Vrijdagochtend kreeg ik een telefoontje van de verpleegkundige van het CVV, blijkbaar was er iets mis gegaan met het noteren van mijn volgende afspraak voor een echo. Dat kwam -telefonisch- snel weer goed, en -omdat ze doorgaans heel slecht bereikbaar zijn bij het CVV- ik greep gelijk mijn kans schoon om nog eens te vragen naar instructies voor het -handig- spuiten van de menopur. Donderdagavond hebben we daar nogal mee geworsteld, daar moest vast een betere methode voor zijn. Brigitte, de verpleegkundige, achterhaalde al snel bij mij dat ik dus de verkeerde spuiten had gekregen van de apotheek, en zij stelde voor om diezelfde middag nog even langs te komen in het AMC om die op te halen. Zij zou dan gelijk nog eens voordoen hoe we dat klaarmaken van die spuiten het beste konden aanpakken. Zo gezegd, zo gedaan!
Ik meldde me om 15.00h en was gelijk aan de beurt. Brigitte had een andere -ook heel aardige- verpleegkundige ingschakeld voor de junkie-instructie en samen gingen we aan de slag. Ik kreeg een heuse toilettas uitgereikt, met daarin een verwensetje van Rituals -wat leuk!- en ook nog wat handigheidjes om bijvoorbeeld de glazen ampullen met vloeistof gemakkelijker te kunnen openen. Ik kreeg er al snel handigheid in -gelukkig leer ik snel- en ik ontwikkelde ter plekke nieuw zelfvertrouwen. Met een nieuwe voorraad -grotere- spuiten en mijn toilettas-met-verwensetje ging ik weer terug naar kantoor.
Maar niet voor lang, want om 17.00h moest ik weer bij de acupuncturiste zijn. Niet mijn eigen acupuncturiste -Martine- deze keer, maar haar collega. Martine had haar wel instructies gemaild over de aanpak en de chinees-uitziende-acupuncturiste -ik weet haar naam niet meer- nam die met mij door. Ik vertelde dat ik veel, heel veel last had van een gemene hoofdpijn en die zou ze me helpen bestrijden. Dat is fijn! En daarnaast zou ze ondersteuning geven voor de IVF-ICI en het stimuleren. Dat er maar vele eitjes mogen groeien! De prikken waren wel heel gemeen deze keer, ik voelde de energiebanen heel goed. Gelukkig trekt dat al snel na de prik weer weg, dus ik hoefde niet echt pijn te lijden. Verder gaf ze ook nog een fijne hoofdmassage en nek/schoudermassage. Mijn hoofdpijn was helemaal verdwenen.
Ik kreeg van haar de opdracht om het heel rustig aan te doen. Ik moest "minder in mijn hoofd zijn" en "meer in mijn buik". Ik moest proberen om mijn energie vooral te richten op de eitjes en niet op mijn hoofdpijn, en ze heeft me voorgedaan hoe ik dat moest doen. Letten op mijn ademhaling -vanuit de buik- en rustig bewegen, niet teveel nadenken en veel rusten. Kortom: ik moest heel goed voor mezelf zorgen! Met die belofte ging ik weer naar buiten, bijna fluitend, want ik voelde me heel goed!
Maar niet voor lang... Het hoofdpijn-vrij-zijn duurde maar een kwartier, dankzij mijn werk. Tijdens de behandeling had ik een voicemail van een van mijn medewerkers -mijn vervanger in deze voor mij heel drukke periode met alles tegelijk- over een nieuw ontdekt cijfermatig drama. Iemand op de afdeling begreep duidelijk een methodiek niet en had daardoor een fout gemaakt ten bedrage van ettelijke tonnen euro's, waardoor een aantal mensen -waaronder ik- beslist niet blij zouden zijn. En terwijl we aan de telefoon waren kon ik -bijna thuis- weer omkeren naar mijn werk. Daar moesten duidelijk wat knopen worden doorgehakt en oplossingen gezocht. Het had geen zin om boos te worden, hoe kun je boos zijn op iemand die iets niet begrijpt maar wel van heel goede wil is? Ik was boos op mezelf, dat ik het niet eerder had ontdekt. Vrijdagavond was letterlijk vijf-voor-twaalf, want de boeken worden dit weekend gesloten en maandag kunnen de resultaten niet meer worden aangepast. En natuurlijk waren de collega's aan wie we heel noodzakelijke vragen moesten stellen niet meer bereikbaar op vrijdagavond....Het probleem bleek dan ook taai, en is nog steeds niet opgelost, maar we hebben een plan A en een plan B bedacht, wat deels nog vrijdag en deels maandag ten uitvoer werd/wordt gebracht. Manager zijn betekent delegeren, maar ook verantwoordelijkheid nemen wanneer dat fout gaat!
Met het advies van de acupuncturiste in mijn hoofd dwong ik mezelf om rustig te blijven en zo de weer-opkomende-hoofdpijn terug te dringen in zijn hok. Dat lukte deels, het bleef draaglijk. Om kwart voor 8 stapte ik in de auto naar huis en ik was precies op tijd thuis om te spuiten. En dat ging door de laatste junkie-instructies een heel stuk beter! Uitgeput dook ik daarna op de bank. De medicijnen eisen nu ook z'n tol in mijn energieniveau.
