Het is alweer dik 2 maanden geleden dat we terugkwamen van onze vakantie in Andalusië, destijds niet-zo-lekker-in-ons-vel-zittend. Ik heb er toen ook niet veel woorden aan vuil gemaakt. De vakantie was niet wat we ervan hadden gehoopt, maar dat kwam vooral door onze eigen gemoedstoestand, achteraf terugblikkend hebben we toch wel enorm veel mooie dingen gezien. Wat heeft Andalusië toch een prachtige cultuur! Daarvan hebben we genoten, de steden Sevilla, Cordoba en Granada zijn zeer de moeite van een bezoek waard!
Wat we gemist hebben is de variatie aan activiteiten. Je reist vooral van dorp naar stad en weer naar dorp. Hoewel de dorpen en steden allemaal enorm mooi zijn, ontwikkel je wel een soort blindheid naarmate de reis vordert. Bij de zoveelste stad zie je alweer een paleis, alweer een kathedraal, alweer een kasteel. Stuk voor stuk zo mooi, maar wel veel van hetzelfde! Er is niet zoveel mooie natuur, hoewel het Parque Nacional de Doñana erg de moeite waard was, zijn de bergen en is het binnenland droog en dor, vooral in het najaar. De twee weken waren dan ook meer dan genoeg, maar wel weer erg lekker om op je gemak te kunnen reizen. Veel reisorganisaties bieden een vergelijkende trip aan in 8 dagen, en dat vind ik toch wel erg snel.
De bevolking vonden we niet zo aardig, vooral de vriendelijkheid viel ons enorm tegen, en we vonden het ook erg moeilijk om contact te maken met de Spanjaarden. Ze zijn helemaal niet klantgericht. Heel anders dan ons normaal zo geliefde Amerika en de Amerikanen. Toch mag je niet doodgaan (ik overdrijf nu eenmaal graag) voordat je de kathedraal in Sevilla hebt gezien, de Mezquita in Cordoba en het Alhambra in Granada. Dat is gewoon een must! Wat hebben ze "vroeger" toch een mooie dingen gebouwd, heel knap en kunstig.
De foto's zijn mooi geworden, al zeg ik het zelf, en sinds vandaag kunnen ze door jullie on-line worden bewonderd op mijn eigen fotosite. Klik hier om ze te bekijken.
Posts tonen met het label vakantie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vakantie. Alle posts tonen
zondag 30 december 2007
zondag 18 november 2007
Wat nu?
Mijn laatste blog dateert nog van voor onze vakantie naar Andalusië in de tweede helft van oktober, een vakantie waarvan we alweer 3 weken thuis zijn. Dat zal jullie vast niet zijn ontgaan. Ik kon me er niet toe zetten, mijn hoofd is vol. Vol met spinsels, ik krijg er nog niet een samenhangend geheel uit. Sinds het laatste nieuws op het front van onze kinderwens, de nieuwste diagnose dat mijn eitjes waarschijnlijk op zijn, zijn we ook alweer meer dan 6 weken verder. We zijn 6 weken verder, 6 moeilijke weken. Mijn tranen hebben rijkelijk gevloeid, en nog ben ik niet leeg. Verdorie, wat is het moeilijk......
Na het bezoek aan de acupunturiste op 11 oktober schreef ik nog dat ik weer lekkerder in mijn vel zat. "Heads up and full speed ahead" schreef ik. Was het een opleving door de acupunctuur of hield ik mezelf voor de gek? De klap kwam de afgelopen weken nog vaak terug, niks "lekker in mijn vel". Ik durf niet meer te hopen dat het ons gaat lukken een kindje te krijgen met ons "eigen materiaal", ik geloof er niet meer in.
Ik hoopte nog dat de vakantie een therapeutische uitwerking zou hebben, dat we het een plaatsje konden geven en dat we nieuwe energie zouden opdoen voor een nieuwe ICSI poging, voor mijn gevoel dus de laatste. Maar dat is niet gelukt. De vakantie was niet onaardig, maar ik heb niet kunnen genieten zoal ik dat normaal kan. Voor Peter is het ook een moeilijke tijd, voor hem bleek toch de reis naar een land waar hij zich niet of heel moeilijk verstaanbaar kan maken een aanslag op zijn "onzekerheid". De angstaanvallen kwamen weer in alle hevigheid terug en hij zit niet lekker in zijn vel. We zitten allebei niet lekker in ons velletje, en we kampen allebei met allerlei onzekerheden rond onze kinderwens en de naweeën van Peter's hartinfarct vorig jaar. Dat maakt het niet gemakkelijker.
