Een goed gesprek

Na een goede nachtrust togen Peter en ik samen naar het CVV op vrijdagochtend, voor een nieuwe echo. Lang wachten was ook deze keer niet aan de orde, we werden al snel door Dr. Tonch binnengeroepen. De echo was weer enorm pijnlijk, maar duurde niet zo lang. Dr. Tonch had de situatie al snel gezien: het was echt maar één eitje, en die was inmiddels al rijp, zo'n 19-20mm was hij groot.

De verwachting werd waarheid, er zou definitief geen punctie komen. Omdat het eitje rijp was adviseerde hij ons om de pregnyl nog dezelfde avond te spuiten zodat het eitje kan springen, en ook dezelfde avond nog gemeenschap te hebben. Hoewel de kans nog steeds heel erg klein is, het zaad van Peter is immers van heel slechte kwaliteit, is de kans op zwangerschap toch groter dan nul en het zou zonde zijn om die te laten lopen. Dezelfde afloop als de eerste keer dus.

Verdere behandeling met ICSI is dan ook niet mogelijk in het AMC en Dr. Tonch sprak uit dat we snel een gesprek moesten hebben over andere opties. Daarover hadden we al nagedacht en ik vertelde dan ook dat eiceldonatie geen optie is, dus daarin hoeven we geen energie te steken, maar wij willen wel graag voor embryodonatie in aanmerking komen. Daar keek hij van op, hij was verrast en vertelde dat hij dat antwoord niet had verwacht. Embryodonatie is nog niet zo lang een wettelijke mogelijkheid en in het AMC is er nooit eerder om gevraagd. Alle IVF klinieken in Nederland hebben volgens hem 4 tot 5 keer per jaar overleg en daar is het ook nog nooit aan de orde geweest. Kortom: een nieuwe uitdaging voor het AMC en Dr. Tonch in het bijzonder.

Verder vroegen we hem hoe hij tegenover een second opinion stond, eventueel in België. En daar keek hij weer niet van op. Volgens Dr. Tonch zijn voor een second opinion 2 redenen te bedenken. De eerste reden is een medische: is de gestelde diagnose juist? Hij verwacht dat zijn diagnose klopt, maar het kan geen kwaad dat te laten bevestigen. En dat vind ik een heel positieve instelling, hij voelt zich in elk geval niet bedreigd. De tweede reden is een persoonlijke: het gevoel hebben dat je er alles aan hebt gedaan, zodat je over 10 jaar niet terugkijkt en tegen jezelf zegt "had ik maar...". Deze diagnose bepaalt immers voor een groot deel de rest van ons leven. En om rust te krijgen met de diagnose is het volgens hem heel goed om een second opinion te vragen. "En doe dat dan juist in België!" Dat antwoord verraste mij dan weer... De verklaring is dat volgens hem het beleid in België liberaler is, en dat er meer wordt geëxperimenteerd. Als ik dus kans heb op andere antwoorden en mogelijkheden, is dat eerder in België dan in Nederland. Volgens hem zijn de werkwijzen in Nederland in elke kliniek op hoofdlijnen aan elkaar gelijk.

We spraken af dat wij naar België gaan voor een second opinion, en die tijd gebruikt Dr. Tonch om de materie en vraagstukken rond embryodonatie te onderzoeken en te overleggen met collega's in den lande. Na de second opinion komen we bij hem terug voor een gesprek, een heel goed gesprek! Ik vind het erg fijn dat ik nu met zijn ondersteuning naar België kan gaan en dat ik dit niet achter zijn rug om hoef te doen. Dat voelt een heel stuk beter!