Behalve boodschappen doen -blèh- is de zaterdag voorbij gegaan zonder nuttige dingen te hebben gedaan. De hoofdpijn bleef aanwezig, maar wel draaglijk, en de vermoeidheid komt steeds vroeger. En als ik al iets nuttigs wilde doen, werd ik gelijk gestraft met de hoofdpijn die dan een paar tandjes opschroeft. Dat leert je wel! Schuldgevoel versus hoofdpijn? De hoofdpijn wint! Na een avondje bankhangen en kijken naar leuke tv-series die we hadden opgenomen op de dvd-recorder, zoals Bones en Treshold, lagen we al om 22.00h in bed. Weliswaar met de TV aan, maar daar merkte ik al snel weinig meer van.
En eigenlijk moet ik vandaag heel nodig mijn studie oppakken en een tweetal verslagen schrijven, maar ik voorzie niet veel actie van mijn kant. Dit blog roept de hoofdpijn alweer op, dus ik ga zo direct gewoon weer nutteloos op de bank hangen en niets doen. Hoe moeilijk dat ook is.... Misschien nog wat scrapbooking en foto-werk, of anders gewoon weer naar de tv staren en af-en-toe indommelen. Luisteren naar mijn lichaam, dat zal ik doen!
Posts tonen met het label Acupunctuur. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Acupunctuur. Alle posts tonen
zondag 13 januari 2008
donderdag 11 oktober 2007
Acupunctuur helpt echt!
Ik voel me alweer een heel stuk beter vandaag! Gisteren was ik nog verdrietig, en heb ik zelfs bij het schrijven van de blog nog de nodige traantjes gelaten. Maar nu zit ik weer in de lift! Vanochtend was ik bij de acupuncturiste en de behandling doet met zo veel goed. Natuurlijk heb ik mijn verhaal verteld, en daar heeft zij op ingespeeld. Ze kan geen eitjes maken voor mij, maar als er onverhoopt toch nog een paar eitjes zijn kan ze in elk geval werken aan de conditie ervan. Ook heeft ze de buikgriep behandeld en ze heeft tabletjes meegegeven voor de diarree.
Feit is in elk geval dat ik me beter voel, dat ik veel meer energie heb, minder verdriet en dat ik weer lekkerder in mijn vel zit. Gelukkig maar! Heads up and full speed ahead. We gaan ervoor!
Feit is in elk geval dat ik me beter voel, dat ik veel meer energie heb, minder verdriet en dat ik weer lekkerder in mijn vel zit. Gelukkig maar! Heads up and full speed ahead. We gaan ervoor!
woensdag 19 september 2007
Back to life - part 2 ... ... en verder
Jee wat gaat de tijd weer snel! Back to life, back to having fun..... Ik maak ruimschoots goed wat ik heb gemist. Het is weer lekker ouderwets druk, zowel privé als op het werk.
In de afgelopen week ben ik een dag naar Drenthe geweest om vrienden te helpen met de aankomende verhuizing (nou ja, in plaats daarvan hebben we voor Marjan een nieuwe bril uitgezocht!), we zijn een dagje naar Limburg geweest en hebben het daar heel gezellig gehad, ik ben een gezellige avond naar Ikea geweest met m'n nichtje, we hebben lekker uit gegeten bij het Hardrock café, we hebben Kim's vorderingen in haar nieuwe huisje een paar keer bewonderd, ik heb geshopt voor een kraamcadeautje (geslaagd voor een super stoer pakje!), ik ben een middag en een avond op stap geweest met mijn collega's en hebben gezellig Italiaans gekookt met z'n allen en morgen hebben we met onze vestiging het jaarlijkse uitstapje (iets met Middeleeuwen??). En dat allemaal in 1 week tijd...... Niet gek toch?
En buiten al deze leuke dingen heb ik ook nog gewoon gewerkt, een notitie geschreven voor de studie die ik volgende week ga starten, nog 2 boeken gelezen over IVF en het nodige leeswerk gedaan voor mijn opleiding..... Tja, ik zou mezelf haast afvragen waar ik de energie vandaan haal.
Wat betreft onze IVF/ICSI vorderingen is er weinig nieuws van het front. Vorige week donderdag hadden we de tweede afspraak bij Martine, de acupuncturiste. Peter was ook mee deze keer. Ik heb weer een "naalden" behandeling gehad, op heel andere plekken dan de vorige keer. Ook brandde ze Moxa erbij op een naald in de buik, en dat was een heel apart gevoel. Ik genoot van de warmte en ik kon er lekker bij relaxen. Tijdens mijn behandeling heeft ze Peter onderzocht. Hij gaat net als mij ook behandeld worden met naalden, althans dat gaat hij proberen (hij is er doodsbenauwd voor) en daarnaast ook met Chinese kruiden. Volgens haar moeten we allebei resultaat kunnen boeken, het is nog afwachten hoeveel. Ik ben benieuwd, ik voel me er nu nog heel goed bij. De acupunctuur geeft me in elk geval een heleboel energie.
Ik vraag me af of mijn menstruatie nu is doorgebroken sinds vandaag. Ik had gisteravond buikpijn en vanochtend wat afscheiding. Sinds vanmiddag heb ik een kleine bloeding, maar dat zou misschien ook een innestelingsbloeding kunnen zijn. Of houd ik mezelf voor de gek? Ik gebruik namelijk nog steeds progestan, en ik heb begrepen dat je niet menstrueert voordat je daarmee stopt. Ben ik misschien, heel misschien, toch een beetje zwanger? Het zal vast niet waar zijn, maar stiekum gluurt toch ergens de hoop.....
De laatste 2 boeken die ik heb gelezen over IVF waren erg goed! Ik heb ze verslonden, vooral ook omdat er veel ervaringsverhalen werden beschreven. Ik herken heel veel, maar niet alles. Iedereen beleeft het toch weer anders. In Vruchtbare dagen wordt een IVF arts in het ziekenhuis van Tilburg gevolgd tijdens zijn dagelijkse praktijk door de schrijfster, een jaar lang. 