In december, om precies te zijn de dag na kerst, start ik weer met de decapeptyl. En deze poging staat meer in het teken van de bevestiging van de diagnose dan dat we werken aan een zwangerschap. De IVF arts zei vorige week nog in een telefonisch gesprek dat ik niet moet rekenen op een goed resultaat, de verwachtingen zijn niet positief, de kans kleiner dan 1 procent, en dat ligt wel heel dicht bij nul. In mijn hoofd houd ik er dan ook ernstig rekening mee dat het niet gaat lukken en dat we ons moeten voorbereiden op andere alternatieven. Eiceldonatie en adoptie zijn de mogelijkheden die overblijven. Willen we dat? Kunnen we dat? Allerlei gedachten spinnen door mijn hoofd, ik wordt overspoeld door allerlei gevoelens.
Het doet pijn, het voelt als een verlies, als een groot gemis. Het voelt als een heel groot gat in mijn buik, als een leegte. Mijn leven staat op z'n kop. Wat nu? Is dit het nu? Ik rijd figuurlijke rondjes op een heel grote rotonde, ik blijf maar rondjes draaien omdat ik niet weet welke afslag ik moet nemen en intussen raast het verkeer langs me heen, de wereld draait gewoon door. Ik voel me verloren, en ik voel me verscheurd.
Mijn relatie met Peter is zo bijzonder, zo puur, zo echt. Er is niemand anders op de hele wereld waarmee ik me kan voorstellen een kindje te krijgen. We zijn allebei zo anders, we lijken helemaal niet op elkaar, we vullen elkaar aan, en toch zijn we intens verbonden aan elkaar. Hoe zou een kindje van ons eruit zien? Hoe zou het zich ontwikkelen? Welke unieke mix van onze genen zou eruit voorkomen? Wat zouden we van elkaar terugzien? Ik vrees dat we dat nooit zullen ontdekken, en dat vind ik moeilijk te verteren.
Eiceldonatie is een alternatieve optie. Maar dat kan niet anoniem, we moeten zelf op zoek naar donor. Die donor moet er ook veel voor over hebben, want zij zal een vergelijkbare behandeling moeten ondergaan als bij IVF, inclusief alle hormoonbehandelingen. En het zullen dan dus haar genen zijn, en niet de mijne. En de genen van Peter. Kan ik ooit voelen dat het mijn kindje is, ondanks dat het wel in mijn buik zal groeien? Kan ik de biologische moeder gewoon onder ogen komen, zonder het gevoel te hebben dat het haar kindje is? Is het nog steeds die kroon op onze bijzondere relatie? De mix van genen is in elk geval heel anders. Stel dat ik dat kan, dat het mij kan lukken om dit alles naast me neer te leggen, hoe vind ik dan in hemelsnaam een donor? Wie kan ik dat vragen? Wie durf ik dat te vragen? En wat als ik tot de conclusie kom dat ik het niet kan?
En adoptie? Kunnen we dat aan, om nog zo'n lang proces door te maken? En hoe oud zal het kindje dan wel niet zijn? Peter is inmiddels al 40, en het leeftijdsverschil tussen de ouders en het kind mag niet groter zijn dan 40 jaar. De wachtlijst is enorm. Willen we een kindje met een handicap? Dat gaat namelijk sneller. En een kindje van 5 jaar oud adopteren, is dat voor ons een optie? Kunnen we dat aan? Je slaat dan wel een heel belangrijk deel van het groeiproces over. En wat als we besluiten dat we dat niet kunnen, of niet willen? Dan zijn er geen opties meer en komt er dus helemaal geen kindje.
Hoe komen we hier ooit uit? Ik tob nog even verder....
Na het bezoek aan de acupunturiste op 11 oktober schreef ik nog dat ik weer lekkerder in mijn vel zat. "Heads up and full speed ahead" schreef ik. Was het een opleving door de acupunctuur of hield ik mezelf voor de gek? De klap kwam de afgelopen weken nog vaak terug, niks "lekker in mijn vel". Ik durf niet meer te hopen dat het ons gaat lukken een kindje te krijgen met ons "eigen materiaal", ik geloof er niet meer in.
Ik hoopte nog dat de vakantie een therapeutische uitwerking zou hebben, dat we het een plaatsje konden geven en dat we nieuwe energie zouden opdoen voor een nieuwe ICSI poging, voor mijn gevoel dus de laatste. Maar dat is niet gelukt. De vakantie was niet onaardig, maar ik heb niet kunnen genieten zoal ik dat normaal kan. Voor Peter is het ook een moeilijke tijd, voor hem bleek toch de reis naar een land waar hij zich niet of heel moeilijk verstaanbaar kan maken een aanslag op zijn "onzekerheid". De angstaanvallen kwamen weer in alle hevigheid terug en hij zit niet lekker in zijn vel. We zitten allebei niet lekker in ons velletje, en we kampen allebei met allerlei onzekerheden rond onze kinderwens en de naweeën van Peter's hartinfarct vorig jaar. Dat maakt het niet gemakkelijker.
