Verder heb ik ook veel op internet gestruind naar informatie over adoptie. Marja vertelde me dat we voor een regulier adoptieproces waarschijnlijk te laat zijn. De maximale leeftijd om te kunnen adopteren in Nederland is namelijk 46. Peter is al 40, en de wachttijden lopen zo enorm op tegenwoordig, dat de kans groot is dat we dat helemaal niet halen. En over de zelfdoe procedure is nog zo weinig bekend, en volgens Marja betekent het veel geregel, je hebt er bijna een werkweek voor nodig om dat voor elkaar te krijgen. Hmmmm..... dat klinkt niet als een uitnodiging. Ik heb me aangemeld bij e-mail lijsten over adoptie en over de zelfdoeproceduren, en ik ben lid geworden van een vereniging van zelf-doeners. En die informatie stemt me niet gelijk positief. Momenteel wordt er vooral vanuit Amerika veel geadopteerd met de zelfdoe procedure, maar Busch heeft in het najaar van 2007 het Haags adoptieverdrag ondertekend, en dat maakt de zelfdoe procedure een stuk ingewikkelder. Waar ik trouwens ook erg ontstemd over was, beledigd eigenlijk, is over al die regeltjes waaraan je moet voldoen. Je MOET zoveel jaar gehuwd zijn, je MOET een BMI hebben van onder de 30, je MOET gezond zijn...... en wat me helemaal boos maakte was dat je in China niet eens een gezond kindje mag adopteren als je zelf een handicap hebt. En daar hoort slechthorend zijn ook bij. Ik mag uit China alleen een doof of een slechthorend kindje adopteren, voor een ander kindje kom ik niet eens in aanmerking. Vooropgesteld dat mijn BMI dan onder de 30 is....... Nou zeg, ik werd er behoorlijk boos van. Hou die kinderen dan maar als het zo moet! Maar ja, daar heb je ook alleen jezelf mee.
Ik voel dat de weegschaal steeds meer doorslaat naar embryodonatie en eiceldonatie, en dat we adoptie toch maar laten zitten. Maar voordat het zover is, gaan we nog een informatiebijeenkomst bijwonen van de adoptiestichting. Toevallig kregen we daarvoor gisteren een uitnodiging in de bus. Omdat de media tegenwoordig zoveel negatieve berichten over adoptie verspreidt, en de situatie in een rap tempo aan het veranderen is, in alle adoptielanden, heeft dat bureau deze -niet verplichte- bijeenkomsten georganiseerd. Hier kunnen we dan de eerste vragen stellen. Zijn we inderdaad te laat? Is het inderdaad zo moeilijk? Wat betekent het precies? De bijeenkomsten zijn gratis, en ik ben erg blij met deze mogelijkheid. Ik heb een voorkeur uitgesproken voor een bijeenkomst in april of in mei, dus daarna weten we meer. Tot die tijd gaan we eerst maar eens naar België!
En hopelijk worden we nu nog even snel rijk. Ik ben vandaag begonnen aan een reeks van advertenties op marktplaats. Na eerdere successen bij de verhuizingen, hebben we dit weekend de zolder maar eens helemaal uitgemest en alle overbodige spullen gefotografeerd (wat idioot veel werk was!) en opgemeten, en geteld (servies). En nu maar afwachten wat het oplevert. Veel hoop ik!
En oh ja, we hebben ook nog een proefrit gemaakt in een Honda Civic Hybride. Bij leaseplan loopt namelijk de actie om je huidige leaseauto in te ruilen voor deze, zonder extra kosten. En dat scheelt nogal wat! De hybride auto heeft namelijk maar 14% bijtelling in plaats van 25%, dat scheelt een slordige € 250 per maand, netto. Dat is een boel, nietwaar? Maar het besluit is nog niet genomen. Peter zegt nee, en ik weet het nog niet. Veel geld! Maar die auto.......mwah..... niet echt geweldig. Een heel stuk langzamer, veel minder bagageruimte, geen luxe navigatie, geen xenon verlichting, geen parkeersensoren... Zul je net zien, ruilen we de auto in en dan worden we toch zwanger. Past de kinderwagen niet eens in de kofferbak! Of misschien moeten we het daarom juist wel doen... wie weet?
zondag 20 januari 2008
Een goed gesprek
Na een goede nachtrust togen Peter en ik samen naar het CVV op vrijdagochtend, voor een nieuwe echo. Lang wachten was ook deze keer niet aan de orde, we werden al snel door Dr. Tonch binnengeroepen. De echo was weer enorm pijnlijk, maar duurde niet zo lang. Dr. Tonch had de situatie al snel gezien: het was echt maar één eitje, en die was inmiddels al rijp, zo'n 19-20mm was hij groot.
De verwachting werd waarheid, er zou definitief geen punctie komen. Omdat het eitje rijp was adviseerde hij ons om de pregnyl nog dezelfde avond te spuiten zodat het eitje kan springen, en ook dezelfde avond nog gemeenschap te hebben. Hoewel de kans nog steeds heel erg klein is, het zaad van Peter is immers van heel slechte kwaliteit, is de kans op zwangerschap toch groter dan nul en het zou zonde zijn om die te laten lopen. Dezelfde afloop als de eerste keer dus.
Verdere behandeling met ICSI is dan ook niet mogelijk in het AMC en Dr. Tonch sprak uit dat we snel een gesprek moesten hebben over andere opties. Daarover hadden we al nagedacht en ik vertelde dan ook dat eiceldonatie geen optie is, dus daarin hoeven we geen energie te steken, maar wij willen wel graag voor embryodonatie in aanmerking komen. Daar keek hij van op, hij was verrast en vertelde dat hij dat antwoord niet had verwacht. Embryodonatie is nog niet zo lang een wettelijke mogelijkheid en in het AMC is er nooit eerder om gevraagd. Alle IVF klinieken in Nederland hebben volgens hem 4 tot 5 keer per jaar overleg en daar is het ook nog nooit aan de orde geweest. Kortom: een nieuwe uitdaging voor het AMC en Dr. Tonch in het bijzonder.
Verder vroegen we hem hoe hij tegenover een second opinion stond, eventueel in België. En daar keek hij weer niet van op. Volgens Dr. Tonch zijn voor een second opinion 2 redenen te bedenken. De eerste reden is een medische: is de gestelde diagnose juist? Hij verwacht dat zijn diagnose klopt, maar het kan geen kwaad dat te laten bevestigen. En dat vind ik een heel positieve instelling, hij voelt zich in elk geval niet bedreigd. De tweede reden is een persoonlijke: het gevoel hebben dat je er alles aan hebt gedaan, zodat je over 10 jaar niet terugkijkt en tegen jezelf zegt "had ik maar...". Deze diagnose bepaalt immers voor een groot deel de rest van ons leven. En om rust te krijgen met de diagnose is het volgens hem heel goed om een second opinion te vragen. "En doe dat dan juist in België!" Dat antwoord verraste mij dan weer... De verklaring is dat volgens hem het beleid in België liberaler is, en dat er meer wordt geëxperimenteerd. Als ik dus kans heb op andere antwoorden en mogelijkheden, is dat eerder in België dan in Nederland. Volgens hem zijn de werkwijzen in Nederland in elke kliniek op hoofdlijnen aan elkaar gelijk.
We spraken af dat wij naar België gaan voor een second opinion, en die tijd gebruikt Dr. Tonch om de materie en vraagstukken rond embryodonatie te onderzoeken en te overleggen met collega's in den lande. Na de second opinion komen we bij hem terug voor een gesprek, een heel goed gesprek! Ik vind het erg fijn dat ik nu met zijn ondersteuning naar België kan gaan en dat ik dit niet achter zijn rug om hoef te doen. Dat voelt een heel stuk beter!
Begrijpen jullie nu waarom ik hem zo'n superdokter vind? Hij beschikt over veel inlevingsvermogen, empathie en begrip en hij begrijpt me met 2 woorden. Hij vertelt altijd heel eerlijk de waarheid, maar hij doet dat op een heel menselijke en begripvolle manier. Hij heeft altijd tijd, geeft je nooit het gevoel dat het spreekuur uitloopt. Hij is altijd vrolijk. En hij luistert altijd heel goed. Verdriet mag er zijn, en met een kleine aanraking geeft hij dan aan dat hij je begrijpt.
Aan het einde van het spreekuur wilde ik mijn gevoel dan ook met hem delen.
"Voordat we gaan wil ik u nog één ding zeggen", zei ik.
"Oh ja, wat is dat dan?"
"Ik ben erg blij met u, ik vind u zo'n fijne dokter!" zei ik weer.
Hij was opnieuw verrast, en ging er helemaal voor zitten. Hij wilde het naadje van de kous weten. "Hoezo dan?" en "Is dat bij de andere dokters anders?". Peter en ik deelden onze ervaringen en gaven voorbeelden, ik noemde hem zelfs Dr. Feelgood. Hij waardeerde onze feedback en met een warme handdruk, en een minder leuke boodschap, gingen we toch met een goed gevoel naar buiten. Het verdriet is er niet minder om, maar deze behandeling maakt het gek genoeg wel draaglijker.
Peter en ik reden samen naar huis, daar ging ik weer achter het stuur zitten en reed naar de Veluwe voor de laatste dag van de opleiding. Om half 11 was ik weer van de partij en gelukkig had ik niet veel gemist. De groep ging juist beginnen aan het bespreken van de uitkomsten van de verandermonitor. In de opleiding hebben we allemaal de kans gekregen om dit onderzoek uit te voeren op ons eigen veranderproject in de organisatie, en de uitkomsten ervan zou ons uiteraard helpen in ons leerproces, maar ook in de voortgang van het project. De methode maakt zichtbaar waar de sterke- en zwakke punten in het veranderproces zitten, door een aantal mensen een digitale vragenlijst te laten invullen. De methode is ontwikkeld door Dr. Kilian Bennebroek Gravenhorst van PlusPulse , een gedreven en inspirerend docent.
En de uitslag was erg positief! Ik zag er enorm tegenop, omdat ik slechte resultaten verwachtte. Ik had de vragenlijst zelf ook ingevuld, en ik werd daarbij geconfronteerd met een aantal vragen die me het gevoel gaven "dat ik maar gewoon wat deed" en veel te weinig structuur in het veranderproject had gebracht. Ik verwachtte daarom negatieve scores, maar die bleven uit. In plaats daarvan blijkt dat de betrokkenen behoorlijk tevreden zijn met het project, dat ik veel steun krijg en dat iedereen er een positieve ontwikkeling uit verwacht. Het was eigenlijk te mooi om waar te zijn! En daarvan kreeg ik weer een heleboel energie, ik popel om maandag met het project verder te gaan.
Tijdens de lunch op vrijdag werd er weer druk geïnformeerd naar mijn ziekenhuisbezoek en aan tafel ontstond een gesprek over mogelijke opties, zoals de embryodonatie. Eén van mijn medestudenten wees me erop dat embryodonatie volgens hem eind vorig jaar een onderwerp was bij Netwerk of bij Nova. Dat triggerde me natuurlijk en bij thuiskomst vrijdagavond ging ik gelijk op zoek. Via google vond het terug (waar zouden we zijn zonder internet...) en het bleek een uizending te zijn van Netwerk op 13 november jl. Gelukkig hebben we zoiets als "uitzending gemist" en ik kon het programma alsnog hier bekijken. Interessant! En natuurlijk heb ik een e-mail geschreven naar het ziekenhuis voor Dr. Tonch met een link naar deze uitzending, wellicht kan hij er iets mee. Ik blijf het in elk geval volgen!
De verwachting werd waarheid, er zou definitief geen punctie komen. Omdat het eitje rijp was adviseerde hij ons om de pregnyl nog dezelfde avond te spuiten zodat het eitje kan springen, en ook dezelfde avond nog gemeenschap te hebben. Hoewel de kans nog steeds heel erg klein is, het zaad van Peter is immers van heel slechte kwaliteit, is de kans op zwangerschap toch groter dan nul en het zou zonde zijn om die te laten lopen. Dezelfde afloop als de eerste keer dus.
Verdere behandeling met ICSI is dan ook niet mogelijk in het AMC en Dr. Tonch sprak uit dat we snel een gesprek moesten hebben over andere opties. Daarover hadden we al nagedacht en ik vertelde dan ook dat eiceldonatie geen optie is, dus daarin hoeven we geen energie te steken, maar wij willen wel graag voor embryodonatie in aanmerking komen. Daar keek hij van op, hij was verrast en vertelde dat hij dat antwoord niet had verwacht. Embryodonatie is nog niet zo lang een wettelijke mogelijkheid en in het AMC is er nooit eerder om gevraagd. Alle IVF klinieken in Nederland hebben volgens hem 4 tot 5 keer per jaar overleg en daar is het ook nog nooit aan de orde geweest. Kortom: een nieuwe uitdaging voor het AMC en Dr. Tonch in het bijzonder.
Verder vroegen we hem hoe hij tegenover een second opinion stond, eventueel in België. En daar keek hij weer niet van op. Volgens Dr. Tonch zijn voor een second opinion 2 redenen te bedenken. De eerste reden is een medische: is de gestelde diagnose juist? Hij verwacht dat zijn diagnose klopt, maar het kan geen kwaad dat te laten bevestigen. En dat vind ik een heel positieve instelling, hij voelt zich in elk geval niet bedreigd. De tweede reden is een persoonlijke: het gevoel hebben dat je er alles aan hebt gedaan, zodat je over 10 jaar niet terugkijkt en tegen jezelf zegt "had ik maar...". Deze diagnose bepaalt immers voor een groot deel de rest van ons leven. En om rust te krijgen met de diagnose is het volgens hem heel goed om een second opinion te vragen. "En doe dat dan juist in België!" Dat antwoord verraste mij dan weer... De verklaring is dat volgens hem het beleid in België liberaler is, en dat er meer wordt geëxperimenteerd. Als ik dus kans heb op andere antwoorden en mogelijkheden, is dat eerder in België dan in Nederland. Volgens hem zijn de werkwijzen in Nederland in elke kliniek op hoofdlijnen aan elkaar gelijk.