De schrijfster volgt drie stellen in hun behandelcyclus. Het is geen medisch boek, het is vooral beschrijvend. Je leest het verhaal achter de stellen, en je krijgt een virtueel kijkje in de keuken. Makkelijk leesbaar, soms een beetje confronterend, maar veel is heel herkenbaar. Ik kan dit boek ook aanraden aan anderen die meer willen weten over IVF en aan familieleden en vrienden die willen begrijpen wat in mensen omgaat die ermee bezig zijn. In IVF-kinderen doen een twintigtal ouders van IVF kinderen hun verhaal. Wat betekent het om ouder te zijn van een IVF-kind? Hoe reageren familie en vrienden? Vertel je dat je kind een IVF-kind is, of juist niet? Ook dit boek is een aanrader! Ik vloog er in een sneltreinvaart doorheen, en ook aan mijn directe omgeving kan ik het boek aanraden.
In de afgelopen week ben ik een dag naar Drenthe geweest om vrienden te helpen met de aankomende verhuizing (nou ja, in plaats daarvan hebben we voor Marjan een nieuwe bril uitgezocht!), we zijn een dagje naar Limburg geweest en hebben het daar heel gezellig gehad, ik ben een gezellige avond naar Ikea geweest met m'n nichtje, we hebben lekker uit gegeten bij het Hardrock café, we hebben Kim's vorderingen in haar nieuwe huisje een paar keer bewonderd, ik heb geshopt voor een kraamcadeautje (geslaagd voor een super stoer pakje!), ik ben een middag en een avond op stap geweest met mijn collega's en hebben gezellig Italiaans gekookt met z'n allen en morgen hebben we met onze vestiging het jaarlijkse uitstapje (iets met Middeleeuwen??). En dat allemaal in 1 week tijd...... Niet gek toch?
En buiten al deze leuke dingen heb ik ook nog gewoon gewerkt, een notitie geschreven voor de studie die ik volgende week ga starten, nog 2 boeken gelezen over IVF en het nodige leeswerk gedaan voor mijn opleiding..... Tja, ik zou mezelf haast afvragen waar ik de energie vandaan haal.
Wat betreft onze IVF/ICSI vorderingen is er weinig nieuws van het front. Vorige week donderdag hadden we de tweede afspraak bij Martine, de acupuncturiste. Peter was ook mee deze keer. Ik heb weer een "naalden" behandeling gehad, op heel andere plekken dan de vorige keer. Ook brandde ze Moxa erbij op een naald in de buik, en dat was een heel apart gevoel. Ik genoot van de warmte en ik kon er lekker bij relaxen. Tijdens mijn behandeling heeft ze Peter onderzocht. Hij gaat net als mij ook behandeld worden met naalden, althans dat gaat hij proberen (hij is er doodsbenauwd voor) en daarnaast ook met Chinese kruiden. Volgens haar moeten we allebei resultaat kunnen boeken, het is nog afwachten hoeveel. Ik ben benieuwd, ik voel me er nu nog heel goed bij. De acupunctuur geeft me in elk geval een heleboel energie.
Ik vraag me af of mijn menstruatie nu is doorgebroken sinds vandaag. Ik had gisteravond buikpijn en vanochtend wat afscheiding. Sinds vanmiddag heb ik een kleine bloeding, maar dat zou misschien ook een innestelingsbloeding kunnen zijn. Of houd ik mezelf voor de gek? Ik gebruik namelijk nog steeds progestan, en ik heb begrepen dat je niet menstrueert voordat je daarmee stopt. Ben ik misschien, heel misschien, toch een beetje zwanger? Het zal vast niet waar zijn, maar stiekum gluurt toch ergens de hoop.....
De laatste 2 boeken die ik heb gelezen over IVF waren erg goed! Ik heb ze verslonden, vooral ook omdat er veel ervaringsverhalen werden beschreven. Ik herken heel veel, maar niet alles. Iedereen beleeft het toch weer anders. In Vruchtbare dagen wordt een IVF arts in het ziekenhuis van Tilburg gevolgd tijdens zijn dagelijkse praktijk door de schrijfster, een jaar lang. 
De schrijfster volgt drie stellen in hun behandelcyclus. Het is geen medisch boek, het is vooral beschrijvend. Je leest het verhaal achter de stellen, en je krijgt een virtueel kijkje in de keuken. Makkelijk leesbaar, soms een beetje confronterend, maar veel is heel herkenbaar. Ik kan dit boek ook aanraden aan anderen die meer willen weten over IVF en aan familieleden en vrienden die willen begrijpen wat in mensen omgaat die ermee bezig zijn. In IVF-kinderen doen een twintigtal ouders van IVF kinderen hun verhaal. Wat betekent het om ouder te zijn van een IVF-kind? Hoe reageren familie en vrienden? Vertel je dat je kind een IVF-kind is, of juist niet? Ook dit boek is een aanrader! Ik vloog er in een sneltreinvaart doorheen, en ook aan mijn directe omgeving kan ik het boek aanraden.
woensdag 5 september 2007
Van ICSI naar zelf-inseminatie
Gisteren was dus weer de nieuwe peildatum: een follikelmeting bij het CVV. We waren weer mooi op tijd in het ziekenhuis, en al heel snel aan de beurt. Gelukkig hoef je nooit lang te wachten, dat is wel heel fijn.