In december, om precies te zijn de dag na kerst, start ik weer met de decapeptyl. En deze poging staat meer in het teken van de bevestiging van de diagnose dan dat we werken aan een zwangerschap. De IVF arts zei vorige week nog in een telefonisch gesprek dat ik niet moet rekenen op een goed resultaat, de verwachtingen zijn niet positief, de kans kleiner dan 1 procent, en dat ligt wel heel dicht bij nul. In mijn hoofd houd ik er dan ook ernstig rekening mee dat het niet gaat lukken en dat we ons moeten voorbereiden op andere alternatieven. Eiceldonatie en adoptie zijn de mogelijkheden die overblijven. Willen we dat? Kunnen we dat? Allerlei gedachten spinnen door mijn hoofd, ik wordt overspoeld door allerlei gevoelens.
Het doet pijn, het voelt als een verlies, als een groot gemis. Het voelt als een heel groot gat in mijn buik, als een leegte. Mijn leven staat op z'n kop. Wat nu? Is dit het nu? Ik rijd figuurlijke rondjes op een heel grote rotonde, ik blijf maar rondjes draaien omdat ik niet weet welke afslag ik moet nemen en intussen raast het verkeer langs me heen, de wereld draait gewoon door. Ik voel me verloren, en ik voel me verscheurd.
Mijn relatie met Peter is zo bijzonder, zo puur, zo echt. Er is niemand anders op de hele wereld waarmee ik me kan voorstellen een kindje te krijgen. We zijn allebei zo anders, we lijken helemaal niet op elkaar, we vullen elkaar aan, en toch zijn we intens verbonden aan elkaar. Hoe zou een kindje van ons eruit zien? Hoe zou het zich ontwikkelen? Welke unieke mix van onze genen zou eruit voorkomen? Wat zouden we van elkaar terugzien? Ik vrees dat we dat nooit zullen ontdekken, en dat vind ik moeilijk te verteren.
Eiceldonatie is een alternatieve optie. Maar dat kan niet anoniem, we moeten zelf op zoek naar donor. Die donor moet er ook veel voor over hebben, want zij zal een vergelijkbare behandeling moeten ondergaan als bij IVF, inclusief alle hormoonbehandelingen. En het zullen dan dus haar genen zijn, en niet de mijne. En de genen van Peter. Kan ik ooit voelen dat het mijn kindje is, ondanks dat het wel in mijn buik zal groeien? Kan ik de biologische moeder gewoon onder ogen komen, zonder het gevoel te hebben dat het haar kindje is? Is het nog steeds die kroon op onze bijzondere relatie? De mix van genen is in elk geval heel anders. Stel dat ik dat kan, dat het mij kan lukken om dit alles naast me neer te leggen, hoe vind ik dan in hemelsnaam een donor? Wie kan ik dat vragen? Wie durf ik dat te vragen? En wat als ik tot de conclusie kom dat ik het niet kan?
En adoptie? Kunnen we dat aan, om nog zo'n lang proces door te maken? En hoe oud zal het kindje dan wel niet zijn? Peter is inmiddels al 40, en het leeftijdsverschil tussen de ouders en het kind mag niet groter zijn dan 40 jaar. De wachtlijst is enorm. Willen we een kindje met een handicap? Dat gaat namelijk sneller. En een kindje van 5 jaar oud adopteren, is dat voor ons een optie? Kunnen we dat aan? Je slaat dan wel een heel belangrijk deel van het groeiproces over. En wat als we besluiten dat we dat niet kunnen, of niet willen? Dan zijn er geen opties meer en komt er dus helemaal geen kindje.
Hoe komen we hier ooit uit? Ik tob nog even verder....
woensdag 12 september 2007
Andalusië
Ik schreef er eerder al over deze week, over onze aankomende vakantie in Oktober. Het plan is om naar Andalusië te gaan en daar een rondreis te maken. Deze streek staat al langer op mijn verlanglijstje, ik verheug me er al op om weer mooie foto's te maken.