We spraken af dat wij naar België gaan voor een second opinion, en die tijd gebruikt Dr. Tonch om de materie en vraagstukken rond embryodonatie te onderzoeken en te overleggen met collega's in den lande. Na de second opinion komen we bij hem terug voor een gesprek, een heel goed gesprek! Ik vind het erg fijn dat ik nu met zijn ondersteuning naar België kan gaan en dat ik dit niet achter zijn rug om hoef te doen. Dat voelt een heel stuk beter!
Begrijpen jullie nu waarom ik hem zo'n superdokter vind? Hij beschikt over veel inlevingsvermogen, empathie en begrip en hij begrijpt me met 2 woorden. Hij vertelt altijd heel eerlijk de waarheid, maar hij doet dat op een heel menselijke en begripvolle manier. Hij heeft altijd tijd, geeft je nooit het gevoel dat het spreekuur uitloopt. Hij is altijd vrolijk. En hij luistert altijd heel goed. Verdriet mag er zijn, en met een kleine aanraking geeft hij dan aan dat hij je begrijpt.
Aan het einde van het spreekuur wilde ik mijn gevoel dan ook met hem delen.
"Voordat we gaan wil ik u nog één ding zeggen", zei ik.
"Oh ja, wat is dat dan?"
"Ik ben erg blij met u, ik vind u zo'n fijne dokter!" zei ik weer.
Hij was opnieuw verrast, en ging er helemaal voor zitten. Hij wilde het naadje van de kous weten. "Hoezo dan?" en "Is dat bij de andere dokters anders?". Peter en ik deelden onze ervaringen en gaven voorbeelden, ik noemde hem zelfs Dr. Feelgood. Hij waardeerde onze feedback en met een warme handdruk, en een minder leuke boodschap, gingen we toch met een goed gevoel naar buiten. Het verdriet is er niet minder om, maar deze behandeling maakt het gek genoeg wel draaglijker.
Peter en ik reden samen naar huis, daar ging ik weer achter het stuur zitten en reed naar de Veluwe voor de laatste dag van de opleiding. Om half 11 was ik weer van de partij en gelukkig had ik niet veel gemist. De groep ging juist beginnen aan het bespreken van de uitkomsten van de verandermonitor. In de opleiding hebben we allemaal de kans gekregen om dit onderzoek uit te voeren op ons eigen veranderproject in de organisatie, en de uitkomsten ervan zou ons uiteraard helpen in ons leerproces, maar ook in de voortgang van het project. De methode maakt zichtbaar waar de sterke- en zwakke punten in het veranderproces zitten, door een aantal mensen een digitale vragenlijst te laten invullen. De methode is ontwikkeld door Dr. Kilian Bennebroek Gravenhorst van PlusPulse , een gedreven en inspirerend docent.
En de uitslag was erg positief! Ik zag er enorm tegenop, omdat ik slechte resultaten verwachtte. Ik had de vragenlijst zelf ook ingevuld, en ik werd daarbij geconfronteerd met een aantal vragen die me het gevoel gaven "dat ik maar gewoon wat deed" en veel te weinig structuur in het veranderproject had gebracht. Ik verwachtte daarom negatieve scores, maar die bleven uit. In plaats daarvan blijkt dat de betrokkenen behoorlijk tevreden zijn met het project, dat ik veel steun krijg en dat iedereen er een positieve ontwikkeling uit verwacht. Het was eigenlijk te mooi om waar te zijn! En daarvan kreeg ik weer een heleboel energie, ik popel om maandag met het project verder te gaan.
Tijdens de lunch op vrijdag werd er weer druk geïnformeerd naar mijn ziekenhuisbezoek en aan tafel ontstond een gesprek over mogelijke opties, zoals de embryodonatie. Eén van mijn medestudenten wees me erop dat embryodonatie volgens hem eind vorig jaar een onderwerp was bij Netwerk of bij Nova. Dat triggerde me natuurlijk en bij thuiskomst vrijdagavond ging ik gelijk op zoek. Via google vond het terug (waar zouden we zijn zonder internet...) en het bleek een uizending te zijn van Netwerk op 13 november jl. Gelukkig hebben we zoiets als "uitzending gemist" en ik kon het programma alsnog hier bekijken. Interessant! En natuurlijk heb ik een e-mail geschreven naar het ziekenhuis voor Dr. Tonch met een link naar deze uitzending, wellicht kan hij er iets mee. Ik blijf het in elk geval volgen!
donderdag 17 januari 2008
Wat zijn jullie lief!
Allereerst allemaal zo ontzettend bedankt voor de lieve reacties! Dat doet zo goed! En eerlijk gezegd heb ik dat op zo'n moment wel even nodig ook. Bedankt!
Ik heb er slim aan gedaan om gisteren nog even alles van me af te schrijven op de blog, en daarna toch naar de Veluwe te rijden voor de opleiding. Onderweg heb ik mijn moeder gebeld om nog even te praten, en ook dat is altijd fijn! Op de opleiding aangekomen was iedereen ook heel lief en belangstellend, en tijdens de lunch heb ik mijn verhaal ook kunnen doen bij een aantal lieve studiegenoten. En dat doet goed. Ik heb het hart op mijn tong liggen, dus het moet er gewoon uit. En de rest van de dag heb ik me heel goed kunnen concentreren, het verdriet was al snel naar de achtergrond. Ik denk dat ik de grootste klap al in het najaar had, ik zag dit rationeel toch wel aankomen. Natuurlijk is het verdriet er toch, maar de scherpe kantjes slijten nu wat sneller eraf. Kortom: het is goed dat ik ben gegaan!
Zowel de arts als de verpleegkundige belden gisterenmiddag met de boodschap dat ze mij morgen nog eens willen zien voor de echo, en dan gaan beslissen wat er gaat gebeuren. En laat Dr. Feelgood nu net morgen het spreekuur doen, dan kan ik tenminste nog al mijn vragen kwijt. En dus ben ik nu (donderdagavond) weer thuis, want het heeft geen zin om te slapen in het hotel als ik morgen al vroeg in het AMC moet zijn. Lekker is het ook wel! Ik sla het avondprogramma nu dus over, en dat heb ik ook wel even nodig. Gelukkig staat er iets op het programma dat de anderen heel goed zonder mij kunnen doen, en waar ik niet zoveel aan mis. En dadelijk lekker in mij eigen bedje slapen, kan ik ook lekker tegen Peter aankruipen. Gisteren heb ik zo slecht geslapen in het hotel, dat moet ik echt even inhalen.
Het seminar was gisteren en vandaag erg goed! Het onderwerp vind ik super interessant, en ik kan er ook heel veel mee. Het veranderproject staat centraal, en ik krijg nu echt handvatten om er vorm en richting aan te geven. Dat klinkt waarschijnlijk heel cryptisch voor jullie, maar ik ben er heel blij mee. Ik kreeg ook goede feedback van de docent vandaag, volgens hem zat ik op de goede weg met mijn aanpak, ook erg leuk! Hij complimenteerde me met mijn aanpak, die vóór de opleiding nog vooral op "onderbuik" en "intuïtie" was gebaseerd, en zei dat ik dus een heel goede "onderbuik" heb. Dat is leuk om te horen. In elk geval dus redelijk onbewust bekwaam dus...... De opleiding gaat met dus helpen om de argumenten en aanpak te rationaliseren en in verband te brengen met de intuïtie. Snappen jullie het nog? Nee, ik ben natuurlijk niet duidelijk genoeg. Een uitgebreide toelichting vraagt zoveel tekst, dan haken jullie ook af, dus ik laat het hier maar even bij. Onthoud maar gewoon dat ik erg veel leer en dat ik heel blij ben met de aangereikte aanpak en feedback.
Morgen gaan we weer verder, na het ziekenhuis rijd ik weer naar de Veluwe voor de laatste dag. Jammer dat ik het ochtenprogramma mis, maar dat is nu eenmaal niet anders.
Maar nogmaals heel erg bedankt voor jullie medeleven! Het gaat weer goed met mij, ik krabbel er weer bovenop. En de afspraak met België ga ik volgende week maken! Ik houd jullie op de hoogte...
Ik heb er slim aan gedaan om gisteren nog even alles van me af te schrijven op de blog, en daarna toch naar de Veluwe te rijden voor de opleiding. Onderweg heb ik mijn moeder gebeld om nog even te praten, en ook dat is altijd fijn! Op de opleiding aangekomen was iedereen ook heel lief en belangstellend, en tijdens de lunch heb ik mijn verhaal ook kunnen doen bij een aantal lieve studiegenoten. En dat doet goed. Ik heb het hart op mijn tong liggen, dus het moet er gewoon uit. En de rest van de dag heb ik me heel goed kunnen concentreren, het verdriet was al snel naar de achtergrond. Ik denk dat ik de grootste klap al in het najaar had, ik zag dit rationeel toch wel aankomen. Natuurlijk is het verdriet er toch, maar de scherpe kantjes slijten nu wat sneller eraf. Kortom: het is goed dat ik ben gegaan!
Zowel de arts als de verpleegkundige belden gisterenmiddag met de boodschap dat ze mij morgen nog eens willen zien voor de echo, en dan gaan beslissen wat er gaat gebeuren. En laat Dr. Feelgood nu net morgen het spreekuur doen, dan kan ik tenminste nog al mijn vragen kwijt. En dus ben ik nu (donderdagavond) weer thuis, want het heeft geen zin om te slapen in het hotel als ik morgen al vroeg in het AMC moet zijn. Lekker is het ook wel! Ik sla het avondprogramma nu dus over, en dat heb ik ook wel even nodig. Gelukkig staat er iets op het programma dat de anderen heel goed zonder mij kunnen doen, en waar ik niet zoveel aan mis. En dadelijk lekker in mij eigen bedje slapen, kan ik ook lekker tegen Peter aankruipen. Gisteren heb ik zo slecht geslapen in het hotel, dat moet ik echt even inhalen.
Het seminar was gisteren en vandaag erg goed! Het onderwerp vind ik super interessant, en ik kan er ook heel veel mee. Het veranderproject staat centraal, en ik krijg nu echt handvatten om er vorm en richting aan te geven. Dat klinkt waarschijnlijk heel cryptisch voor jullie, maar ik ben er heel blij mee. Ik kreeg ook goede feedback van de docent vandaag, volgens hem zat ik op de goede weg met mijn aanpak, ook erg leuk! Hij complimenteerde me met mijn aanpak, die vóór de opleiding nog vooral op "onderbuik" en "intuïtie" was gebaseerd, en zei dat ik dus een heel goede "onderbuik" heb. Dat is leuk om te horen. In elk geval dus redelijk onbewust bekwaam dus...... De opleiding gaat met dus helpen om de argumenten en aanpak te rationaliseren en in verband te brengen met de intuïtie. Snappen jullie het nog? Nee, ik ben natuurlijk niet duidelijk genoeg. Een uitgebreide toelichting vraagt zoveel tekst, dan haken jullie ook af, dus ik laat het hier maar even bij. Onthoud maar gewoon dat ik erg veel leer en dat ik heel blij ben met de aangereikte aanpak en feedback.
Morgen gaan we weer verder, na het ziekenhuis rijd ik weer naar de Veluwe voor de laatste dag. Jammer dat ik het ochtenprogramma mis, maar dat is nu eenmaal niet anders.
Maar nogmaals heel erg bedankt voor jullie medeleven! Het gaat weer goed met mij, ik krabbel er weer bovenop. En de afspraak met België ga ik volgende week maken! Ik houd jullie op de hoogte...
woensdag 16 januari 2008
Eéntje...
Vandaag was de eerste echo na zeven dagen stimuleren met hormonen. Stiknerveus ging ik er samen met Peter naartoe, zou er iets te zien zijn? Bij de uitgangsecho lagen er 2 eitjes klaar volgens de arts, zouden die gegroeid zijn, en was er inmiddels al meer zichtbaar?
Helaas, het mag niet zo zijn. Er was maar één eitje in mijn rechter eierstok zichtbaar. Laura was onze arts vandaag en ze heeft veel moeite gedaan om alles zichtbaar te maken, bij de eerste echo was de linker eierstok weer niet zichtbaar. Ik moest daarom mijn blaas even leegmaken en daarna weer terug voor een tweede echo, gelukkig hoefden we niet lang te wachten. Ze haalde Dr. Feelgood nog erbij, maar de uitslag bleef hetzelfde. Het was er maar één. Het tweede eitje dat vorige keer werd gezien bleek vandaag een bloedvat te zijn, en er was dus niets bijgekomen. Mijn linker eierstok is volledig inactief.
De echo was pijnlijk en duurde lang, erg lang. Gelukkig was de arts erg meelevend en heel lief, ze nam de tijd voor ons en bleek over behoorlijk wat inlevingsvermogen te beschikken. Dat is toch wel fijn. Ze waarschuwde ons dat er waarschijnlijk weer geen punctie kan worden gedaan en dat de diagnose die in oktober werd gesteld waarschijnlijk toch de juiste blijkt: de eitjes zijn zo goed als op. En ze vond het rot voor ons, het speet haar dat ze geen beter nieuws kon geven. We kunnen erop rekenen dat het CVV ons de boodschap gaat geven dat geen verdere behandelingen worden gedaan na deze cyclus. Maar voordat het zover is, gaat Laura onze situatie vanmiddag in het team bespreken. We krijgen een telefoontje met de verdere procedure. Wordt het weer getimede samenleving? Of toch IUI? En moet ik nog terug voor een volgende echo? Ik hoor het wel, voor nu ben ik vooral verdrietig. Rationeel had ik er zelf niet op gerekend, maar ratio en gevoel zitten weer niet op één lijn. Tijdens de procedure ontwikkelde ik toch heel veel hoop, alles was immers anders dan de vorige keer. De teleurstelling komt weer hard aan.