De bloeduitslag van het weekend en ook deze meting heeft uitgewezen dat in het blaasje in elk geval dus een eitje zit. En het eitje was gegroeid. In het weekend was het blaasje nog 13mm, gisteren was hij alweer 16mm. Er zit dus wel degelijk schot in. De arts wilde de situatie bespreken in het team en zou me 's middags terugbellen met een plan van aanpak. De verwachting dat het toch op ICSI zou uitdraaien was echter heel klein.
Ze belde me ´s middags stipt om 14.00h en het team had besloten om deze poging niet tot een ICSI te laten worden. De kans dat het eitje succesvol kan worden verkregen bij de punctie is heel klein, het is er immers maar 1. En de slagingskans wordt daarmee zo klein, dat het eigenlijk zonde is om er een ICSI aan te wijden. Het advies is nu om de poging in elk geval niet zonder resultaat voorbij te laten gaan, en er zelf mee aan de slag te gaan. Precies geplande gemeenschap wordt het dus nu. Tja.....de prognose is daarmee nog steeds minimaal, maar elke kans is er toch een, hoe klein ook.
Vanochtend om 7.00h heb ik de pregnyl ingespoten. Dat was nog een hele klus. In het ziekenhuis zijn ze vergeten mij de instructies te geven, maar gelukkig is er internet. Ik vond een goede instructies compleet met foto's. Voor de zekerheid heb ik Peter toch maar even wakker gemaakt om me te helpen, want ik werd helemaal zenuwachtig van de procedure. Het medicijn zit namelijk in glazen ampullen die moeten worden gemengd en ik zag al allerlei rampscenario's aan mij voorbij trekken. Ik zou vast de ampullen uit mijn handen laten vallen, kreeg ik de spuit wel goed gevuld? Natuurlijk kreeg ik de ampullen niet open, dus daarbij was Peter al handig. Daarna moest ik met een dikke naald de vloeistof ophalen in de injectienaald, en daarna weer leegspuiten bij de poeder. De vloeistof mengde zich vanzelf. Het ritueel herhaalde zich nog eens omdat ik 2 ampullen poeder moest mengen. Daarna moest de naald worden vervangen door een kleine naald, de lucht moest eruit worden getikt en toen op dezelfde manier als alle andere spuiten worden geïnjecteerd. Pfff......
Door de pregnyl wordt de eisprong opgewekt en die volgt normaal gesproken precies 40 uur later. Morgenavond om 23.00h hebben we dus een date! En om de kans zo groot mogelijk te laten zijn, op zaterdag ook weer. En dan is het afwachten of en wanneer de menstruatie doorbreekt. Als ik ga menstrueren start ik weer met de pil om de volgende ICSI poging voor te bereiden. Mocht er toch een wondertje gebeuren, dan mag ik na 2 weken een zwangerschapstest doen. En oh ja, vanaf zaterdag moet ik ook de progestan gaan gebruiken. Die zorgt ervoor dat de omstandigheden in de baarmoeder zo optimaal mogelijk worden en blijven, zodat de innesteling van een bevrucht eitje kan plaatsvinden.
Dat plannen van de gemeenschap was nog een lachwekkende situatie. We mochten zelf de tijden kiezen, mits ik maar vandaag de pregnyl zou spuiten. Dat wordt dus tellen, 40 uur moet er de eerste keer precies tussen zitten. Hoe komt ons dat het beste uit? 40 uur is 1 dag van 24 uur en dan nog 16 uur tellen. Maar 23 uur plus 17 uur is ook 40 volgens Peter. Huh??? Het duurde even voordat we eruit waren, en we kregen er de slappe lach door. Werd het toch nog huilen....... Gelukkig kunnen we het nog relativeren.
Het nieuws kwam niet zo hard aan, ik had er al rekening mee gehouden. Ik kan de 3 ICSI pogingen die ik krijg vergoed van de ziektekostenverzekering beter gebruiken voor een meer succesvolle cyclus. Ik hoop dat een volgende poging meer eitjes gaat opleveren, en ik reken erop dat de acupunctuur me daarbij gaat helpen. Gisteren heb ik de chinese kruiden ontvangen, het recept daarvan is samengesteld door de acupuncturiste en afgestemd op mijn `gebreken`. Ik ben er gisteren gelijk mee begonnen. 2 afgestreken maatlepeltjes moet ik oplossen in een beetje heet water en opdrinken, en dat moet ik 3 keer per dag doen. En gatver, dat smaakt erg vies.... Maar ja, het is voor een goed doel, dus ik moet er maar aan wennen.
Vandaag viel het wel extra tegen, want door de pregnyl ben ik de hele dag enorm misselijk. Alles dat ik eet en drink zit heel hoog, en moet erg opletten om niet te hoeven overgeven. Zo'n vies drankje helpt dan niet echt.... Maar tot nu toe gaat het nog goed.
Afwachten dus maar, hoewel ik niet reken op een positief resulaat. Op 4 oktober hebben we het volgende gesprek met de IVF arts, dan wordt een nieuw plan van aanpak besproken voor een volgende poging. In de tussentijd wordt ons resultaat (of beter gezegd het uitblijven daarvan) nog uitgebreid besproken op de IVF-afdeling in het ziekenhuis. Ik heb bewust gekozen voor een gesprek met onze favoriete arts, dat maakt het overleg toch een stuk gemakkelijker. Als het AMC wil meewerken, gaan we natuurlijk een nieuwe poging doen, maar op advies van de acupuncturiste wachten we daar nog zeker 3 maanden mee, om de acupunctuur en de kruiden de kans te geven zoveel mogelijk resultaat te boeken. Op 13 september heb ik met haar een nieuwe afspraak, en dan gaat Peter in elk geval mee.