Het reisplan ligt nu bij de reisagente in Frankrijk, zij stuurt morgen een bevestiging over de hotels en morgen ga ik ook de vlucht vastleggen. We vliegen met Vueling, een Spaanse low-cost organisatie. Zij hebben een heel fijne website om vluchten te boeken, en ook heel goede prijzen. We betalen voor een retourtje met z'n tweetjes € 386 inclusief alle belastingen. Niet slecht toch? De vluchttijden zijn ook geweldig: we vertrekken om 08.50h in Amsterdam en komen dan al aan om 11.40h zodat we nog een hele dag kunnen besteden. Bij de terugreis vertrekken we al om 08.25h in Malaga en zijn dan weer rond 11:15h op Schiphol. Zo kunnen we thuis nog rustig uitpakken en de was wegwerken voordat we weer aan het werk gaan.
Volgens mij heb ik een leuke route gepland:
Klik op de route voor een beeldvullende afdruk
We vertrekken vanuit Malaga en reizen dan met de klok mee:
Dag 1: Malaga - Ronda, via de toeristische route door de Pueblos Blancos
Dag 2: Ronda - Pueblo de Santa Maria, via de toeristische route door de Pueblos Blancos
Dag 3: Cadiz
Dag 4: Pueblo de Santa Maria - El Rocio - Matalascanas, Nacional Parque de Donana
Dag 5: Matalascanas - Aracena, bezoek van grotten
Dag 6: Aracena - Sevilla
Dag 7: Sevilla
Dag 8: Sevilla - Cordoba, via toeristische route
Dag 9: Cordoba
Dag 10: Cordoba - Granada
Dag 11: Granada
Dag 12: Granada
Dag 13: Granada - Malaga, toeristische route door de Sierra Nevada en langs de kust
Dag 14: terugreis Malaga - Amsterdam
Het wordt dus een afwisseling van steden en dorpen, mooie autoroutes en natuur. En nu maar hopen dat het mooi weer is!
Het reisplan ligt nu bij de reisagente in Frankrijk, zij stuurt morgen een bevestiging over de hotels en morgen ga ik ook de vlucht vastleggen. We vliegen met Vueling, een Spaanse low-cost organisatie. Zij hebben een heel fijne website om vluchten te boeken, en ook heel goede prijzen. We betalen voor een retourtje met z'n tweetjes € 386 inclusief alle belastingen. Niet slecht toch? De vluchttijden zijn ook geweldig: we vertrekken om 08.50h in Amsterdam en komen dan al aan om 11.40h zodat we nog een hele dag kunnen besteden. Bij de terugreis vertrekken we al om 08.25h in Malaga en zijn dan weer rond 11:15h op Schiphol. Zo kunnen we thuis nog rustig uitpakken en de was wegwerken voordat we weer aan het werk gaan.
Volgens mij heb ik een leuke route gepland:
Klik op de route voor een beeldvullende afdruk
We vertrekken vanuit Malaga en reizen dan met de klok mee:
Dag 1: Malaga - Ronda, via de toeristische route door de Pueblos Blancos
Dag 2: Ronda - Pueblo de Santa Maria, via de toeristische route door de Pueblos Blancos
Dag 3: Cadiz
Dag 4: Pueblo de Santa Maria - El Rocio - Matalascanas, Nacional Parque de Donana
Dag 5: Matalascanas - Aracena, bezoek van grotten
Dag 6: Aracena - Sevilla
Dag 7: Sevilla
Dag 8: Sevilla - Cordoba, via toeristische route
Dag 9: Cordoba
Dag 10: Cordoba - Granada
Dag 11: Granada
Dag 12: Granada
Dag 13: Granada - Malaga, toeristische route door de Sierra Nevada en langs de kust
Dag 14: terugreis Malaga - Amsterdam
Het wordt dus een afwisseling van steden en dorpen, mooie autoroutes en natuur. En nu maar hopen dat het mooi weer is!
zaterdag 8 september 2007
De balans opmaken ........ en op vakantie?
Na vandaag kan ik de balans opmaken, deze eerste officiële cyclus van vruchtbaarheidsbehandeling in het AMC is dan voorbij. Iets dat oorspronkelijk bedoeld was als een ICSI poging, maar dat uiteindelijk niet heeft mogen zijn. Het heeft helaas niet mogen resulteren in voldoende eitjes, maar wie weet..... er is een heel klein kansje dat we toch nog op eigen kracht zwanger zijn geworden.