Als we deze cyclus (technisch) hebben afgerond, moeten we ons dus gaan beraden op de toekomst. Voor mij is het duidelijk: ik wil in elk geval een second opinion in België. En als het aan mij ligt, wordt die afspraak volgende week al gemaakt. Teleurgesteld en verdrietig, maar ik leg me er nog niet bij neer.
En nu? Nu stap ik in de auto en rijd naar de Veluwe. Ik had er vanochtend eigenlijk al om half 10 moeten zijn, voor het vierde seminar van de opleiding. Ik had al aangekondigd dat ik later zou zijn vanwege het ziekenhuis, en ik ben na het ziekenhuis toch maar eerst even naar huis gekomen om het verdriet en de teleurstelling te parkeren. Mijn weblog biedt dan toch uitkomst, ik kan het even van me afschrijven. Maar ik ga wel! Even iets anders aan mijn hoofd, ik zie wel hoe het gaat de komende dagen. Naar huis komen kan altijd nog, toch?
Helaas, het mag niet zo zijn. Er was maar één eitje in mijn rechter eierstok zichtbaar. Laura was onze arts vandaag en ze heeft veel moeite gedaan om alles zichtbaar te maken, bij de eerste echo was de linker eierstok weer niet zichtbaar. Ik moest daarom mijn blaas even leegmaken en daarna weer terug voor een tweede echo, gelukkig hoefden we niet lang te wachten. Ze haalde Dr. Feelgood nog erbij, maar de uitslag bleef hetzelfde. Het was er maar één. Het tweede eitje dat vorige keer werd gezien bleek vandaag een bloedvat te zijn, en er was dus niets bijgekomen. Mijn linker eierstok is volledig inactief.
De echo was pijnlijk en duurde lang, erg lang. Gelukkig was de arts erg meelevend en heel lief, ze nam de tijd voor ons en bleek over behoorlijk wat inlevingsvermogen te beschikken. Dat is toch wel fijn. Ze waarschuwde ons dat er waarschijnlijk weer geen punctie kan worden gedaan en dat de diagnose die in oktober werd gesteld waarschijnlijk toch de juiste blijkt: de eitjes zijn zo goed als op. En ze vond het rot voor ons, het speet haar dat ze geen beter nieuws kon geven. We kunnen erop rekenen dat het CVV ons de boodschap gaat geven dat geen verdere behandelingen worden gedaan na deze cyclus. Maar voordat het zover is, gaat Laura onze situatie vanmiddag in het team bespreken. We krijgen een telefoontje met de verdere procedure. Wordt het weer getimede samenleving? Of toch IUI? En moet ik nog terug voor een volgende echo? Ik hoor het wel, voor nu ben ik vooral verdrietig. Rationeel had ik er zelf niet op gerekend, maar ratio en gevoel zitten weer niet op één lijn. Tijdens de procedure ontwikkelde ik toch heel veel hoop, alles was immers anders dan de vorige keer. De teleurstelling komt weer hard aan.
Als we deze cyclus (technisch) hebben afgerond, moeten we ons dus gaan beraden op de toekomst. Voor mij is het duidelijk: ik wil in elk geval een second opinion in België. En als het aan mij ligt, wordt die afspraak volgende week al gemaakt. Teleurgesteld en verdrietig, maar ik leg me er nog niet bij neer.
En nu? Nu stap ik in de auto en rijd naar de Veluwe. Ik had er vanochtend eigenlijk al om half 10 moeten zijn, voor het vierde seminar van de opleiding. Ik had al aangekondigd dat ik later zou zijn vanwege het ziekenhuis, en ik ben na het ziekenhuis toch maar eerst even naar huis gekomen om het verdriet en de teleurstelling te parkeren. Mijn weblog biedt dan toch uitkomst, ik kan het even van me afschrijven. Maar ik ga wel! Even iets anders aan mijn hoofd, ik zie wel hoe het gaat de komende dagen. Naar huis komen kan altijd nog, toch?
zondag 13 januari 2008
Junkie-instructies en schuldgevoel over niet-nuttig-zijn
Vrijdagochtend kreeg ik een telefoontje van de verpleegkundige van het CVV, blijkbaar was er iets mis gegaan met het noteren van mijn volgende afspraak voor een echo. Dat kwam -telefonisch- snel weer goed, en -omdat ze doorgaans heel slecht bereikbaar zijn bij het CVV- ik greep gelijk mijn kans schoon om nog eens te vragen naar instructies voor het -handig- spuiten van de menopur. Donderdagavond hebben we daar nogal mee geworsteld, daar moest vast een betere methode voor zijn. Brigitte, de verpleegkundige, achterhaalde al snel bij mij dat ik dus de verkeerde spuiten had gekregen van de apotheek, en zij stelde voor om diezelfde middag nog even langs te komen in het AMC om die op te halen. Zij zou dan gelijk nog eens voordoen hoe we dat klaarmaken van die spuiten het beste konden aanpakken. Zo gezegd, zo gedaan!
Ik meldde me om 15.00h en was gelijk aan de beurt. Brigitte had een andere -ook heel aardige- verpleegkundige ingschakeld voor de junkie-instructie en samen gingen we aan de slag. Ik kreeg een heuse toilettas uitgereikt, met daarin een verwensetje van Rituals -wat leuk!- en ook nog wat handigheidjes om bijvoorbeeld de glazen ampullen met vloeistof gemakkelijker te kunnen openen. Ik kreeg er al snel handigheid in -gelukkig leer ik snel- en ik ontwikkelde ter plekke nieuw zelfvertrouwen. Met een nieuwe voorraad -grotere- spuiten en mijn toilettas-met-verwensetje ging ik weer terug naar kantoor.
Maar niet voor lang, want om 17.00h moest ik weer bij de acupuncturiste zijn. Niet mijn eigen acupuncturiste -Martine- deze keer, maar haar collega. Martine had haar wel instructies gemaild over de aanpak en de chinees-uitziende-acupuncturiste -ik weet haar naam niet meer- nam die met mij door. Ik vertelde dat ik veel, heel veel last had van een gemene hoofdpijn en die zou ze me helpen bestrijden. Dat is fijn! En daarnaast zou ze ondersteuning geven voor de IVF-ICI en het stimuleren. Dat er maar vele eitjes mogen groeien! De prikken waren wel heel gemeen deze keer, ik voelde de energiebanen heel goed. Gelukkig trekt dat al snel na de prik weer weg, dus ik hoefde niet echt pijn te lijden. Verder gaf ze ook nog een fijne hoofdmassage en nek/schoudermassage. Mijn hoofdpijn was helemaal verdwenen.
Ik kreeg van haar de opdracht om het heel rustig aan te doen. Ik moest "minder in mijn hoofd zijn" en "meer in mijn buik". Ik moest proberen om mijn energie vooral te richten op de eitjes en niet op mijn hoofdpijn, en ze heeft me voorgedaan hoe ik dat moest doen. Letten op mijn ademhaling -vanuit de buik- en rustig bewegen, niet teveel nadenken en veel rusten. Kortom: ik moest heel goed voor mezelf zorgen! Met die belofte ging ik weer naar buiten, bijna fluitend, want ik voelde me heel goed!
Maar niet voor lang... Het hoofdpijn-vrij-zijn duurde maar een kwartier, dankzij mijn werk. Tijdens de behandeling had ik een voicemail van een van mijn medewerkers -mijn vervanger in deze voor mij heel drukke periode met alles tegelijk- over een nieuw ontdekt cijfermatig drama. Iemand op de afdeling begreep duidelijk een methodiek niet en had daardoor een fout gemaakt ten bedrage van ettelijke tonnen euro's, waardoor een aantal mensen -waaronder ik- beslist niet blij zouden zijn. En terwijl we aan de telefoon waren kon ik -bijna thuis- weer omkeren naar mijn werk. Daar moesten duidelijk wat knopen worden doorgehakt en oplossingen gezocht. Het had geen zin om boos te worden, hoe kun je boos zijn op iemand die iets niet begrijpt maar wel van heel goede wil is? Ik was boos op mezelf, dat ik het niet eerder had ontdekt. Vrijdagavond was letterlijk vijf-voor-twaalf, want de boeken worden dit weekend gesloten en maandag kunnen de resultaten niet meer worden aangepast. En natuurlijk waren de collega's aan wie we heel noodzakelijke vragen moesten stellen niet meer bereikbaar op vrijdagavond....Het probleem bleek dan ook taai, en is nog steeds niet opgelost, maar we hebben een plan A en een plan B bedacht, wat deels nog vrijdag en deels maandag ten uitvoer werd/wordt gebracht. Manager zijn betekent delegeren, maar ook verantwoordelijkheid nemen wanneer dat fout gaat!
Met het advies van de acupuncturiste in mijn hoofd dwong ik mezelf om rustig te blijven en zo de weer-opkomende-hoofdpijn terug te dringen in zijn hok. Dat lukte deels, het bleef draaglijk. Om kwart voor 8 stapte ik in de auto naar huis en ik was precies op tijd thuis om te spuiten. En dat ging door de laatste junkie-instructies een heel stuk beter! Uitgeput dook ik daarna op de bank. De medicijnen eisen nu ook z'n tol in mijn energieniveau.
Behalve boodschappen doen -blèh- is de zaterdag voorbij gegaan zonder nuttige dingen te hebben gedaan. De hoofdpijn bleef aanwezig, maar wel draaglijk, en de vermoeidheid komt steeds vroeger. En als ik al iets nuttigs wilde doen, werd ik gelijk gestraft met de hoofdpijn die dan een paar tandjes opschroeft. Dat leert je wel! Schuldgevoel versus hoofdpijn? De hoofdpijn wint! Na een avondje bankhangen en kijken naar leuke tv-series die we hadden opgenomen op de dvd-recorder, zoals Bones en Treshold, lagen we al om 22.00h in bed. Weliswaar met de TV aan, maar daar merkte ik al snel weinig meer van.
En eigenlijk moet ik vandaag heel nodig mijn studie oppakken en een tweetal verslagen schrijven, maar ik voorzie niet veel actie van mijn kant. Dit blog roept de hoofdpijn alweer op, dus ik ga zo direct gewoon weer nutteloos op de bank hangen en niets doen. Hoe moeilijk dat ook is.... Misschien nog wat scrapbooking en foto-werk, of anders gewoon weer naar de tv staren en af-en-toe indommelen. Luisteren naar mijn lichaam, dat zal ik doen!
Ik meldde me om 15.00h en was gelijk aan de beurt. Brigitte had een andere -ook heel aardige- verpleegkundige ingschakeld voor de junkie-instructie en samen gingen we aan de slag. Ik kreeg een heuse toilettas uitgereikt, met daarin een verwensetje van Rituals -wat leuk!- en ook nog wat handigheidjes om bijvoorbeeld de glazen ampullen met vloeistof gemakkelijker te kunnen openen. Ik kreeg er al snel handigheid in -gelukkig leer ik snel- en ik ontwikkelde ter plekke nieuw zelfvertrouwen. Met een nieuwe voorraad -grotere- spuiten en mijn toilettas-met-verwensetje ging ik weer terug naar kantoor.
Maar niet voor lang, want om 17.00h moest ik weer bij de acupuncturiste zijn. Niet mijn eigen acupuncturiste -Martine- deze keer, maar haar collega. Martine had haar wel instructies gemaild over de aanpak en de chinees-uitziende-acupuncturiste -ik weet haar naam niet meer- nam die met mij door. Ik vertelde dat ik veel, heel veel last had van een gemene hoofdpijn en die zou ze me helpen bestrijden. Dat is fijn! En daarnaast zou ze ondersteuning geven voor de IVF-ICI en het stimuleren. Dat er maar vele eitjes mogen groeien! De prikken waren wel heel gemeen deze keer, ik voelde de energiebanen heel goed. Gelukkig trekt dat al snel na de prik weer weg, dus ik hoefde niet echt pijn te lijden. Verder gaf ze ook nog een fijne hoofdmassage en nek/schoudermassage. Mijn hoofdpijn was helemaal verdwenen.
Ik kreeg van haar de opdracht om het heel rustig aan te doen. Ik moest "minder in mijn hoofd zijn" en "meer in mijn buik". Ik moest proberen om mijn energie vooral te richten op de eitjes en niet op mijn hoofdpijn, en ze heeft me voorgedaan hoe ik dat moest doen. Letten op mijn ademhaling -vanuit de buik- en rustig bewegen, niet teveel nadenken en veel rusten. Kortom: ik moest heel goed voor mezelf zorgen! Met die belofte ging ik weer naar buiten, bijna fluitend, want ik voelde me heel goed!
Maar niet voor lang... Het hoofdpijn-vrij-zijn duurde maar een kwartier, dankzij mijn werk. Tijdens de behandeling had ik een voicemail van een van mijn medewerkers -mijn vervanger in deze voor mij heel drukke periode met alles tegelijk- over een nieuw ontdekt cijfermatig drama. Iemand op de afdeling begreep duidelijk een methodiek niet en had daardoor een fout gemaakt ten bedrage van ettelijke tonnen euro's, waardoor een aantal mensen -waaronder ik- beslist niet blij zouden zijn. En terwijl we aan de telefoon waren kon ik -bijna thuis- weer omkeren naar mijn werk. Daar moesten duidelijk wat knopen worden doorgehakt en oplossingen gezocht. Het had geen zin om boos te worden, hoe kun je boos zijn op iemand die iets niet begrijpt maar wel van heel goede wil is? Ik was boos op mezelf, dat ik het niet eerder had ontdekt. Vrijdagavond was letterlijk vijf-voor-twaalf, want de boeken worden dit weekend gesloten en maandag kunnen de resultaten niet meer worden aangepast. En natuurlijk waren de collega's aan wie we heel noodzakelijke vragen moesten stellen niet meer bereikbaar op vrijdagavond....Het probleem bleek dan ook taai, en is nog steeds niet opgelost, maar we hebben een plan A en een plan B bedacht, wat deels nog vrijdag en deels maandag ten uitvoer werd/wordt gebracht. Manager zijn betekent delegeren, maar ook verantwoordelijkheid nemen wanneer dat fout gaat!