De bloeduitslag van het weekend en ook deze meting heeft uitgewezen dat in het blaasje in elk geval dus een eitje zit. En het eitje was gegroeid. In het weekend was het blaasje nog 13mm, gisteren was hij alweer 16mm. Er zit dus wel degelijk schot in. De arts wilde de situatie bespreken in het team en zou me 's middags terugbellen met een plan van aanpak. De verwachting dat het toch op ICSI zou uitdraaien was echter heel klein.
Ze belde me ´s middags stipt om 14.00h en het team had besloten om deze poging niet tot een ICSI te laten worden. De kans dat het eitje succesvol kan worden verkregen bij de punctie is heel klein, het is er immers maar 1. En de slagingskans wordt daarmee zo klein, dat het eigenlijk zonde is om er een ICSI aan te wijden. Het advies is nu om de poging in elk geval niet zonder resultaat voorbij te laten gaan, en er zelf mee aan de slag te gaan. Precies geplande gemeenschap wordt het dus nu. Tja.....de prognose is daarmee nog steeds minimaal, maar elke kans is er toch een, hoe klein ook.
Vanochtend om 7.00h heb ik de pregnyl ingespoten. Dat was nog een hele klus. In het ziekenhuis zijn ze vergeten mij de instructies te geven, maar gelukkig is er internet. Ik vond een goede instructies compleet met foto's. Voor de zekerheid heb ik Peter toch maar even wakker gemaakt om me te helpen, want ik werd helemaal zenuwachtig van de procedure. Het medicijn zit namelijk in glazen ampullen die moeten worden gemengd en ik zag al allerlei rampscenario's aan mij voorbij trekken. Ik zou vast de ampullen uit mijn handen laten vallen, kreeg ik de spuit wel goed gevuld? Natuurlijk kreeg ik de ampullen niet open, dus daarbij was Peter al handig. Daarna moest ik met een dikke naald de vloeistof ophalen in de injectienaald, en daarna weer leegspuiten bij de poeder. De vloeistof mengde zich vanzelf. Het ritueel herhaalde zich nog eens omdat ik 2 ampullen poeder moest mengen. Daarna moest de naald worden vervangen door een kleine naald, de lucht moest eruit worden getikt en toen op dezelfde manier als alle andere spuiten worden geïnjecteerd. Pfff......
Door de pregnyl wordt de eisprong opgewekt en die volgt normaal gesproken precies 40 uur later. Morgenavond om 23.00h hebben we dus een date! En om de kans zo groot mogelijk te laten zijn, op zaterdag ook weer. En dan is het afwachten of en wanneer de menstruatie doorbreekt. Als ik ga menstrueren start ik weer met de pil om de volgende ICSI poging voor te bereiden. Mocht er toch een wondertje gebeuren, dan mag ik na 2 weken een zwangerschapstest doen. En oh ja, vanaf zaterdag moet ik ook de progestan gaan gebruiken. Die zorgt ervoor dat de omstandigheden in de baarmoeder zo optimaal mogelijk worden en blijven, zodat de innesteling van een bevrucht eitje kan plaatsvinden.
Dat plannen van de gemeenschap was nog een lachwekkende situatie. We mochten zelf de tijden kiezen, mits ik maar vandaag de pregnyl zou spuiten. Dat wordt dus tellen, 40 uur moet er de eerste keer precies tussen zitten. Hoe komt ons dat het beste uit? 40 uur is 1 dag van 24 uur en dan nog 16 uur tellen. Maar 23 uur plus 17 uur is ook 40 volgens Peter. Huh??? Het duurde even voordat we eruit waren, en we kregen er de slappe lach door. Werd het toch nog huilen....... Gelukkig kunnen we het nog relativeren.
Het nieuws kwam niet zo hard aan, ik had er al rekening mee gehouden. Ik kan de 3 ICSI pogingen die ik krijg vergoed van de ziektekostenverzekering beter gebruiken voor een meer succesvolle cyclus. Ik hoop dat een volgende poging meer eitjes gaat opleveren, en ik reken erop dat de acupunctuur me daarbij gaat helpen. Gisteren heb ik de chinese kruiden ontvangen, het recept daarvan is samengesteld door de acupuncturiste en afgestemd op mijn `gebreken`. Ik ben er gisteren gelijk mee begonnen. 2 afgestreken maatlepeltjes moet ik oplossen in een beetje heet water en opdrinken, en dat moet ik 3 keer per dag doen. En gatver, dat smaakt erg vies.... Maar ja, het is voor een goed doel, dus ik moet er maar aan wennen.
Vandaag viel het wel extra tegen, want door de pregnyl ben ik de hele dag enorm misselijk. Alles dat ik eet en drink zit heel hoog, en moet erg opletten om niet te hoeven overgeven. Zo'n vies drankje helpt dan niet echt.... Maar tot nu toe gaat het nog goed.
Afwachten dus maar, hoewel ik niet reken op een positief resulaat. Op 4 oktober hebben we het volgende gesprek met de IVF arts, dan wordt een nieuw plan van aanpak besproken voor een volgende poging. In de tussentijd wordt ons resultaat (of beter gezegd het uitblijven daarvan) nog uitgebreid besproken op de IVF-afdeling in het ziekenhuis. Ik heb bewust gekozen voor een gesprek met onze favoriete arts, dat maakt het overleg toch een stuk gemakkelijker. Als het AMC wil meewerken, gaan we natuurlijk een nieuwe poging doen, maar op advies van de acupuncturiste wachten we daar nog zeker 3 maanden mee, om de acupunctuur en de kruiden de kans te geven zoveel mogelijk resultaat te boeken. Op 13 september heb ik met haar een nieuwe afspraak, en dan gaat Peter in elk geval mee.
donderdag 30 augustus 2007
Van verdrietig naar nieuwe hoop
Vanochtend liep alles op rolletjes in het ziekenhuis. Omdat ik om half 10 de afspraak had bij het CVV ging ik ook nu weer eerst even bloedprikken, ik meldde me even over half 9 bij de prikpoli. Ik kon meteen doorlopen naar de balie en nog voor 9 uur zat ik al in de wachtruimte van het CVV.