Rationeel weet ik heel goed dat die kans heel klein is, maar gevoelsmatig ben ik er toch mee bezig. Dat heb ik vanacht wel gemerkt. Ik heb namelijk gedroomd over eitjes en zaadjes, en de weg die zij moesten afleggen in mijn lichaam. Ik zag een onwerkelijk soort van maanlandschap visueel aan me voorbijtrekken in mijn dromen, en in dat landschap was een strijd gaande. Heel veel zaadjes hadden de reis niet overleefd maar een klein aanal wel, en die waren naarstig op zoek naar de snelste methode om bij dat eitje te komen. En dat lukte niet echt, er waren namelijk allerlei vijanden actief die het extra moeilijk maakten, vijanden zoals je die tegenkomt in de film Man in Black. Ik zag zelfs nog even Will Smith voorbij komen. Nou ja zeg..... fantasie en werkelijkheid door elkaar heen? In het boek van Zita West heb ik een paar dagen eerder gelezen dat het goed is om te visualiseren. Stel je dat eitje en de zaadjes voor en visualiseer in je hoofd het bevruchtingsproces. De Chinezen geloven namelijk dat je daarmee positieve energie brengt naar die plaats in het lichaam waar het nodig is. Ik vraag me af of mijn droom aan dat visualisatieproces voldoet, vast niet....
Vanavond hebben we nog één geplande date in deze cyclus, en dan is het definitief over. Bij een ICSI poging zit je na de terugplaatsing in de wachtweken, zo heet dat. Je moet 2 weken wachten totdat je mag testen of je zwanger bent. En eigenlijk voelt dat voor mij nu ook wel zo. Rationeel reken ik er niet op dat ik zwanger wordt, maar gevoelsmatig hoop ik het wel heel erg. Vandaar waarschijnlijk dat visualiseren in mijn dromen? Over 2 weken zullen we het weten, of eerder wanneer de menstruatie doorbreekt. Met uitzondering van de tabletjes progestan neem ik geen medicijnen meer. Niet meer spuiten, niet meer bloedprikken en geen echo's meer. En geen bijwerkingen meer! Althans, voorlopig dan, tot we met de volgende poging beginnen.
Een herstelproces is bezig. Herstellen van de hormonen, terug naar mijn normale doen. Ik zag er de laatste weken uit als een junkie, met een buik die bont en blauw was van al dat prikken en een armholte die eruit zag als een maanlandschap, lek geprikt door al het bloedprikken. Maar de blauwe plekken en het maanlandschap zullen verdwijnen en ik zal weer normaal uitzien. Ik zal me weer normaal voelen. Het laatste restje bijwerkingen vloeit mijn lichaam uit. Back to life!
En daarmee komt er weer ruimte voor andere dingen! Dit weekend doe ik het nog rustig aan, maar vanaf volgende week ga ik weer over tot de orde van de dag. Ik ga shoppen met mijn lieve nichtje voor haar nieuwe woning in Amsterdam, ik ga vrijdag heel lieve vrienden in Assen helpen met de aankomende verhuizing. Het weekend daarna krijgen we visite van een collega die tips komt halen over Florida, en van mijn schoonouders die samen met Peter's oudste zus een dagje op bezoek komen voor Peter's verjaardag. Het laatste weekend van september houden we vrij om met z'n tweetjes gezellig de 40e verjaardag van Peter te vieren, en het eerste weekend van oktober reizen we samen af naar Assen om onze lieve vrienden weer te helpen met de verhuizing die dan al snel voor de deur staat. En vanaf het tweede weekend van oktober hebben we vakantie tot het laatste weekend van oktober, een dikke 2 weken. En oh ja, de laatste werkdagen in september begin ik ook nog met een nieuwe opleiding. En tussendoor gaan we natuurlijk wel gewoon door met de acupunctuur, zodat we over 3 maanden weer helemaal klaar zijn voor een nieuwe ICSI poging.
Maar nu eerst even over de vakantie. In de periode dat we vrij zijn van het werk willen we graag even ons kikkerlandje ontvluchten, een warmer en zonniger plekje opzoeken. Even lekker met z'n tweetjes eropuit, lekker eten, wandelen, mooie steden bekijken, kortom lekker genieten. En dat moet natuurlijk geregeld worden. Nu wil het zo zijn dat we nog cadeaubonnen hebben ter waarde van maar liefst € 1.000 die Peter aan het begin van het jaar heeft gekregen van zijn werkgever. En die bonnen willen we graag inwisselen tegen een reis, juist ja, de aankomende vakantie. Nu gaat dat niet zomaar, want die bonnen kunnen namelijk alleen worden ingewisseld in Frankrijk. Ja, je leest het goed, in Frankrijk...... De moederorganisatie van het bedrijf waar Peter werkt zetelt namlijk in Parijs, en daar komen dus die bonnen vandaag. Heel handig, maar niet heus....... want we spreken en schrijven allebei geen woord Frans.