Met het advies van de acupuncturiste in mijn hoofd dwong ik mezelf om rustig te blijven en zo de weer-opkomende-hoofdpijn terug te dringen in zijn hok. Dat lukte deels, het bleef draaglijk. Om kwart voor 8 stapte ik in de auto naar huis en ik was precies op tijd thuis om te spuiten. En dat ging door de laatste junkie-instructies een heel stuk beter! Uitgeput dook ik daarna op de bank. De medicijnen eisen nu ook z'n tol in mijn energieniveau.
Behalve boodschappen doen -blèh- is de zaterdag voorbij gegaan zonder nuttige dingen te hebben gedaan. De hoofdpijn bleef aanwezig, maar wel draaglijk, en de vermoeidheid komt steeds vroeger. En als ik al iets nuttigs wilde doen, werd ik gelijk gestraft met de hoofdpijn die dan een paar tandjes opschroeft. Dat leert je wel! Schuldgevoel versus hoofdpijn? De hoofdpijn wint! Na een avondje bankhangen en kijken naar leuke tv-series die we hadden opgenomen op de dvd-recorder, zoals Bones en Treshold, lagen we al om 22.00h in bed. Weliswaar met de TV aan, maar daar merkte ik al snel weinig meer van.
En eigenlijk moet ik vandaag heel nodig mijn studie oppakken en een tweetal verslagen schrijven, maar ik voorzie niet veel actie van mijn kant. Dit blog roept de hoofdpijn alweer op, dus ik ga zo direct gewoon weer nutteloos op de bank hangen en niets doen. Hoe moeilijk dat ook is.... Misschien nog wat scrapbooking en foto-werk, of anders gewoon weer naar de tv staren en af-en-toe indommelen. Luisteren naar mijn lichaam, dat zal ik doen!
donderdag 10 januari 2008
Toeval, echo en lastige spuiten
Ik heb het over mijzelf afgeroepen, volgens mij...... Schreef ik zondagmiddag nog dat ik het bewezen acht dat chocolade helpt tegen hoofdpijn, ik had het boodschappenlijstje van Vita al uitgeprint, in de namiddag sloeg het noodlot toe: de hoofdpijn kwam, zag en overwon.
Ik ging er zondagavond mee naar bed, en stond er maandag mee op. En het leek alsof iemand ieder uur de "volumeknop" iets hoger draaide. Maandagavond heb ik de pot nutella met een lepel paraat gemaakt, maar dat mocht niet baten. Op dinsdag stond ik er weer mee op, en ik keek er scheel van. Ik heb me staande gehouden tijdens het management team overleg (dat is altijd best gezellig), maar daarna ben ik toch ziek naar huis gegaan. Daar ben ik onder dekens gaan liggen, licht uit, hoorapparaten uit, en maar hopen dat de hoofdpijn weg ging. Ik heb tussendoor nog "even" het ziekenhuis gebeld en gevraagd of ze me alsjeblieft konden helpen. Paracetamol helpt niet, zelfs niet als ik 4 tegelijk neem. Ibuprofen mag niet. Ik moest op zoek naar naproxine, dat is een middel tegen ernstige menstruatiepijn, maar dat mocht ik alleen dinsdag en woensdag nemen. Peter haalde het voor mij, en met 2 tabletten tegelijk ging ik weer onder de dekens. En waarempel, op dinsdag gingen de allerscherpste kantjes al een beetje eraf. Toch was ik er woensdagochtend nog enorm beroerd van, maar tegen de middag ging het alweer iets beter. Hallelujah.....
En toch ben ik ook een leerervaring rijker: ik begrijp nu waar de term suicide-headache vandaan komt... Je moet wel altijd de positieve kanten blijven zien, toch ;-)
Woensdagmiddag ben ik ook nog even langs de fysiotherapeut gegaan, gelukkig kon ik heel snel terecht. Ik merkte dat ik gespannen schouders en een heel strakke nek had, en dat werkt ook niet positief op de hoofdpijn natuurlijk. Waarschijnlijk nog de restanten van een kou, verkeerd gelegen en toch de spanningen rond zo'n tweede ICSI. Linske, de therapeut, heeft me lekker los gemasseerd, en ook dat was weldadig voor mijn welzijn. Ik voelde me weer langzaam mens worden!
Omdat ik een beetje ontspanning wel kon gebruiken, zag ik erg uit naar de afspraak met Vita diezelfde woensdagavond. We kennen elkaar via het blog en mailden heel af en toe. We hebben de hele avond gekletst, en gekletst, en gekletst. Over ICSI, over Dr. Feelgood, over Amerika en achtbanen, over de ijskonijnen van het AMC, over familie en over vrienden en nog veel meer. Heerlijk was het, en heel bijzonder. Alsof we elkaar al jaren kenden. Zij is een ontzettend leuk en lief mens!
En vanochtend was het tijd voor de volgende fase in deze ICSI cyclus: de uitgangsecho. Dat is de echo die bepaalt of je mag starten met stimuleren, en ja, dat mag dus! Alles zag er goed uit, het baarmoederslijmvlies was "mooi dun" en er waren zelfs 2 eitjes zichtbaar in de rechter eierstok. En dat zijn er 2 meer dan de vorige keer. De echo was weer erg pijnlijk, en de eierstokken weer moeilijk vindbaar. Dat duidt er toch op dat ze niet heel zwaar zijn, en dus niet zoveel eitjes bevatten die al klaarliggen. Maar toch, het is weer meer dan de vorige keer.
Het was niet Dr. Feelgood die ons hielp vandaag, ik had een arts die ik nooit eerder had gezien. Een blonde dame, iets ouder dan de ijskonijnen, en erg aardig. Fijn, "aardig" helpt toch bij het op-je-gemak-voelen in zo'n ijskoude-bunkerachtige-omgeving. Ze was een hele stapel statussen kwijt en dat zorgde even voor een beetje paniek, maar de verpleging wist het vakkundig te verhelpen. De verpleegster kwam nogal lomp binnendenderen precies op het verkeerde moment -met de benen hoog in de ijskoude steunen- maar ik kon het haar niet kwalijk nemen. En Dr. Feelgood was gelukkig wel in de buurt en zwaaide enthousiast naar ons bij het langslopen. Ook altijd leuk! Na de echo kregen we de instructies over het spuiten van de menopur van de verpleegkundige, de volgende afspraak werd gemaakt voor volgende week woensdag, en met een stapel bloed-prik-formulieren konden we weer ophoepelen.
En vanavond was de vuurdoop, de eerste menopur moest erin. Tjonge, dat was een onderneming. Het voorbereiden van de spuiten kost aardig wat tijd, dat doe je niet zomaar even in het toilet van een restaurantje. Eerst moet de lange naald op de spuit, en daarmee moesten 2 ampullen met vloeistof worden leeggemaakt. Die moesten vervolgens worden verdeeld over 6 ampullen met poeder, en daarna moest dat opgeloste mengsel uit die 6 ampullen weer worden opgezogen. En dat past niet in 1 spuit, dus dat werden er 2. Dan de korte naald erop en hup, in de buik. Poeh.....een hele onderneming dus. Dit protocol lijkt erg op dat van de pregnyl, alleen is dat een veel kleinere hoeveelheid. Het breken van die glazen ampullen met vloeistof vind ik altijd heel akelig, maar ik bedacht me net dat ik er toch veel meer heb dan ik nodig heb. Elke verpakking bestaat namelijk uit 5 ampullen poeder en 5 ampullen vloeistof. Die poeder heb ik allemaal nodig, maar van die vloeistof ampullen gebruik ik er maar 2. Ik ga dus morgen gewoon zelf ermee oefenen. Gaat het fout? Geen nood, weggooien en overnieuw. Voorraad genoeg, dan kan ik daarmee ook wat zelfvertrouwen opbouwen. Het lastige is nu wel, dat ik dus eigenlijk elke avond thuis moet zijn, want dit is zo'n gedoe...dat doe je niet zomaar ergens anders. Maar misschien denk ik daar na een paar dagen ook wel weer anders over. Alles went toch?
En nu maar hopen dat de boel in beweging komt, en dat de eitjes gaan groeien. Doordat alles er vanochtend zo goed uitzag, zijn er weer nieuwe hoop-luikjes open gegaan bij mij... Hopen jullie mee?
Ik ging er zondagavond mee naar bed, en stond er maandag mee op. En het leek alsof iemand ieder uur de "volumeknop" iets hoger draaide. Maandagavond heb ik de pot nutella met een lepel paraat gemaakt, maar dat mocht niet baten. Op dinsdag stond ik er weer mee op, en ik keek er scheel van. Ik heb me staande gehouden tijdens het management team overleg (dat is altijd best gezellig), maar daarna ben ik toch ziek naar huis gegaan. Daar ben ik onder dekens gaan liggen, licht uit, hoorapparaten uit, en maar hopen dat de hoofdpijn weg ging. Ik heb tussendoor nog "even" het ziekenhuis gebeld en gevraagd of ze me alsjeblieft konden helpen. Paracetamol helpt niet, zelfs niet als ik 4 tegelijk neem. Ibuprofen mag niet. Ik moest op zoek naar naproxine, dat is een middel tegen ernstige menstruatiepijn, maar dat mocht ik alleen dinsdag en woensdag nemen. Peter haalde het voor mij, en met 2 tabletten tegelijk ging ik weer onder de dekens. En waarempel, op dinsdag gingen de allerscherpste kantjes al een beetje eraf. Toch was ik er woensdagochtend nog enorm beroerd van, maar tegen de middag ging het alweer iets beter. Hallelujah.....
En toch ben ik ook een leerervaring rijker: ik begrijp nu waar de term suicide-headache vandaan komt... Je moet wel altijd de positieve kanten blijven zien, toch ;-)
Woensdagmiddag ben ik ook nog even langs de fysiotherapeut gegaan, gelukkig kon ik heel snel terecht. Ik merkte dat ik gespannen schouders en een heel strakke nek had, en dat werkt ook niet positief op de hoofdpijn natuurlijk. Waarschijnlijk nog de restanten van een kou, verkeerd gelegen en toch de spanningen rond zo'n tweede ICSI. Linske, de therapeut, heeft me lekker los gemasseerd, en ook dat was weldadig voor mijn welzijn. Ik voelde me weer langzaam mens worden!
Omdat ik een beetje ontspanning wel kon gebruiken, zag ik erg uit naar de afspraak met Vita diezelfde woensdagavond. We kennen elkaar via het blog en mailden heel af en toe. We hebben de hele avond gekletst, en gekletst, en gekletst. Over ICSI, over Dr. Feelgood, over Amerika en achtbanen, over de ijskonijnen van het AMC, over familie en over vrienden en nog veel meer. Heerlijk was het, en heel bijzonder. Alsof we elkaar al jaren kenden. Zij is een ontzettend leuk en lief mens!
En vanochtend was het tijd voor de volgende fase in deze ICSI cyclus: de uitgangsecho. Dat is de echo die bepaalt of je mag starten met stimuleren, en ja, dat mag dus! Alles zag er goed uit, het baarmoederslijmvlies was "mooi dun" en er waren zelfs 2 eitjes zichtbaar in de rechter eierstok. En dat zijn er 2 meer dan de vorige keer. De echo was weer erg pijnlijk, en de eierstokken weer moeilijk vindbaar. Dat duidt er toch op dat ze niet heel zwaar zijn, en dus niet zoveel eitjes bevatten die al klaarliggen. Maar toch, het is weer meer dan de vorige keer.
Het was niet Dr. Feelgood die ons hielp vandaag, ik had een arts die ik nooit eerder had gezien. Een blonde dame, iets ouder dan de ijskonijnen, en erg aardig. Fijn, "aardig" helpt toch bij het op-je-gemak-voelen in zo'n ijskoude-bunkerachtige-omgeving. Ze was een hele stapel statussen kwijt en dat zorgde even voor een beetje paniek, maar de verpleging wist het vakkundig te verhelpen. De verpleegster kwam nogal lomp binnendenderen precies op het verkeerde moment -met de benen hoog in de ijskoude steunen- maar ik kon het haar niet kwalijk nemen. En Dr. Feelgood was gelukkig wel in de buurt en zwaaide enthousiast naar ons bij het langslopen. Ook altijd leuk! Na de echo kregen we de instructies over het spuiten van de menopur van de verpleegkundige, de volgende afspraak werd gemaakt voor volgende week woensdag, en met een stapel bloed-prik-formulieren konden we weer ophoepelen.
En vanavond was de vuurdoop, de eerste menopur moest erin. Tjonge, dat was een onderneming. Het voorbereiden van de spuiten kost aardig wat tijd, dat doe je niet zomaar even in het toilet van een restaurantje. Eerst moet de lange naald op de spuit, en daarmee moesten 2 ampullen met vloeistof worden leeggemaakt. Die moesten vervolgens worden verdeeld over 6 ampullen met poeder, en daarna moest dat opgeloste mengsel uit die 6 ampullen weer worden opgezogen. En dat past niet in 1 spuit, dus dat werden er 2. Dan de korte naald erop en hup, in de buik. Poeh.....een hele onderneming dus. Dit protocol lijkt erg op dat van de pregnyl, alleen is dat een veel kleinere hoeveelheid. Het breken van die glazen ampullen met vloeistof vind ik altijd heel akelig, maar ik bedacht me net dat ik er toch veel meer heb dan ik nodig heb. Elke verpakking bestaat namelijk uit 5 ampullen poeder en 5 ampullen vloeistof. Die poeder heb ik allemaal nodig, maar van die vloeistof ampullen gebruik ik er maar 2. Ik ga dus morgen gewoon zelf ermee oefenen. Gaat het fout? Geen nood, weggooien en overnieuw. Voorraad genoeg, dan kan ik daarmee ook wat zelfvertrouwen opbouwen. Het lastige is nu wel, dat ik dus eigenlijk elke avond thuis moet zijn, want dit is zo'n gedoe...dat doe je niet zomaar ergens anders. Maar misschien denk ik daar na een paar dagen ook wel weer anders over. Alles went toch?