Ik vermaakte me met een paar tijdschriften, ik ben weer helemaal bij met de allerlaatste roddels in showbizzland, en om klokslag half 10 mocht ik naar binnen voor de echo.
Ik had dezelfde arts als de vorige week vrijdag, toen de echo zo pijnlijk was. Hij kon me zich nog goed herinneren. Een heel aardige arts, overigens! Gelukkig kon hij de eierstokken goed vinden deze keer, maar hij had opnieuw geen goed nieuws. De maximale dosering hormonen hebben nauwelijks resultaat opgeleverd. De rechter eierstok is helemaal leeg, en links heeft zich welgeteld 1 (klein) blaasje ontwikkeld, maar daarin zit helaas geen eitje. Eigenlijk wilde hij de poging staken, maar voor de zekerheid moet ik toch zondag nog even terugkomen om te zien of er nog ontwikkelingen zijn in dat ene blaasje. Ik reken er niet op dat er nog iets gebeurt, waarschijnlijk draait het erop uit dat we niet toekomen aan een punctie.
Met dat vooruitzicht, wetende dat ik de maximale dosis hormonen spuit, vroeg ik hem of er nog wel redenen zijn om een nieuwe poging te starten of dat doek nu definitief zou vallen. De enige mogelijkheid is om bij de nieuwe poging vanaf het begin de maximale dosering te spuiten, maar ook daarvan verwacht hij niet een veel beter resultaat. Volgens hem gebeurt het zelden dat er zoveel verschil zit in het aantal eitjes tussen de verschillende pogingen. Ik mag in mijn handen klappen als we überhaupt 3 eitjes kunnen "broeden", en dat is erg minimaal. Daarmee worden de kansen er niet bepaald beter op. Ik ging dan ook heel verdrietig naar buiten, ik zag al mijn kansen verdwijnen.....
In de auto onderweg naar het werk heb ik mijn tranen de vrije loop gelaten. Ik heb Peter even gebeld, die bij een klant aan het werk was, en mijn moeder. Ik moest het slechte nieuws even kwijt, even van me af praten. Toch wel fijn om dat even een luisterend oor te vinden! Gelukkig kon ik daarna weer tot rust komen en werd ik op mijn werk genoeg afgeleid om er even niet aan te hoeven denken.
Vanmiddag had ik de eerste afspraak bij de acupuncturiste, Martine Cornelissen. Ik had haar telefoonnummer gekregen van Gilles Stoop, een goeroe op het gebied van acupunctuur en IVF volgens een aantal leden van de ICSI-mailgroep. Ik had haar maandag ingesproken en dinsdag belde ze terug. Omdat ze vandaag een annulering had van een afspraak, en ik al midden in de ICSI cyclus zat, maakte ze voor mij een uitzondering en mocht ik al zo snel langskomen. Dat is fijn!
Tijdens de intake vroeg ze me het hemd van mijn lijf. Ook onderzocht ze mijn tong en mijn pols om vervolgens de conslusie te trekken wat er allemaal mis was: mijn metabolisme werkt niet goed, de milt-energie is veel te laag en de nier-energie ook. Door het slecht werkende metabolisme kan mijn lichaam niet alles verwerken wat er binnenkomt, of het nu vocht is of vast voedsel, en volgens haar word ik daarom van water al dik. Huh??? Dat heb ik nog nooit gehoord. Het was niet vreemd dat ik niet kon afvallen, en het was niet vreemd dat ik blijf aankomen. Ook de lage milt-energie heeft hiermee te maken, maar ook mijn historie en alles dat ik heb meegemaakt in de laatste jaren. De milt is een belangrijk orgaan voor de hormoonhuishouding en voor de vruchtbaarheid. Maar het kan worden behandeld, met acupunctuur en met chinese kruiden en met aangepaste voeding.
De lage nier-energie heb ik volgens haar geërfd, waarschijnlijk van mijn moeder. Nu kan mijn moeder daar helemaal niets aan doen, maar vergelijkbare klachten van ons wijzen daar op. Het leek alsof Martine door me heen kon kijken, want aan de vragen die ze stelde kon ik zien dat ze in de goede richting zat. Zonder dat ik dingen vertelde, raadde ze al een aantal klachten die ik niet eens in verband had gebracht met alles. Mijn astma bijvoorbeeld! En omdat ik die al zo lang heb, is dat een teken van een erfelijkheid.
Na het intakegesprek was ik helemaal beduusd. Ik kan onmogelijk hier herhalen wat ze allemaal vertelde, omdat ik het niet allemaal kan begrijpen en omdat ik niet alles heb onthouden, maar het voelde zo goed! De behandeling kost wel tijd, dat is niet met 2 of 3 sessie verholpen. Voor de PCOS bijvoorbeeld moet ik zeker 9 maanden rekenen, maar dan zou ik zelfs een bijna-normale cyclus terug kunnen krijgen. Nu gaan we daar niet op wachten, maar we moeten zeker 3 maanden rekenen voor de volgende poging wordt gestart.