Nu staan er op die cadeaubonnen een heleboel logo's, en één ervan is van TCH Voyages. Nu wist ik nog ergens heel ver weg in mijn geheugen dat het franse woord "voyage" zicht vertaalt als "reizen". Ah...... en met behulp van internet vond ik de website van de betreffende organisatie met een verwijzing naar een e-mail adres en een telefoonnummer dat je moest gebruiken als je de cadeaubonnen wilde gebruiken. Tot zover was ik dus gekomen met behulp van een digitaal woordenboek. Maar wat nu? Mailen en bellen naar een organisatie in het Frans? Dat gaat me niet lukken. Maar bij een reisorganisatie zal toch vast iemand werken die engels spreekt? Zelfs in Frankrijk? De reisbranche is zo internationaal, daar is de voertaal toch engels? Dus ik heb een e-mail geschreven in het engels in de hoop dat ik daar een reactie op zou krijgen. Niet dus..... Ook een tweede keer bood geen soelaas. Wat nu?
Aan de lunchtafel op het werk bracht ik mijn probleem een keer ter spraken, en een collega bood aan me te helpen een e-mail te vertalen in het Frans. Ik heb dus een e-mail geschreven waarin ik uitlegde wat er aan de hand was, wat ik wilde, en verteld dat ik geen frans spreek en iemand zoek binnen de organisatie die engels spreekt. Mijn collega heeft die vertaald en vorige week vrijdagavond heb ik hem gelijk verstuurd. En tot mijn verbazing had ik op zaterdag al een antwoord terug waarop mij werd beloofd dat ene Patricia contact met mij zou opnemen. Dat was dus de juiste methode. Patrica probeerde me dinsdag te bereiken, maar toen zat ik de hele dag in besprekingen op het werk. Maar ze hield vol en op woensdag hadden we eindelijk contact. Hè hè.... eindelijk....
Een heleboek mogelijkheden stelde ze voor. Zo kon ik een compleet pakket boeken van een touroperator, maar dan moest ik wel vliegen vanaf een luchthaven in Frankrijk. Niet zo handig. Maar ik kon ook losse vliegtickets boeken, losse hotelovernachtingen en eventueel een auto, en op die manier mijn eigen pakket samenstellen. Dat moesten we hebben! Want alleen dan is het mogelijk te vertrekken vanaf een luchthaven in Nederland. Schiphol ligt praktisch om de hoek, dus wat is gemakkelijker dan dat? Bestemmingen genoeg dacht ik zo. Ik kreeg van haar een e-mail met een aantal websites waarop ik kon zoeken naar geschikte vluchten en hotelovernachtingen en waar ik de prijzen van huurauto's kon opzoeken. En daarmee ging ik aan de slag. Ik had een lijstje gemaakt van bestemmingen die voor ons in aanmerking komen en ik ging op zoek naar goedkope tickets. Dat was niet gemakkelijk, de prijzen liggen erg hoog, waarschijnlijk doordat de herfstvakantie precies in onze vakantieperiode valt. Maar met goed zoeken heb ik toch een tweetal alternatieven gevonden: Istanbul en Andalusië. Mijn voorkeur gaat uit naar Andalusië, omdat we dan een rondreis kunnen maken met de auto. Istanbul is ook wel erg leuk, maar voor 10 dagen? Een rondreis loont zich hier niet, omdat de afstanden te groot zijn en dat zou veel reistijd vergen.
Nu moeten we nog een besluit nemen wat het gaat worden, en of we dit überhaupt gaan doen. Want we zijn er nu wel achter dat een vakantie op deze manier een stuk duurder is dan een pakketreis. En ondanks de cadeaubonnen kost het nog altijd een heleboel geld, en we willen ook nog zoveel andere dingen. In huis willen we nog graag een aantal dingen aanpakken. Zo wordt in het najaar het dak en het lood op de bijbouw vervangen, en tevens een aantal regenpijpen. Maar we willen ook nog een nieuwe trap bijvoorbeeld, en we willen een aantal ruiten vervangen. De tuin willen we nog helemaal onder handen nemen. Je moet nu eenmaal keuzes maken, en dat vergt nog wat nadenken. Maar hoe dan ook, we gaan de cadeaubonnen niet ongebruikt weggooien, dus een weekendje shoppen in Parijs is ook nog altijd een mogelijkheid, al heeft dat niet mijn voorkeur. We zullen zien wat het gaat worden!