En nu maar hopen dat de boel in beweging komt, en dat de eitjes gaan groeien. Doordat alles er vanochtend zo goed uitzag, zijn er weer nieuwe hoop-luikjes open gegaan bij mij... Hopen jullie mee?
zondag 6 januari 2008
Geen toeval
Twee keer is geen toeval, chocola helpt echt! Hoewel ik aankondigde met de pot nutella voor de tv te gaan zitten, heb ik besloten toch maar -heel netjes- een boterham te smeren (zodat je de dikke laag nutella niet kan zien, scheelt wat schuldgevoel...). En het hielp: de hoofdpijn ging weer over! Na 2 keer is het geen toeval meer, voor mij is het nu bewezen. Ik ga Vita's advies dus maar opvolgen en met haar chocola-boodschappenlijstje naar de stad. Zij heeft er vast ervaring mee. En voor diegenen die Vita niet kennen: zij zit in hetzelfde schuitje als ik, zij en D. starten eind deze maand met de tweede ICSI poging. Voor wie van humor houdt is haar blog zeer aan te raden!
Een berichtje aan Dr. Feelgood -de liefste gynaecoloog van het CVV- is niet meer nodig: mijn menstruatie diende zich alsnog gisterenavond laat aan. Ik kan dus nu met een gerust gevoel morgen een berichtje achterlaten, en naar verwachting moet ik dan op donderdag of vrijdag opdraven voor de eerste echo. Ik heb me dus toch weer teveel laten meeslepen. Je denkt je lichaam zo goed te kennen, maar soms word je toch verrast. Dat blijkt weer!
Maar bedankt voor jullie meeleven!
Een berichtje aan Dr. Feelgood -de liefste gynaecoloog van het CVV- is niet meer nodig: mijn menstruatie diende zich alsnog gisterenavond laat aan. Ik kan dus nu met een gerust gevoel morgen een berichtje achterlaten, en naar verwachting moet ik dan op donderdag of vrijdag opdraven voor de eerste echo. Ik heb me dus toch weer teveel laten meeslepen. Je denkt je lichaam zo goed te kennen, maar soms word je toch verrast. Dat blijkt weer!
Maar bedankt voor jullie meeleven!
zaterdag 5 januari 2008
Chocola en menstruatie
Inmiddels heb ik alweer anderhalve week decapeptyl erop zitten. Het spuiten gaat goed, bijna als vanzelf. Hoewel, ik moet wel erg mijn best doen om eraan te denken, ik wil het nog wel eens vergeten. En eigenlijk vind ik dat ook wel een goed teken, want dat betekent dat ik er ook niet continu mee bezig ben in mijn gedachten.
Halverwege deze week begon de buikkramp en de rugpijn, en ik dacht even dat de menstruatie eraan kwam. Die verwachtte ik namelijk pas vandaag, en niet eerder deze week, het duurt nornaal altijd een week na het nemen van de laatste pil op de strip. Maar behalve een ietsiepietsie bruine afscheiding en de buikpijn gebeurde er niets. Maar het gekke is dat er vandaag ook niets gebeurde. Ik heb nog altijd flink buikpijn en rugpijn, maar van een menstruatie is geen sprake. Hoe kan dat nou?
Nu heb ik zelden veel bloedverlies bij een normale menstruatie, en in het verleden heb ik al eerder een menstruatie overgeslagen, zelfs bij het gebruik van de pil. Dus ik begin nu langzaam te vermoeden dat de menstruatie zich toch afgelopen woensdag heeft aangediend........ Wat nu?
Wat is het probleem nu, zul je waarschijnlijk denken? Menstruatie is niet echt een gezellig onderwerp voor een blog. Maar het zit zo. Je start met de decapeptyl een paar dagen voor de laatste pil. Je wacht daarna tot de menstruatie om aan de gynaecoloog een seintje te geven. Precies 5 dagen na de menstruatie wordt namelijk een echo gemaakt en als die goed is, moet je starten met het stimuleren, de hormonen dus. Het tijdstip van die menstruatie is dus van belang in het hele ICSI proces. Als die menstruatie dus toch op woensdag is gestart, dan zou ik dus maandag aanstaande de echo moeten laten maken. Ja, wat nu? Hoewel het CVV ook in het weekend gewoon doorgaat met behandelingen, is het secretariaat die dagen niet bereikbaar. Er zit dus niets anders op dan maandag gelijk een e-mail te versturen, of proberen om telefonisch contact te leggen. Verder maar gewoon mijn hoofd koel houden, je kunt toch geen ijzer met handen breken.
Gisteren deed ik een interessante ontdekking over chocola! Ik had namelijk al sinds donderdagavond een heel vervelende hoofdpijn, een van de bekende bijwerkingen van de spuiten. Ik ging ermee naar bed, en ik werd er gisteren weer mee wakker. Paracetamol helpt echter niet. Gisteren op mijn werk werd ik er helemaal gek van, ik ging er zelfs scheel van kijken (dat gevoel had ik althans). Nu had ik ook al de hele dag een zeer sterke behoefte aan chocola, dat heb ik normaal nooooooooooit. Ik eet het ook niet zoveel, en heb het eigenlijk nooit in huis. Maar gisterenmiddag ben ik gezwicht en heb op mijn werk uit de automaat een snicker getrokken (bij gebrek aan beter), dat doe ik normaal ook noooooooooooooit. En wat gebeurt er: bij elke hap die ik neem wordt de hoofdpijn minder, en na 5 minuten was de hoofdpijn helemaal verdwenen. Dat vind ik toch wel apart...........
Het is nu zaterdagavond, ik voel de hoofdpijn alweer opkomen, maar ik heb geen chocoladereep in huis. Waar is het dichtsbijzijnde tankstation? Of weet je wat, ik ga gewoon met de pot nutella voor de tv zitten. Zou het helpen?
Halverwege deze week begon de buikkramp en de rugpijn, en ik dacht even dat de menstruatie eraan kwam. Die verwachtte ik namelijk pas vandaag, en niet eerder deze week, het duurt nornaal altijd een week na het nemen van de laatste pil op de strip. Maar behalve een ietsiepietsie bruine afscheiding en de buikpijn gebeurde er niets. Maar het gekke is dat er vandaag ook niets gebeurde. Ik heb nog altijd flink buikpijn en rugpijn, maar van een menstruatie is geen sprake. Hoe kan dat nou?
Nu heb ik zelden veel bloedverlies bij een normale menstruatie, en in het verleden heb ik al eerder een menstruatie overgeslagen, zelfs bij het gebruik van de pil. Dus ik begin nu langzaam te vermoeden dat de menstruatie zich toch afgelopen woensdag heeft aangediend........ Wat nu?
Wat is het probleem nu, zul je waarschijnlijk denken? Menstruatie is niet echt een gezellig onderwerp voor een blog. Maar het zit zo. Je start met de decapeptyl een paar dagen voor de laatste pil. Je wacht daarna tot de menstruatie om aan de gynaecoloog een seintje te geven. Precies 5 dagen na de menstruatie wordt namelijk een echo gemaakt en als die goed is, moet je starten met het stimuleren, de hormonen dus. Het tijdstip van die menstruatie is dus van belang in het hele ICSI proces. Als die menstruatie dus toch op woensdag is gestart, dan zou ik dus maandag aanstaande de echo moeten laten maken. Ja, wat nu? Hoewel het CVV ook in het weekend gewoon doorgaat met behandelingen, is het secretariaat die dagen niet bereikbaar. Er zit dus niets anders op dan maandag gelijk een e-mail te versturen, of proberen om telefonisch contact te leggen. Verder maar gewoon mijn hoofd koel houden, je kunt toch geen ijzer met handen breken.
Gisteren deed ik een interessante ontdekking over chocola! Ik had namelijk al sinds donderdagavond een heel vervelende hoofdpijn, een van de bekende bijwerkingen van de spuiten. Ik ging ermee naar bed, en ik werd er gisteren weer mee wakker. Paracetamol helpt echter niet. Gisteren op mijn werk werd ik er helemaal gek van, ik ging er zelfs scheel van kijken (dat gevoel had ik althans). Nu had ik ook al de hele dag een zeer sterke behoefte aan chocola, dat heb ik normaal nooooooooooit. Ik eet het ook niet zoveel, en heb het eigenlijk nooit in huis. Maar gisterenmiddag ben ik gezwicht en heb op mijn werk uit de automaat een snicker getrokken (bij gebrek aan beter), dat doe ik normaal ook noooooooooooooit. En wat gebeurt er: bij elke hap die ik neem wordt de hoofdpijn minder, en na 5 minuten was de hoofdpijn helemaal verdwenen. Dat vind ik toch wel apart...........
Het is nu zaterdagavond, ik voel de hoofdpijn alweer opkomen, maar ik heb geen chocoladereep in huis. Waar is het dichtsbijzijnde tankstation? Of weet je wat, ik ga gewoon met de pot nutella voor de tv zitten. Zou het helpen?
dinsdag 1 januari 2008
Nieuwsgierig
Het is zover: het nieuwe jaar is begonnen. Het jaar 2008 is aangebroken, en het klinkt alsof het science-fiction is. In de jaren 80, in mijn toch wel heftige pubertijd, klonk dat zoooooooover weg. En nu is het realiteit geworden. Goh, wat worden we oud...
Oud of niet, mijn nieuwsgierigheid steekt de kop op. Die verdwijnt niet met het ouder worden. Iets als "een vos verliest wel z'n haren, maar niet z'n streken". En nieuwsgierig ben ik, enorm.
Nieuwsgierig naar 2008, wat gaat het ons brengen? Wat gaat er allemaal gebeuren? Ik ben zo benieuwd hoe we gaan terugkijken op 2008 met de feestdagen in december, het meest tradionele moment in het jaar om precies dat te doen, terugblikken. Wat zullen we meemaken?
De grootste vraag natuurlijk: worden we zwanger?
En als we dat niet worden, gaan we dan wel of niet adopteren?
Maar ook:
Wordt Peter weer helemaal de oude?
Welke gevolgen heeft de fusie van Ymere en de Woonmaatschappij?
Werk ik überhaupt nog steeds bij Ymere?
Hoe loopt mijn opleiding af?
Heeft Peter een nieuwe baan?
Gaan we wel of niet op vakantie naar Amerika?
Of gaan we misschien wel naar Azië?
Hoe ziet onze tuin er uit?
Hoe ontwikkelt onze vriendenkring zich?
Krijgen we een mooie zomer?
Blijft iedereen om ons heen gezond?
Kopen we eindelijk een nieuwe TV en een nieuwe TV kast in de woonkamer?
Kortom, nieuwsgierig dus! Volgend jaar om deze tijd zullen we het allemaal weten. Zijn jullie net zo nieuwsgierig als ik?
Oud of niet, mijn nieuwsgierigheid steekt de kop op. Die verdwijnt niet met het ouder worden. Iets als "een vos verliest wel z'n haren, maar niet z'n streken". En nieuwsgierig ben ik, enorm.
Nieuwsgierig naar 2008, wat gaat het ons brengen? Wat gaat er allemaal gebeuren? Ik ben zo benieuwd hoe we gaan terugkijken op 2008 met de feestdagen in december, het meest tradionele moment in het jaar om precies dat te doen, terugblikken. Wat zullen we meemaken?
De grootste vraag natuurlijk: worden we zwanger?
En als we dat niet worden, gaan we dan wel of niet adopteren?
Maar ook:
Wordt Peter weer helemaal de oude?
Welke gevolgen heeft de fusie van Ymere en de Woonmaatschappij?
Werk ik überhaupt nog steeds bij Ymere?
Hoe loopt mijn opleiding af?
Heeft Peter een nieuwe baan?
Gaan we wel of niet op vakantie naar Amerika?
Of gaan we misschien wel naar Azië?
Hoe ziet onze tuin er uit?
Hoe ontwikkelt onze vriendenkring zich?
Krijgen we een mooie zomer?
Blijft iedereen om ons heen gezond?
Kopen we eindelijk een nieuwe TV en een nieuwe TV kast in de woonkamer?
Kortom, nieuwsgierig dus! Volgend jaar om deze tijd zullen we het allemaal weten. Zijn jullie net zo nieuwsgierig als ik?
maandag 31 december 2007
Het gaat wonderbaarlijk goed!
Alweer de laatste dag van het jaar, gelukkig zou ik bijna zeggen! Ik ga er niet op terugblikken, de geschiedenis staat immers hieronder beschreven voor een groot deel.
We brengen deze laatste dag rustig door, nu eens zonder vrienden en familie, lekker met z'n tweetjes op de bank. Omdat ik vorige week ben begonnen met de tweede ICSI ronde en de daaraan verbonden gevreesde decapeptyl spuiten, hebben we niets gepland. Ik had verwacht op apegapen te liggen vanavond, en misschien zelfs wel al voor het officiele moment in bed, maar zoals het er nu uitziet gaat dat niet gebeuren. Was ik de vorige keer nog ontzettend moe van de decapeptyl, op het extreme af, deze keer gaat het wonderbaarlijk goed. Ik voel me niet helemaal top, heb af en toe hoofdpijn, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. Ik ben nog niet extreem moe, en dus gaat het eigenlijk boven verwachting enorm goed. Fijn! Zou dat door de acupunctuur zijn?
Hopelijk is dit een goed voorteken voor het nieuwe jaar! Ik hoop dat 2008 voor Peter het jaar wordt waarin hij alles achter zich kan laten en een nieuwe start kan maken, zonder angsten en spanningen, en weer de vrolijke en zorgeloze Peter wordt. Dat gun ik hem zo, dat zou het mooiste cadeau zijn! En natuurlijk hoop ik, bijna tegen beter weten in, dat deze tweede ICSI poging toch goed nieuws gaat brengen. De eerste paar dagen gaan zo goed, misschien is dat wel een goed teken? Wie weet, hoop gloort aan de horizon...