Omdat het vruchtbaarheidsprobleem niet alleen bij mij zit, maar ook bij Peter sinds zijn hartinfarct, vertelde ik haar daarover. Ook over de spanningen die hij ervaart en de stress die dat met zich meebrengt. Volgens haar is dat een regelrechte oorzaak van de slechte kwaliteit van het zaad. Het probleem is alleen dat de oorzaak niet kan worden weggenomen, die ligt namelijk in de bijwerking van medicijnen. Maar ze kan hem wel behandelen, er zijn nog mogelijkheden om de kwaliteit van zijn zaad te
verbeteren en de problemen van de spanningen te verlichten. Dat klinkt goed, toch?
Na de intake kreeg ik de eerste behandeling acupunctuur en moxa. Er werden op een aantal strategische plekken naalden ingebracht. Dat deed geen pijn, maar ik voelde wel een electrisch schokje op sommige plekjes. Boven de buik werd de moxa lamp geplaatst, waarvan mijn buik heel aangenaam warm werd. Zo moest ik een half uurtje blijven liggen, terwijl Martine aan de slag ging met het maken van het recept voor het kruidenmengsel en het voedingsadvies.
Het voedingsadvies was ook heel anders dan ik had verwacht. Zo mag ik geen zuivel meer eten. Geen yoghurt, geen melk en weinig kaas. Ik mag geen salades meer eten, en zeker geen maaltijdsalades. De enige uitzondering is een heel klein bakje bij het avondeten. Als ik er heel veel zin in heb mag ik wel yoghurt eten na de middag of ´s avonds. Fruit mag ik ook eten, maar alleen 's middags als mijn "systeem" is opgewarmd. Mijn ontbijt moet warm zijn, het liefst zelf gemaakte bouillon van kip, rundvlees en/of mergpijp. Naar keuze mag ik dat aanvullen met groente, maar dat hoeft niet persé. Iedere week een pan maken en invriezen in kleine porties, en 's ochtends opwarmen. Makkelijk en lekker! Maar wel apart...... De verklaring hiervoor is dat de milt op z´n maximum functioneert tussen 7 uur en 9 uur ´s ochtends. De milt haalt zijn energie uit warm eten en vlees, dus vandaar de warme bouillon.
De kruiden moet ik 3 keer per dag nemen, opgelost in een kopje heet water, een soort thee dus. De kruiden krijg ik nog thuisgestuurd van de apotheek, Martine dient daarvoor het recept in. Gemakkelijk!
Ik voelde me heel goed bij haar, ik heb vertrouwen in haar verhaal, en ik ben vastbesloten om met de behandelingen door te gaan. Al krijgen we er geen kinderen van, ik heb vandaag zoveel puzzelstukkjes op z´n plaats zien vallen dat ik vind dat ik het verplicht ben voor mijn gezondheid. Het zou toch fantastisch zijn als mijn gezondheid een stuk beter zou worden dankzij de Chinese geneeskunde! Maar ook onze vruchtbaarheid zou enorm verbeteren, en de kansen bij ICSI of IVF kunnen daardoor met 40-60% toenemen. Jullie begrijpen dat ik heel hoopvol de deur uitging!
Ik vermaakte me met een paar tijdschriften, ik ben weer helemaal bij met de allerlaatste roddels in showbizzland, en om klokslag half 10 mocht ik naar binnen voor de echo.
Ik had dezelfde arts als de vorige week vrijdag, toen de echo zo pijnlijk was. Hij kon me zich nog goed herinneren. Een heel aardige arts, overigens! Gelukkig kon hij de eierstokken goed vinden deze keer, maar hij had opnieuw geen goed nieuws. De maximale dosering hormonen hebben nauwelijks resultaat opgeleverd. De rechter eierstok is helemaal leeg, en links heeft zich welgeteld 1 (klein) blaasje ontwikkeld, maar daarin zit helaas geen eitje. Eigenlijk wilde hij de poging staken, maar voor de zekerheid moet ik toch zondag nog even terugkomen om te zien of er nog ontwikkelingen zijn in dat ene blaasje. Ik reken er niet op dat er nog iets gebeurt, waarschijnlijk draait het erop uit dat we niet toekomen aan een punctie.
Met dat vooruitzicht, wetende dat ik de maximale dosis hormonen spuit, vroeg ik hem of er nog wel redenen zijn om een nieuwe poging te starten of dat doek nu definitief zou vallen. De enige mogelijkheid is om bij de nieuwe poging vanaf het begin de maximale dosering te spuiten, maar ook daarvan verwacht hij niet een veel beter resultaat. Volgens hem gebeurt het zelden dat er zoveel verschil zit in het aantal eitjes tussen de verschillende pogingen. Ik mag in mijn handen klappen als we überhaupt 3 eitjes kunnen "broeden", en dat is erg minimaal. Daarmee worden de kansen er niet bepaald beter op. Ik ging dan ook heel verdrietig naar buiten, ik zag al mijn kansen verdwijnen.....
In de auto onderweg naar het werk heb ik mijn tranen de vrije loop gelaten. Ik heb Peter even gebeld, die bij een klant aan het werk was, en mijn moeder. Ik moest het slechte nieuws even kwijt, even van me af praten. Toch wel fijn om dat even een luisterend oor te vinden! Gelukkig kon ik daarna weer tot rust komen en werd ik op mijn werk genoeg afgeleid om er even niet aan te hoeven denken.
Vanmiddag had ik de eerste afspraak bij de acupuncturiste, Martine Cornelissen. Ik had haar telefoonnummer gekregen van Gilles Stoop, een goeroe op het gebied van acupunctuur en IVF volgens een aantal leden van de ICSI-mailgroep. Ik had haar maandag ingesproken en dinsdag belde ze terug. Omdat ze vandaag een annulering had van een afspraak, en ik al midden in de ICSI cyclus zat, maakte ze voor mij een uitzondering en mocht ik al zo snel langskomen. Dat is fijn!