Rationeel weet ik heel goed dat die kans heel klein is, maar gevoelsmatig ben ik er toch mee bezig. Dat heb ik vanacht wel gemerkt. Ik heb namelijk gedroomd over eitjes en zaadjes, en de weg die zij moesten afleggen in mijn lichaam. Ik zag een onwerkelijk soort van maanlandschap visueel aan me voorbijtrekken in mijn dromen, en in dat landschap was een strijd gaande. Heel veel zaadjes hadden de reis niet overleefd maar een klein aanal wel, en die waren naarstig op zoek naar de snelste methode om bij dat eitje te komen. En dat lukte niet echt, er waren namelijk allerlei vijanden actief die het extra moeilijk maakten, vijanden zoals je die tegenkomt in de film Man in Black. Ik zag zelfs nog even Will Smith voorbij komen. Nou ja zeg..... fantasie en werkelijkheid door elkaar heen? In het boek van Zita West heb ik een paar dagen eerder gelezen dat het goed is om te visualiseren. Stel je dat eitje en de zaadjes voor en visualiseer in je hoofd het bevruchtingsproces. De Chinezen geloven namelijk dat je daarmee positieve energie brengt naar die plaats in het lichaam waar het nodig is. Ik vraag me af of mijn droom aan dat visualisatieproces voldoet, vast niet....
Vanavond hebben we nog één geplande date in deze cyclus, en dan is het definitief over. Bij een ICSI poging zit je na de terugplaatsing in de wachtweken, zo heet dat. Je moet 2 weken wachten totdat je mag testen of je zwanger bent. En eigenlijk voelt dat voor mij nu ook wel zo. Rationeel reken ik er niet op dat ik zwanger wordt, maar gevoelsmatig hoop ik het wel heel erg. Vandaar waarschijnlijk dat visualiseren in mijn dromen? Over 2 weken zullen we het weten, of eerder wanneer de menstruatie doorbreekt. Met uitzondering van de tabletjes progestan neem ik geen medicijnen meer. Niet meer spuiten, niet meer bloedprikken en geen echo's meer. En geen bijwerkingen meer! Althans, voorlopig dan, tot we met de volgende poging beginnen.
Een herstelproces is bezig. Herstellen van de hormonen, terug naar mijn normale doen. Ik zag er de laatste weken uit als een junkie, met een buik die bont en blauw was van al dat prikken en een armholte die eruit zag als een maanlandschap, lek geprikt door al het bloedprikken. Maar de blauwe plekken en het maanlandschap zullen verdwijnen en ik zal weer normaal uitzien. Ik zal me weer normaal voelen. Het laatste restje bijwerkingen vloeit mijn lichaam uit. Back to life!
En daarmee komt er weer ruimte voor andere dingen! Dit weekend doe ik het nog rustig aan, maar vanaf volgende week ga ik weer over tot de orde van de dag. Ik ga shoppen met mijn lieve nichtje voor haar nieuwe woning in Amsterdam, ik ga vrijdag heel lieve vrienden in Assen helpen met de aankomende verhuizing. Het weekend daarna krijgen we visite van een collega die tips komt halen over Florida, en van mijn schoonouders die samen met Peter's oudste zus een dagje op bezoek komen voor Peter's verjaardag. Het laatste weekend van september houden we vrij om met z'n tweetjes gezellig de 40e verjaardag van Peter te vieren, en het eerste weekend van oktober reizen we samen af naar Assen om onze lieve vrienden weer te helpen met de verhuizing die dan al snel voor de deur staat. En vanaf het tweede weekend van oktober hebben we vakantie tot het laatste weekend van oktober, een dikke 2 weken. En oh ja, de laatste werkdagen in september begin ik ook nog met een nieuwe opleiding. En tussendoor gaan we natuurlijk wel gewoon door met de acupunctuur, zodat we over 3 maanden weer helemaal klaar zijn voor een nieuwe ICSI poging.
Maar nu eerst even over de vakantie. In de periode dat we vrij zijn van het werk willen we graag even ons kikkerlandje ontvluchten, een warmer en zonniger plekje opzoeken. Even lekker met z'n tweetjes eropuit, lekker eten, wandelen, mooie steden bekijken, kortom lekker genieten. En dat moet natuurlijk geregeld worden. Nu wil het zo zijn dat we nog cadeaubonnen hebben ter waarde van maar liefst € 1.000 die Peter aan het begin van het jaar heeft gekregen van zijn werkgever. En die bonnen willen we graag inwisselen tegen een reis, juist ja, de aankomende vakantie. Nu gaat dat niet zomaar, want die bonnen kunnen namelijk alleen worden ingewisseld in Frankrijk. Ja, je leest het goed, in Frankrijk...... De moederorganisatie van het bedrijf waar Peter werkt zetelt namlijk in Parijs, en daar komen dus die bonnen vandaag. Heel handig, maar niet heus....... want we spreken en schrijven allebei geen woord Frans.