Verder wens ik iedereen in het nieuwe jaar wat ik ons zelf ook toewens: een heel gelukkige tijd, in een goede gezondheid, met veel liefde en vriendschap! Ik hoop jullie ook volgend jaar weer hier te mogen begroeten en ik zou het leuk vinden om van jullie een reactie te lezen af en toe!
Veel plezier vanavond, en voorzichtig met het vuurwerk!
We brengen deze laatste dag rustig door, nu eens zonder vrienden en familie, lekker met z'n tweetjes op de bank. Omdat ik vorige week ben begonnen met de tweede ICSI ronde en de daaraan verbonden gevreesde decapeptyl spuiten, hebben we niets gepland. Ik had verwacht op apegapen te liggen vanavond, en misschien zelfs wel al voor het officiele moment in bed, maar zoals het er nu uitziet gaat dat niet gebeuren. Was ik de vorige keer nog ontzettend moe van de decapeptyl, op het extreme af, deze keer gaat het wonderbaarlijk goed. Ik voel me niet helemaal top, heb af en toe hoofdpijn, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. Ik ben nog niet extreem moe, en dus gaat het eigenlijk boven verwachting enorm goed. Fijn! Zou dat door de acupunctuur zijn?
Hopelijk is dit een goed voorteken voor het nieuwe jaar! Ik hoop dat 2008 voor Peter het jaar wordt waarin hij alles achter zich kan laten en een nieuwe start kan maken, zonder angsten en spanningen, en weer de vrolijke en zorgeloze Peter wordt. Dat gun ik hem zo, dat zou het mooiste cadeau zijn! En natuurlijk hoop ik, bijna tegen beter weten in, dat deze tweede ICSI poging toch goed nieuws gaat brengen. De eerste paar dagen gaan zo goed, misschien is dat wel een goed teken? Wie weet, hoop gloort aan de horizon...
Verder wens ik iedereen in het nieuwe jaar wat ik ons zelf ook toewens: een heel gelukkige tijd, in een goede gezondheid, met veel liefde en vriendschap! Ik hoop jullie ook volgend jaar weer hier te mogen begroeten en ik zou het leuk vinden om van jullie een reactie te lezen af en toe!
Veel plezier vanavond, en voorzichtig met het vuurwerk!
zaterdag 29 december 2007
De kerst alweer voorbij...
Ze zijn alweer voorbij, de kerstdagen van 2007. Hoewel er officieel maar 2 en een halve kerstdag is (de kerstavond meegeteld), hebben wij er dit jaar 4 en een halve dag van gemaakt door een logeerpartij van onze vrienden. We hebben een gezellige tijd gehad!
Maandag verliep overdag ietwat stressig, vraag me niet hoe het komt, het overkwam me gewoon. De cadeautjes inpakken, de laatste spullen halen bij de supermarkt, optutten, de logeerkamer voorbereiden.... Maar het kwam uiteindelijk nog allemaal goed. Om 4 uur 's middags, een uur later dan gepland, waren we er helemaal klaar voor.
Maandag verliep overdag ietwat stressig, vraag me niet hoe het komt, het overkwam me gewoon. De cadeautjes inpakken, de laatste spullen halen bij de supermarkt, optutten, de logeerkamer voorbereiden.... Maar het kwam uiteindelijk nog allemaal goed. Om 4 uur 's middags, een uur later dan gepland, waren we er helemaal klaar voor.
We hebben de cadeautjes onder de boom vandaan gehaald en we zijn in de auto gestapt en naar Limburg gereden voor de traditionele kerstavond bij mijn ouders. Eigenlijk hadden we gepland om mee te gaan naar de kerk, maar daar waren we te laat voor. Gelukkig geen files onderweg, dus even over zessen kwamen we heelhuids aan, op ons paasbest.
We hebben heerlijk samen gegeten, traditioneel de Limburgse koude schotel met lekkere broodjes, en daarna hebben we samen de cadeautjes uitgepakt. En wat zijn we weer verwend! We hebben prachtige cadeau's gekregen en ook onze geschenken vielen in goede aarde. Het was een enorm gezellige avond en hij vloog voorbij! Om 11 uur zaten we weer in de auto naar het noorden, en om half 2 doken we daar ons bed in.
Na een heerlijke nachtrust waren we op 1e Kerstdag pas om 10 uur uit de veren. We hebben even de cadeautjes opgeruimd en natuurlijk bewonderd, en daarna hebben we ons rap aangekleed in alweer ons paasbest. Jan en Marjan stonden al om kwart voor 12 op de stoep, we waren net op tijd klaar. Natuurlijk hebben we eerst even koffie gedronken en bijgekletst en daarna hebben we lekker uitgebreid geluncht met zelfgemaakte koude schotel en luxe broodjes. De rest van de middag hebben we ook weer lekker bijgekletst en een spelletje gespeeld. Ook hebben we de cadeautjes uitgepakt en alweer zijn we enorm verwend!
's Avonds hebben we smakelijk gedineerd. Als voorgerecht hadden we paddestoelen in een knooflookroomsaus met een dekseltje van kaas uit de oven. Voor het hoofdgerecht had Peter konijn in het zuur gemaakt, en die smaakte voortreffelijk. Daar kan geen restaurant-kok tegenop! Als bijgerechten hadden we in bier gestoofde zuurkool, witlofsalade, een lauw-warme salade van sperzieboontjes, aardappelpuree en in de schil gekookte krieltjes. Het nagerecht bestond uit een caramel-noten-ijstaart. Het was een top-diner, al zeg ik het zelf!
Op 2e Kerstdag hebben we eerst allemaal lekker uitgeslapen en daarna weer heerlijk gebruncht. Het was al ver in de middag toen we eindelijk allemaal waren aangekleed en toen zijn we nog een stukje gaan wandelen in de mooie natuur bij Nederhorst den Berg. Prachtig, vooral met de ondergaande zon. Helaas werd het al vroeg donker, het was daarom kort maar krachtig! De honger was inmiddels weer flink opgewekt en bij thuiskomst hebben we ons daarom gewaagd aan het tweede kerstdiner. Dat bestond vandaag uit een voorgerecht van carpaccio, en een hoofdgerecht van hertenbiefstuk met witlof uit de oven, broccoli met een mosterd-roomsaus, krieltjes uit de oven en als nagerecht stroopwafelijs. Het was weer overheerlijk! Na het eten hebben we ons gewaagd aan een paar gezelschapsspelletjes en nog even Hans Liberg gekeken voordat we gingen slapen.
De 3e Kerstdag verliep lekker rustig. Peter ging even sporten bij de fysiotherapeut, ik heb lekker gebadderd en onze vrienden gingen in Hilversum een ander bevriend stel opzoeken voor een kopje koffie. Ik ben nog even naar mijn werk geweest om wat cadeautjes af te leveren bij mijn medewerkers en ze te bedanken voor de fijne samenwerking en de steun in het afgelopen jaar. Natuurlijk hadden we ook deze dag weer een lekker kerstmaal voorbereid, van zelfgemaakte frietjes met Limburg zuurvlees, zelfgemaakt welteverstaan. We vallen in herhaling, maar het was weer overheerlijk!
Op 4e Kerstdag zijn we eropuit getrokken met z'n viertjes. We hebben geshopt! We zijn eerst naar het Home Deco Center gereden in Vianen, een groothandel met woon-accessoires. Deze winkel is in dezelfde stijl als Loods 5 in Zaanstad, maar dan veel goedkoper! Het aanbod was er ook erg leuk, en het was er helemaal niet druk. Heerlijk woonshoppen! Natuurlijk bleef ons weer van alles aan de vingers plakken! Na de koffie met een saucijzenbroodje waren we nog niet uitgeshopt en we zijn naar Zaanstad gereden. Marjan en Jan waren nog nooit bij Loods 5 geweest, dus ook dat moesten we nog even onveilig maken! Aansluitend zijn we nog even langs een citroën-dealer gereden en daar hebben we gekeken naar de Crosser, een nieuwe aanwinst onder de SUV's. Een prachtige auto!
Thuis hebben we weer genoten van een heerlijk maaltje, deze keer de eenvoudige Hollandse kost, maar daarom niet minder lekker: draadjesvlees met bloemkool, spinazie en natuurlijk gewoon gekookte aardappelen. Het was weer ouderwets lekker! 's Avonds hebben we gezamenlijk nog wat tv gekeken en gekletst, en onder invloed van de decapeptyl, waarmee ik op 3e Kerstdag weer ben begonnen, weer op tijd naar bed.
En vandaag was het feest dan officieel ten einde. Na het ontbijt gingen Marjan en Jan weer richting Drenthe, en hebben wij de dagelijkse routine weer opgepakt. En die bestond uit ordinair boodschappen doen, nog even wat auto's kijken en shoarma eten in Hoofddorp. Met lekker veel knoflook! We zijn nog even langs de Praxis gereden en naar Ikea, waar we deze TV kast hebben opgehaald voor onze slaapkamer.
De kop van de volgende ICSI-cyclus is er ook alweer vanaf. Vandaag ging de derde spuit erin. Geen zenuwen deze keer, maar vandaag wel wat onrust en een vervelend gevoel. Gelukkig gaat het nu weer beter. Ik merk de moeheid niet zo extreem als de vorige keer, nog niet. Maar misschien blijft het wel veel beter, door de acupunctuur? Dat zou fantastisch zijn! Vandaag de laatste pil, en dan de menstruatie afwachten. Die verwacht ik over een week, en dan kan alles in de planning voor de eerste echo. We gaan ervoor!
dinsdag 4 december 2007
Eén compromis, veel leuke dingen en goed nieuws!
Een leuke-dingen-pauze gaan we nu inlassen, even geen discussies en overwegingen, even geen kinderwens. We parkeren het even, op de korte-termijn-parkeerplaats, dat dan weer wel. Hoe komt dat zo?
Al sinds onze vakantie gaat het met Peter niet zo goed. Hij gaat gebukt onder stress, heeft weer regelmatig angst-aanvallen en zit heel slecht in zijn vel. Is het een depressie, of is het PTSS (Post-traumatisch-stress-syndroom)? Het hoeft niet per sé een naampje te hebben, maar het feit blijft dat hij zich niet goed voelt en dat hij regelmatig in doodsangst verkeert, letterlijk en figuurlijk. Dat maakt dat hij erg veel met zichzelf bezig is, hij moet hier doorheen. Gelukkig heeft hij hulp gezocht en gevraagd. Na haptonomie, acupunctuur, maatschappelijk werk en een psycholoog heeft hij nu een therapeut ingeschakeld die gespecialiseerd is in trauma’s. Ik hoop toch zo dat hem dat gaat helpen om de triggers van zijn angsten op te sporen en uit te schakelen. Ik gun het hem zo, dat hij weer zorgeloos en vrolijk door het leven kan gaan. En ik mis de vrolijke Peter ook heel erg!
Mijn verdriet en zorgen zijn voor hem teveel op dit moment, dat kan hij er niet bij hebben. Hij wil het wel heel graag, hij wil er zijn voor mij, maar momenteel gaat dat gewoon even niet. Als we praten over de mogelijkheden en het proces van adoptie, waarover ik inmiddels al wat informatie heb opgezocht en me heb ingelezen in de procedure, betekent dat voor hem gelijk een slapeloze nacht waarin hij stijf staat van de spanning. En ik heb wel erg de behoefte om te praten over alles dat er gebeurt met mij en in mij, over alles dat ik voel, over het rouwproces dat ik doormaak, en over de informatie die ik vind over adoptie. Ik heb daarom besloten dat ik ook hulp inschakel. Hulp in de vorm van een therapeute die is gespecialiseerd in alles dat met de kinderwens te maken heeft.
Het is wel moeilijk om hier samen doorheen te gaan. Zeker omdat we er ook allebei zo anders in staan. We zijn wel 2 individuen, maar het pad dat we inslaan moeten we toch echt samen doen. We moeten dus eerst de tijd nemen voor het verwerkingsproces, we moeten samen keuzes maken, maar dat kun je nu eenmaal niet afdwingen. Ik heb inmiddels informatie ingewonnen over het adoptieproces, en gisterenavond deelde ik die met Peter. De wachtlijsten, de kosten (hoog!), het proces dat je moet doormaken. Ik heb het nu aardig op een rij. En dat probeerde ik gisteren met Peter te bespreken, maar die sloeg daarvan op tilt. Het is teveel voor nu. Hebben we die kosten ervoor over? Hoe gaan we dat bij elkaar sparen? Willen we nog 5 jaar besteden aan het gehele proces? Die vragen kan hij nu niet beantwoorden, dat kost tijd, hij heeft er rust voor nodig, en die heeft hij nu even niet.
Niets doen roept bij mij echter weer een hoop stress op, omdat ik dan het gevoel krijg dat mijn leven voorbij kruipt en de tijd verstrijkt zonder dat we actie nemen. Ik wil zo graag iets doen! We hebben vandaag daarom een compromis gesloten. We hebben besloten om ons nu alvast in te schrijven voor adoptie bij het ministerie van justitie. Met die inschrijving krijgen we in elk geval een BKA nummer toegekend. Vervolgens moeten we ongeveer een jaar wachten voordat we in aanmerking komen voor de eerste fase in het proces: de voorlichting. Pas dan moeten we ook het eerste deel betalen. We hoeven dus geen kosten te maken, we bereiden ons alleen voor, en hebben vervolgens een jaar de tijd om te beslissen of we verder gaan of niet. En er gaat in elk geval geen tijd verloren.
Op 27 december starten we met de volgende ICSI poging, dan start ik met het spuiten van de decapeptyl. Hoewel ik nog steeds geen vertrouwen heb in een goede uitkomst, moet ik dit toch echt doen om zekerheid te krijgen. Tot 27 december lassen we een pauze in. We praten er even niet over met elkaar, we gunnen elkaar op dit punt rust, we werken ieder met onze eigen therapeut aan datgene dat ons bezighoudt en met elkaar doen we alleen leuke dingen en bereiden we ons voor op een mooie Kerst. Een goed compromis toch? Ieder alleen en toch samen…...