Tijdens de intake vroeg ze me het hemd van mijn lijf. Ook onderzocht ze mijn tong en mijn pols om vervolgens de conslusie te trekken wat er allemaal mis was: mijn metabolisme werkt niet goed, de milt-energie is veel te laag en de nier-energie ook. Door het slecht werkende metabolisme kan mijn lichaam niet alles verwerken wat er binnenkomt, of het nu vocht is of vast voedsel, en volgens haar word ik daarom van water al dik. Huh??? Dat heb ik nog nooit gehoord. Het was niet vreemd dat ik niet kon afvallen, en het was niet vreemd dat ik blijf aankomen. Ook de lage milt-energie heeft hiermee te maken, maar ook mijn historie en alles dat ik heb meegemaakt in de laatste jaren. De milt is een belangrijk orgaan voor de hormoonhuishouding en voor de vruchtbaarheid. Maar het kan worden behandeld, met acupunctuur en met chinese kruiden en met aangepaste voeding.
De lage nier-energie heb ik volgens haar geërfd, waarschijnlijk van mijn moeder. Nu kan mijn moeder daar helemaal niets aan doen, maar vergelijkbare klachten van ons wijzen daar op. Het leek alsof Martine door me heen kon kijken, want aan de vragen die ze stelde kon ik zien dat ze in de goede richting zat. Zonder dat ik dingen vertelde, raadde ze al een aantal klachten die ik niet eens in verband had gebracht met alles. Mijn astma bijvoorbeeld! En omdat ik die al zo lang heb, is dat een teken van een erfelijkheid.
Na het intakegesprek was ik helemaal beduusd. Ik kan onmogelijk hier herhalen wat ze allemaal vertelde, omdat ik het niet allemaal kan begrijpen en omdat ik niet alles heb onthouden, maar het voelde zo goed! De behandeling kost wel tijd, dat is niet met 2 of 3 sessie verholpen. Voor de PCOS bijvoorbeeld moet ik zeker 9 maanden rekenen, maar dan zou ik zelfs een bijna-normale cyclus terug kunnen krijgen. Nu gaan we daar niet op wachten, maar we moeten zeker 3 maanden rekenen voor de volgende poging wordt gestart.
Omdat het vruchtbaarheidsprobleem niet alleen bij mij zit, maar ook bij Peter sinds zijn hartinfarct, vertelde ik haar daarover. Ook over de spanningen die hij ervaart en de stress die dat met zich meebrengt. Volgens haar is dat een regelrechte oorzaak van de slechte kwaliteit van het zaad. Het probleem is alleen dat de oorzaak niet kan worden weggenomen, die ligt namelijk in de bijwerking van medicijnen. Maar ze kan hem wel behandelen, er zijn nog mogelijkheden om de kwaliteit van zijn zaad te
verbeteren en de problemen van de spanningen te verlichten. Dat klinkt goed, toch?
Na de intake kreeg ik de eerste behandeling acupunctuur en moxa. Er werden op een aantal strategische plekken naalden ingebracht. Dat deed geen pijn, maar ik voelde wel een electrisch schokje op sommige plekjes. Boven de buik werd de moxa lamp geplaatst, waarvan mijn buik heel aangenaam warm werd. Zo moest ik een half uurtje blijven liggen, terwijl Martine aan de slag ging met het maken van het recept voor het kruidenmengsel en het voedingsadvies.
Het voedingsadvies was ook heel anders dan ik had verwacht. Zo mag ik geen zuivel meer eten. Geen yoghurt, geen melk en weinig kaas. Ik mag geen salades meer eten, en zeker geen maaltijdsalades. De enige uitzondering is een heel klein bakje bij het avondeten. Als ik er heel veel zin in heb mag ik wel yoghurt eten na de middag of ´s avonds. Fruit mag ik ook eten, maar alleen 's middags als mijn "systeem" is opgewarmd. Mijn ontbijt moet warm zijn, het liefst zelf gemaakte bouillon van kip, rundvlees en/of mergpijp. Naar keuze mag ik dat aanvullen met groente, maar dat hoeft niet persé. Iedere week een pan maken en invriezen in kleine porties, en 's ochtends opwarmen. Makkelijk en lekker! Maar wel apart...... De verklaring hiervoor is dat de milt op z´n maximum functioneert tussen 7 uur en 9 uur ´s ochtends. De milt haalt zijn energie uit warm eten en vlees, dus vandaar de warme bouillon.
De kruiden moet ik 3 keer per dag nemen, opgelost in een kopje heet water, een soort thee dus. De kruiden krijg ik nog thuisgestuurd van de apotheek, Martine dient daarvoor het recept in. Gemakkelijk!
Ik voelde me heel goed bij haar, ik heb vertrouwen in haar verhaal, en ik ben vastbesloten om met de behandelingen door te gaan. Al krijgen we er geen kinderen van, ik heb vandaag zoveel puzzelstukkjes op z´n plaats zien vallen dat ik vind dat ik het verplicht ben voor mijn gezondheid. Het zou toch fantastisch zijn als mijn gezondheid een stuk beter zou worden dankzij de Chinese geneeskunde! Maar ook onze vruchtbaarheid zou enorm verbeteren, en de kansen bij ICSI of IVF kunnen daardoor met 40-60% toenemen. Jullie begrijpen dat ik heel hoopvol de deur uitging!
Abonneren op:
Reacties (Atom)