Nu staan er op die cadeaubonnen een heleboel logo's, en één ervan is van TCH Voyages. Nu wist ik nog ergens heel ver weg in mijn geheugen dat het franse woord "voyage" zicht vertaalt als "reizen". Ah...... en met behulp van internet vond ik de website van de betreffende organisatie met een verwijzing naar een e-mail adres en een telefoonnummer dat je moest gebruiken als je de cadeaubonnen wilde gebruiken. Tot zover was ik dus gekomen met behulp van een digitaal woordenboek. Maar wat nu? Mailen en bellen naar een organisatie in het Frans? Dat gaat me niet lukken. Maar bij een reisorganisatie zal toch vast iemand werken die engels spreekt? Zelfs in Frankrijk? De reisbranche is zo internationaal, daar is de voertaal toch engels? Dus ik heb een e-mail geschreven in het engels in de hoop dat ik daar een reactie op zou krijgen. Niet dus..... Ook een tweede keer bood geen soelaas. Wat nu?
Aan de lunchtafel op het werk bracht ik mijn probleem een keer ter spraken, en een collega bood aan me te helpen een e-mail te vertalen in het Frans. Ik heb dus een e-mail geschreven waarin ik uitlegde wat er aan de hand was, wat ik wilde, en verteld dat ik geen frans spreek en iemand zoek binnen de organisatie die engels spreekt. Mijn collega heeft die vertaald en vorige week vrijdagavond heb ik hem gelijk verstuurd. En tot mijn verbazing had ik op zaterdag al een antwoord terug waarop mij werd beloofd dat ene Patricia contact met mij zou opnemen. Dat was dus de juiste methode. Patrica probeerde me dinsdag te bereiken, maar toen zat ik de hele dag in besprekingen op het werk. Maar ze hield vol en op woensdag hadden we eindelijk contact. Hè hè.... eindelijk....
Een heleboek mogelijkheden stelde ze voor. Zo kon ik een compleet pakket boeken van een touroperator, maar dan moest ik wel vliegen vanaf een luchthaven in Frankrijk. Niet zo handig. Maar ik kon ook losse vliegtickets boeken, losse hotelovernachtingen en eventueel een auto, en op die manier mijn eigen pakket samenstellen. Dat moesten we hebben! Want alleen dan is het mogelijk te vertrekken vanaf een luchthaven in Nederland. Schiphol ligt praktisch om de hoek, dus wat is gemakkelijker dan dat? Bestemmingen genoeg dacht ik zo. Ik kreeg van haar een e-mail met een aantal websites waarop ik kon zoeken naar geschikte vluchten en hotelovernachtingen en waar ik de prijzen van huurauto's kon opzoeken. En daarmee ging ik aan de slag. Ik had een lijstje gemaakt van bestemmingen die voor ons in aanmerking komen en ik ging op zoek naar goedkope tickets. Dat was niet gemakkelijk, de prijzen liggen erg hoog, waarschijnlijk doordat de herfstvakantie precies in onze vakantieperiode valt. Maar met goed zoeken heb ik toch een tweetal alternatieven gevonden: Istanbul en Andalusië. Mijn voorkeur gaat uit naar Andalusië, omdat we dan een rondreis kunnen maken met de auto. Istanbul is ook wel erg leuk, maar voor 10 dagen? Een rondreis loont zich hier niet, omdat de afstanden te groot zijn en dat zou veel reistijd vergen.
Nu moeten we nog een besluit nemen wat het gaat worden, en of we dit überhaupt gaan doen. Want we zijn er nu wel achter dat een vakantie op deze manier een stuk duurder is dan een pakketreis. En ondanks de cadeaubonnen kost het nog altijd een heleboel geld, en we willen ook nog zoveel andere dingen. In huis willen we nog graag een aantal dingen aanpakken. Zo wordt in het najaar het dak en het lood op de bijbouw vervangen, en tevens een aantal regenpijpen. Maar we willen ook nog een nieuwe trap bijvoorbeeld, en we willen een aantal ruiten vervangen. De tuin willen we nog helemaal onder handen nemen. Je moet nu eenmaal keuzes maken, en dat vergt nog wat nadenken. Maar hoe dan ook, we gaan de cadeaubonnen niet ongebruikt weggooien, dus een weekendje shoppen in Parijs is ook nog altijd een mogelijkheid, al heeft dat niet mijn voorkeur. We zullen zien wat het gaat worden!
Abonneren op:
Reacties (Atom)