Maar nu dus tijd voor de leuke-dingen-pauze! Gelukkig heb ik geen gebrek aan leuke dingen. Zo had ik op donderdag 22 november een leuke werklunch met Colet, een extern adviseur van ons management team, om een aantal dingen voor te bereiden. Met haar heb ik toch zo´n bijzondere connectie, het voelt heel speciaal. Ik ben blij dat ik haar heb leren kennen! Diezelfde middag was ik uitgenodigd door een ander extern adviesbureau voor een klantendag, een conferentie, die ook enorm boeiend was. Hier heb ik weer een aantal leuke mensen leren kennen, het was erg gezellig! Op vrijdag de 23e had ik een heidag met een aantal collega´s van mijn werk. Ook dit was weer erg gezellig! Tijdens de borrel heb ik weer eens ouderwets hard lol gemaakt en gelachen, zodat ik spierpijn had in mijn kaken. Op zaterdag de 24e zijn we naar mijn ouders geweest, ik had veel behoefte om ze weer te zien en ze weer eens te knuffelen. En ook die dag was weer superleuk en erg gezellig. Het etentje was weer ouderwets goed. Wat een lieverds zijn het toch! Dinsdag 27 november had ik een intervisie bijeenkomst met mijn consultatiegroep van de SIOO opleiding. Ook dat was erg goed! Leerzaam, boeiend en het voelde gewoon goed. Ik heb een goede groep gevonden! Donderdag de 29e had ik een etentje met de tuttenclub, een groep van 4 meiden die ik via mijn werk heb leren kennen en waarmee we een aantal keren per jaar gaan eten en vooral veel lachen en lol hebben. Het was zooooo gezellig! En op vrijdag was ik vrij om met Peter en mijn nichtje Kim te gaan shoppen voor een partydress. Op 20 december hebben we een kerstfeest op het werk, en ik zit zelf in het organisatiecomité. We hebben er het thema Hollywood Glamour aan gekoppeld, dus dat vraagt om een glamour-jurk. En die hebben we gevonden! Zaterdag’s ben ik met Peter nog een aantal inkopen gaan doen voor kerst, ook toen was het weer zo gezellig met z’n tweetjes. ’s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij onze favoriete Italiaan in Hoofddorp, het was smullen geblazen. En op zondag was het dan eindelijk zover: de kerstboom opzetten. Hier keek ik al weken naar uit! Het is gelukt, de boom staat, het huis is versierd en we kunnen er tegenaan voor de feestdagen.
Maar daar blijft het niet bij, gelukkig hebben we ook nog een heleboel leuke dingen in het verschiet. Dit weekeinde gaan we een weekendje weg met een goede vriendin. We hebben een leuk hotel geboekt in Düsseldorf voor 2 nachten. Vrijdag rijden we eerst naar Oberhausen, voor een dagje shoppen in Centro, en op zaterdag gaan we Keulen onveilig maken. De winkels zijn op beide dagen in beide plaatsen open tot 22.00 uur ’s avonds vanwege de kerst. Ik verheug me al enorm op de kerstsfeer en de kerstversiering, en niet te vergeten de Kerstmarkten. Op zondag kunnen we misschien nog even de kerstmarkt in Düsseldorf bezoeken, of we gaan een lekkere wandeling maken in de natuur, het Nationaal Park de Meinweg ligt om de hoek. Of we gaan verder shoppen in Roermond, de outlet is er elke zondag open. En voordat we naar huis gaan op zondagavond zakken we eerst nog even af naar de Oostelijke Mijnstreek voor een bezoekje aan onze wederzijdse ouders. Ik moet mijn ouders nog even knuffelen, vooral na het goede nieuws van afgelopen vrijdag. Vrijdag had ik de hele dag een bloeddruk van 200 en een hartslag die niet eens meetbaar was, in spannende afwachting van de uitslag van de onderzoeken van papa. ’s Avonds kwam dan eindelijk het verlossende woord: papa heeft geen uitzaaiïngen. We waren er bang voor, de specialisten hadden ervoor gewaarschuwd. Maar gelukkig is het geen kanker! Pfffffffff, we kunnen weer ademhalen. Voorlopig is hij nog bij ons! En hij heeft aangekondigd nu zeker 100 jaar oud te worden, daar houden we hem aan! In dat geval is hij nog maar net over de helft! Helaas heeft hij nu wel een nek-hernia, hopelijk kunnen ze hem daaraan helpen en hem verlossen van de pijn. Maar voorlopig overheerst de opluchting. Vrijdag hebben we op hem getoost en een vreugdedans gemaakt door de woonkamer.
En dan hebben we nog het kerstfeest op mijn werk in het verschiet, het gaat zo leuk worden! Ik verheug me er al enorm op. En de Kerstdagen zelf worden ook weer heel speciaal. Kerstavond brengen we traditioneel door met mijn ouders. Naar de kerk, lekker eten en dan de cadeautjes uitpakken! En op 1e en 2e Kerstdag krijgen we visite van onze lieve vrienden uit Drenthe, die waarschijnlijk tot het weekeinde blijven. Dat worden dus gezellige dagen met lekker eten, lekker kletsen en spelletjes doen.
Een goed compromis dus: even genieten, even alleen leuke dingen. Na de kerstdagen zien we wel weer verder!
Al sinds onze vakantie gaat het met Peter niet zo goed. Hij gaat gebukt onder stress, heeft weer regelmatig angst-aanvallen en zit heel slecht in zijn vel. Is het een depressie, of is het PTSS (Post-traumatisch-stress-syndroom)? Het hoeft niet per sé een naampje te hebben, maar het feit blijft dat hij zich niet goed voelt en dat hij regelmatig in doodsangst verkeert, letterlijk en figuurlijk. Dat maakt dat hij erg veel met zichzelf bezig is, hij moet hier doorheen. Gelukkig heeft hij hulp gezocht en gevraagd. Na haptonomie, acupunctuur, maatschappelijk werk en een psycholoog heeft hij nu een therapeut ingeschakeld die gespecialiseerd is in trauma’s. Ik hoop toch zo dat hem dat gaat helpen om de triggers van zijn angsten op te sporen en uit te schakelen. Ik gun het hem zo, dat hij weer zorgeloos en vrolijk door het leven kan gaan. En ik mis de vrolijke Peter ook heel erg!
Mijn verdriet en zorgen zijn voor hem teveel op dit moment, dat kan hij er niet bij hebben. Hij wil het wel heel graag, hij wil er zijn voor mij, maar momenteel gaat dat gewoon even niet. Als we praten over de mogelijkheden en het proces van adoptie, waarover ik inmiddels al wat informatie heb opgezocht en me heb ingelezen in de procedure, betekent dat voor hem gelijk een slapeloze nacht waarin hij stijf staat van de spanning. En ik heb wel erg de behoefte om te praten over alles dat er gebeurt met mij en in mij, over alles dat ik voel, over het rouwproces dat ik doormaak, en over de informatie die ik vind over adoptie. Ik heb daarom besloten dat ik ook hulp inschakel. Hulp in de vorm van een therapeute die is gespecialiseerd in alles dat met de kinderwens te maken heeft.
Het is wel moeilijk om hier samen doorheen te gaan. Zeker omdat we er ook allebei zo anders in staan. We zijn wel 2 individuen, maar het pad dat we inslaan moeten we toch echt samen doen. We moeten dus eerst de tijd nemen voor het verwerkingsproces, we moeten samen keuzes maken, maar dat kun je nu eenmaal niet afdwingen. Ik heb inmiddels informatie ingewonnen over het adoptieproces, en gisterenavond deelde ik die met Peter. De wachtlijsten, de kosten (hoog!), het proces dat je moet doormaken. Ik heb het nu aardig op een rij. En dat probeerde ik gisteren met Peter te bespreken, maar die sloeg daarvan op tilt. Het is teveel voor nu. Hebben we die kosten ervoor over? Hoe gaan we dat bij elkaar sparen? Willen we nog 5 jaar besteden aan het gehele proces? Die vragen kan hij nu niet beantwoorden, dat kost tijd, hij heeft er rust voor nodig, en die heeft hij nu even niet.
Niets doen roept bij mij echter weer een hoop stress op, omdat ik dan het gevoel krijg dat mijn leven voorbij kruipt en de tijd verstrijkt zonder dat we actie nemen. Ik wil zo graag iets doen! We hebben vandaag daarom een compromis gesloten. We hebben besloten om ons nu alvast in te schrijven voor adoptie bij het ministerie van justitie. Met die inschrijving krijgen we in elk geval een BKA nummer toegekend. Vervolgens moeten we ongeveer een jaar wachten voordat we in aanmerking komen voor de eerste fase in het proces: de voorlichting. Pas dan moeten we ook het eerste deel betalen. We hoeven dus geen kosten te maken, we bereiden ons alleen voor, en hebben vervolgens een jaar de tijd om te beslissen of we verder gaan of niet. En er gaat in elk geval geen tijd verloren.
Op 27 december starten we met de volgende ICSI poging, dan start ik met het spuiten van de decapeptyl. Hoewel ik nog steeds geen vertrouwen heb in een goede uitkomst, moet ik dit toch echt doen om zekerheid te krijgen. Tot 27 december lassen we een pauze in. We praten er even niet over met elkaar, we gunnen elkaar op dit punt rust, we werken ieder met onze eigen therapeut aan datgene dat ons bezighoudt en met elkaar doen we alleen leuke dingen en bereiden we ons voor op een mooie Kerst. Een goed compromis toch? Ieder alleen en toch samen…...
Maar nu dus tijd voor de leuke-dingen-pauze! Gelukkig heb ik geen gebrek aan leuke dingen. Zo had ik op donderdag 22 november een leuke werklunch met Colet, een extern adviseur van ons management team, om een aantal dingen voor te bereiden. Met haar heb ik toch zo´n bijzondere connectie, het voelt heel speciaal. Ik ben blij dat ik haar heb leren kennen! Diezelfde middag was ik uitgenodigd door een ander extern adviesbureau voor een klantendag, een conferentie, die ook enorm boeiend was. Hier heb ik weer een aantal leuke mensen leren kennen, het was erg gezellig! Op vrijdag de 23e had ik een heidag met een aantal collega´s van mijn werk. Ook dit was weer erg gezellig! Tijdens de borrel heb ik weer eens ouderwets hard lol gemaakt en gelachen, zodat ik spierpijn had in mijn kaken. Op zaterdag de 24e zijn we naar mijn ouders geweest, ik had veel behoefte om ze weer te zien en ze weer eens te knuffelen. En ook die dag was weer superleuk en erg gezellig. Het etentje was weer ouderwets goed. Wat een lieverds zijn het toch! Dinsdag 27 november had ik een intervisie bijeenkomst met mijn consultatiegroep van de SIOO opleiding. Ook dat was erg goed! Leerzaam, boeiend en het voelde gewoon goed. Ik heb een goede groep gevonden! Donderdag de 29e had ik een etentje met de tuttenclub, een groep van 4 meiden die ik via mijn werk heb leren kennen en waarmee we een aantal keren per jaar gaan eten en vooral veel lachen en lol hebben. Het was zooooo gezellig! En op vrijdag was ik vrij om met Peter en mijn nichtje Kim te gaan shoppen voor een partydress. Op 20 december hebben we een kerstfeest op het werk, en ik zit zelf in het organisatiecomité. We hebben er het thema Hollywood Glamour aan gekoppeld, dus dat vraagt om een glamour-jurk. En die hebben we gevonden! Zaterdag’s ben ik met Peter nog een aantal inkopen gaan doen voor kerst, ook toen was het weer zo gezellig met z’n tweetjes. ’s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij onze favoriete Italiaan in Hoofddorp, het was smullen geblazen. En op zondag was het dan eindelijk zover: de kerstboom opzetten. Hier keek ik al weken naar uit! Het is gelukt, de boom staat, het huis is versierd en we kunnen er tegenaan voor de feestdagen.
Maar daar blijft het niet bij, gelukkig hebben we ook nog een heleboel leuke dingen in het verschiet. Dit weekeinde gaan we een weekendje weg met een goede vriendin. We hebben een leuk hotel geboekt in Düsseldorf voor 2 nachten. Vrijdag rijden we eerst naar Oberhausen, voor een dagje shoppen in Centro, en op zaterdag gaan we Keulen onveilig maken. De winkels zijn op beide dagen in beide plaatsen open tot 22.00 uur ’s avonds vanwege de kerst. Ik verheug me al enorm op de kerstsfeer en de kerstversiering, en niet te vergeten de Kerstmarkten. Op zondag kunnen we misschien nog even de kerstmarkt in Düsseldorf bezoeken, of we gaan een lekkere wandeling maken in de natuur, het Nationaal Park de Meinweg ligt om de hoek. Of we gaan verder shoppen in Roermond, de outlet is er elke zondag open. En voordat we naar huis gaan op zondagavond zakken we eerst nog even af naar de Oostelijke Mijnstreek voor een bezoekje aan onze wederzijdse ouders. Ik moet mijn ouders nog even knuffelen, vooral na het goede nieuws van afgelopen vrijdag. Vrijdag had ik de hele dag een bloeddruk van 200 en een hartslag die niet eens meetbaar was, in spannende afwachting van de uitslag van de onderzoeken van papa. ’s Avonds kwam dan eindelijk het verlossende woord: papa heeft geen uitzaaiïngen. We waren er bang voor, de specialisten hadden ervoor gewaarschuwd. Maar gelukkig is het geen kanker! Pfffffffff, we kunnen weer ademhalen. Voorlopig is hij nog bij ons! En hij heeft aangekondigd nu zeker 100 jaar oud te worden, daar houden we hem aan! In dat geval is hij nog maar net over de helft! Helaas heeft hij nu wel een nek-hernia, hopelijk kunnen ze hem daaraan helpen en hem verlossen van de pijn. Maar voorlopig overheerst de opluchting. Vrijdag hebben we op hem getoost en een vreugdedans gemaakt door de woonkamer.
En dan hebben we nog het kerstfeest op mijn werk in het verschiet, het gaat zo leuk worden! Ik verheug me er al enorm op. En de Kerstdagen zelf worden ook weer heel speciaal. Kerstavond brengen we traditioneel door met mijn ouders. Naar de kerk, lekker eten en dan de cadeautjes uitpakken! En op 1e en 2e Kerstdag krijgen we visite van onze lieve vrienden uit Drenthe, die waarschijnlijk tot het weekeinde blijven. Dat worden dus gezellige dagen met lekker eten, lekker kletsen en spelletjes doen.
Een goed compromis dus: even genieten, even alleen leuke dingen. Na de kerstdagen zien we wel weer verder!
dinsdag 27 november 2007
Eiceldonatie en over zelfkennis
Het gaat alweer een heel stuk beter, ik krabbel weer overeind. Ik weet het ook wel, ik land altijd weer op mijn pootjes, het komt altijd weer goed met mij. Soms gaat dat snel, en soms duurt het iets langer, maar het komt altijd weer goed. Ook nu!
Ik heb inmiddels ook een beslissing genomen over mogelijke eiceldonatie: ik doe het niet! Ik weet nu waar de angel zit, waarom ik er zo over heb zitten dubben. Het probleem is niet dat ik niet van het kindje zal kunnen houden. Ik kan van elk kindje houden alsof het van mezelf is, dat weet ik zeker. Maar wat ik niet kan, is een normale relatie onderhouden met de donor. Ik zal altijd het gevoel blijven houden dat er een soort van driehoeksrelatie is, dat de donor een belangrijke rol speelt in het leven van het kindje, en ik zal haar nooit meer onder ogen kunnen komen zonder me dat te realiseren. Wat dat betreft ben ik net een olifant: ik vergeet niet zo snel. Dit is dus geen optie voor mij. En een anonieme donor is niet mogelijk. Dit pad loopt dus dood.
Ik ga me nu richten op adoptie, want dat is nog zeker een mogelijkheid. Ik ga me verdiepen in de mogelijkheden, de wachttijden en de procedure. Ik ga me verder verdiepen in de zelf-doe-procedure en ik ga me inlezen in ervaringsverhalen.
Wordt vervolgd!
Ik heb inmiddels ook een beslissing genomen over mogelijke eiceldonatie: ik doe het niet! Ik weet nu waar de angel zit, waarom ik er zo over heb zitten dubben. Het probleem is niet dat ik niet van het kindje zal kunnen houden. Ik kan van elk kindje houden alsof het van mezelf is, dat weet ik zeker. Maar wat ik niet kan, is een normale relatie onderhouden met de donor. Ik zal altijd het gevoel blijven houden dat er een soort van driehoeksrelatie is, dat de donor een belangrijke rol speelt in het leven van het kindje, en ik zal haar nooit meer onder ogen kunnen komen zonder me dat te realiseren. Wat dat betreft ben ik net een olifant: ik vergeet niet zo snel. Dit is dus geen optie voor mij. En een anonieme donor is niet mogelijk. Dit pad loopt dus dood.
Ik ga me nu richten op adoptie, want dat is nog zeker een mogelijkheid. Ik ga me verdiepen in de mogelijkheden, de wachttijden en de procedure. Ik ga me verder verdiepen in de zelf-doe-procedure en ik ga me inlezen in ervaringsverhalen.
Wordt vervolgd!
zondag 18 november 2007
Wat nu?
Mijn laatste blog dateert nog van voor onze vakantie naar Andalusië in de tweede helft van oktober, een vakantie waarvan we alweer 3 weken thuis zijn. Dat zal jullie vast niet zijn ontgaan. Ik kon me er niet toe zetten, mijn hoofd is vol. Vol met spinsels, ik krijg er nog niet een samenhangend geheel uit. Sinds het laatste nieuws op het front van onze kinderwens, de nieuwste diagnose dat mijn eitjes waarschijnlijk op zijn, zijn we ook alweer meer dan 6 weken verder. We zijn 6 weken verder, 6 moeilijke weken. Mijn tranen hebben rijkelijk gevloeid, en nog ben ik niet leeg. Verdorie, wat is het moeilijk......
Na het bezoek aan de acupunturiste op 11 oktober schreef ik nog dat ik weer lekkerder in mijn vel zat. "Heads up and full speed ahead" schreef ik. Was het een opleving door de acupunctuur of hield ik mezelf voor de gek? De klap kwam de afgelopen weken nog vaak terug, niks "lekker in mijn vel". Ik durf niet meer te hopen dat het ons gaat lukken een kindje te krijgen met ons "eigen materiaal", ik geloof er niet meer in.
Ik hoopte nog dat de vakantie een therapeutische uitwerking zou hebben, dat we het een plaatsje konden geven en dat we nieuwe energie zouden opdoen voor een nieuwe ICSI poging, voor mijn gevoel dus de laatste. Maar dat is niet gelukt. De vakantie was niet onaardig, maar ik heb niet kunnen genieten zoal ik dat normaal kan. Voor Peter is het ook een moeilijke tijd, voor hem bleek toch de reis naar een land waar hij zich niet of heel moeilijk verstaanbaar kan maken een aanslag op zijn "onzekerheid". De angstaanvallen kwamen weer in alle hevigheid terug en hij zit niet lekker in zijn vel. We zitten allebei niet lekker in ons velletje, en we kampen allebei met allerlei onzekerheden rond onze kinderwens en de naweeën van Peter's hartinfarct vorig jaar. Dat maakt het niet gemakkelijker.
In december, om precies te zijn de dag na kerst, start ik weer met de decapeptyl. En deze poging staat meer in het teken van de bevestiging van de diagnose dan dat we werken aan een zwangerschap. De IVF arts zei vorige week nog in een telefonisch gesprek dat ik niet moet rekenen op een goed resultaat, de verwachtingen zijn niet positief, de kans kleiner dan 1 procent, en dat ligt wel heel dicht bij nul. In mijn hoofd houd ik er dan ook ernstig rekening mee dat het niet gaat lukken en dat we ons moeten voorbereiden op andere alternatieven. Eiceldonatie en adoptie zijn de mogelijkheden die overblijven. Willen we dat? Kunnen we dat? Allerlei gedachten spinnen door mijn hoofd, ik wordt overspoeld door allerlei gevoelens.
Het doet pijn, het voelt als een verlies, als een groot gemis. Het voelt als een heel groot gat in mijn buik, als een leegte. Mijn leven staat op z'n kop. Wat nu? Is dit het nu? Ik rijd figuurlijke rondjes op een heel grote rotonde, ik blijf maar rondjes draaien omdat ik niet weet welke afslag ik moet nemen en intussen raast het verkeer langs me heen, de wereld draait gewoon door. Ik voel me verloren, en ik voel me verscheurd.
Mijn relatie met Peter is zo bijzonder, zo puur, zo echt. Er is niemand anders op de hele wereld waarmee ik me kan voorstellen een kindje te krijgen. We zijn allebei zo anders, we lijken helemaal niet op elkaar, we vullen elkaar aan, en toch zijn we intens verbonden aan elkaar. Hoe zou een kindje van ons eruit zien? Hoe zou het zich ontwikkelen? Welke unieke mix van onze genen zou eruit voorkomen? Wat zouden we van elkaar terugzien? Ik vrees dat we dat nooit zullen ontdekken, en dat vind ik moeilijk te verteren.
Eiceldonatie is een alternatieve optie. Maar dat kan niet anoniem, we moeten zelf op zoek naar donor. Die donor moet er ook veel voor over hebben, want zij zal een vergelijkbare behandeling moeten ondergaan als bij IVF, inclusief alle hormoonbehandelingen. En het zullen dan dus haar genen zijn, en niet de mijne. En de genen van Peter. Kan ik ooit voelen dat het mijn kindje is, ondanks dat het wel in mijn buik zal groeien? Kan ik de biologische moeder gewoon onder ogen komen, zonder het gevoel te hebben dat het haar kindje is? Is het nog steeds die kroon op onze bijzondere relatie? De mix van genen is in elk geval heel anders. Stel dat ik dat kan, dat het mij kan lukken om dit alles naast me neer te leggen, hoe vind ik dan in hemelsnaam een donor? Wie kan ik dat vragen? Wie durf ik dat te vragen? En wat als ik tot de conclusie kom dat ik het niet kan?
En adoptie? Kunnen we dat aan, om nog zo'n lang proces door te maken? En hoe oud zal het kindje dan wel niet zijn? Peter is inmiddels al 40, en het leeftijdsverschil tussen de ouders en het kind mag niet groter zijn dan 40 jaar. De wachtlijst is enorm. Willen we een kindje met een handicap? Dat gaat namelijk sneller. En een kindje van 5 jaar oud adopteren, is dat voor ons een optie? Kunnen we dat aan? Je slaat dan wel een heel belangrijk deel van het groeiproces over. En wat als we besluiten dat we dat niet kunnen, of niet willen? Dan zijn er geen opties meer en komt er dus helemaal geen kindje.
Hoe komen we hier ooit uit? Ik tob nog even verder....
Na het bezoek aan de acupunturiste op 11 oktober schreef ik nog dat ik weer lekkerder in mijn vel zat. "Heads up and full speed ahead" schreef ik. Was het een opleving door de acupunctuur of hield ik mezelf voor de gek? De klap kwam de afgelopen weken nog vaak terug, niks "lekker in mijn vel". Ik durf niet meer te hopen dat het ons gaat lukken een kindje te krijgen met ons "eigen materiaal", ik geloof er niet meer in.
Ik hoopte nog dat de vakantie een therapeutische uitwerking zou hebben, dat we het een plaatsje konden geven en dat we nieuwe energie zouden opdoen voor een nieuwe ICSI poging, voor mijn gevoel dus de laatste. Maar dat is niet gelukt. De vakantie was niet onaardig, maar ik heb niet kunnen genieten zoal ik dat normaal kan. Voor Peter is het ook een moeilijke tijd, voor hem bleek toch de reis naar een land waar hij zich niet of heel moeilijk verstaanbaar kan maken een aanslag op zijn "onzekerheid". De angstaanvallen kwamen weer in alle hevigheid terug en hij zit niet lekker in zijn vel. We zitten allebei niet lekker in ons velletje, en we kampen allebei met allerlei onzekerheden rond onze kinderwens en de naweeën van Peter's hartinfarct vorig jaar. Dat maakt het niet gemakkelijker.
In december, om precies te zijn de dag na kerst, start ik weer met de decapeptyl. En deze poging staat meer in het teken van de bevestiging van de diagnose dan dat we werken aan een zwangerschap. De IVF arts zei vorige week nog in een telefonisch gesprek dat ik niet moet rekenen op een goed resultaat, de verwachtingen zijn niet positief, de kans kleiner dan 1 procent, en dat ligt wel heel dicht bij nul. In mijn hoofd houd ik er dan ook ernstig rekening mee dat het niet gaat lukken en dat we ons moeten voorbereiden op andere alternatieven. Eiceldonatie en adoptie zijn de mogelijkheden die overblijven. Willen we dat? Kunnen we dat? Allerlei gedachten spinnen door mijn hoofd, ik wordt overspoeld door allerlei gevoelens.
Het doet pijn, het voelt als een verlies, als een groot gemis. Het voelt als een heel groot gat in mijn buik, als een leegte. Mijn leven staat op z'n kop. Wat nu? Is dit het nu? Ik rijd figuurlijke rondjes op een heel grote rotonde, ik blijf maar rondjes draaien omdat ik niet weet welke afslag ik moet nemen en intussen raast het verkeer langs me heen, de wereld draait gewoon door. Ik voel me verloren, en ik voel me verscheurd.
Mijn relatie met Peter is zo bijzonder, zo puur, zo echt. Er is niemand anders op de hele wereld waarmee ik me kan voorstellen een kindje te krijgen. We zijn allebei zo anders, we lijken helemaal niet op elkaar, we vullen elkaar aan, en toch zijn we intens verbonden aan elkaar. Hoe zou een kindje van ons eruit zien? Hoe zou het zich ontwikkelen? Welke unieke mix van onze genen zou eruit voorkomen? Wat zouden we van elkaar terugzien? Ik vrees dat we dat nooit zullen ontdekken, en dat vind ik moeilijk te verteren.
Eiceldonatie is een alternatieve optie. Maar dat kan niet anoniem, we moeten zelf op zoek naar donor. Die donor moet er ook veel voor over hebben, want zij zal een vergelijkbare behandeling moeten ondergaan als bij IVF, inclusief alle hormoonbehandelingen. En het zullen dan dus haar genen zijn, en niet de mijne. En de genen van Peter. Kan ik ooit voelen dat het mijn kindje is, ondanks dat het wel in mijn buik zal groeien? Kan ik de biologische moeder gewoon onder ogen komen, zonder het gevoel te hebben dat het haar kindje is? Is het nog steeds die kroon op onze bijzondere relatie? De mix van genen is in elk geval heel anders. Stel dat ik dat kan, dat het mij kan lukken om dit alles naast me neer te leggen, hoe vind ik dan in hemelsnaam een donor? Wie kan ik dat vragen? Wie durf ik dat te vragen? En wat als ik tot de conclusie kom dat ik het niet kan?
En adoptie? Kunnen we dat aan, om nog zo'n lang proces door te maken? En hoe oud zal het kindje dan wel niet zijn? Peter is inmiddels al 40, en het leeftijdsverschil tussen de ouders en het kind mag niet groter zijn dan 40 jaar. De wachtlijst is enorm. Willen we een kindje met een handicap? Dat gaat namelijk sneller. En een kindje van 5 jaar oud adopteren, is dat voor ons een optie? Kunnen we dat aan? Je slaat dan wel een heel belangrijk deel van het groeiproces over. En wat als we besluiten dat we dat niet kunnen, of niet willen? Dan zijn er geen opties meer en komt er dus helemaal geen kindje.
Hoe komen we hier ooit uit? Ik tob nog even verder....
Abonneren op:
Reacties (Atom)