Begrijpen jullie nu waarom ik hem zo'n superdokter vind? Hij beschikt over veel inlevingsvermogen, empathie en begrip en hij begrijpt me met 2 woorden. Hij vertelt altijd heel eerlijk de waarheid, maar hij doet dat op een heel menselijke en begripvolle manier. Hij heeft altijd tijd, geeft je nooit het gevoel dat het spreekuur uitloopt. Hij is altijd vrolijk. En hij luistert altijd heel goed. Verdriet mag er zijn, en met een kleine aanraking geeft hij dan aan dat hij je begrijpt.

Aan het einde van het spreekuur wilde ik mijn gevoel dan ook met hem delen.
"Voordat we gaan wil ik u nog één ding zeggen", zei ik.
"Oh ja, wat is dat dan?"
"Ik ben erg blij met u, ik vind u zo'n fijne dokter!" zei ik weer.

Hij was opnieuw verrast, en ging er helemaal voor zitten. Hij wilde het naadje van de kous weten. "Hoezo dan?" en "Is dat bij de andere dokters anders?". Peter en ik deelden onze ervaringen en gaven voorbeelden, ik noemde hem zelfs Dr. Feelgood. Hij waardeerde onze feedback en met een warme handdruk, en een minder leuke boodschap, gingen we toch met een goed gevoel naar buiten. Het verdriet is er niet minder om, maar deze behandeling maakt het gek genoeg wel draaglijker.

Peter en ik reden samen naar huis, daar ging ik weer achter het stuur zitten en reed naar de Veluwe voor de laatste dag van de opleiding. Om half 11 was ik weer van de partij en gelukkig had ik niet veel gemist. De groep ging juist beginnen aan het bespreken van de uitkomsten van de verandermonitor. In de opleiding hebben we allemaal de kans gekregen om dit onderzoek uit te voeren op ons eigen veranderproject in de organisatie, en de uitkomsten ervan zou ons uiteraard helpen in ons leerproces, maar ook in de voortgang van het project. De methode maakt zichtbaar waar de sterke- en zwakke punten in het veranderproces zitten, door een aantal mensen een digitale vragenlijst te laten invullen. De methode is ontwikkeld door Dr. Kilian Bennebroek Gravenhorst van PlusPulse , een gedreven en inspirerend docent.

En de uitslag was erg positief! Ik zag er enorm tegenop, omdat ik slechte resultaten verwachtte. Ik had de vragenlijst zelf ook ingevuld, en ik werd daarbij geconfronteerd met een aantal vragen die me het gevoel gaven "dat ik maar gewoon wat deed" en veel te weinig structuur in het veranderproject had gebracht. Ik verwachtte daarom negatieve scores, maar die bleven uit. In plaats daarvan blijkt dat de betrokkenen behoorlijk tevreden zijn met het project, dat ik veel steun krijg en dat iedereen er een positieve ontwikkeling uit verwacht. Het was eigenlijk te mooi om waar te zijn! En daarvan kreeg ik weer een heleboel energie, ik popel om maandag met het project verder te gaan.

Tijdens de lunch op vrijdag werd er weer druk geïnformeerd naar mijn ziekenhuisbezoek en aan tafel ontstond een gesprek over mogelijke opties, zoals de embryodonatie. Eén van mijn medestudenten wees me erop dat embryodonatie volgens hem eind vorig jaar een onderwerp was bij Netwerk of bij Nova. Dat triggerde me natuurlijk en bij thuiskomst vrijdagavond ging ik gelijk op zoek. Via google vond het terug (waar zouden we zijn zonder internet...) en het bleek een uizending te zijn van Netwerk op 13 november jl. Gelukkig hebben we zoiets als "uitzending gemist" en ik kon het programma alsnog hier bekijken. Interessant! En natuurlijk heb ik een e-mail geschreven naar het ziekenhuis voor Dr. Tonch met een link naar deze uitzending, wellicht kan hij er iets mee. Ik blijf het in elk geval volgen!

Wat zijn jullie lief!

Allereerst allemaal zo ontzettend bedankt voor de lieve reacties! Dat doet zo goed! En eerlijk gezegd heb ik dat op zo'n moment wel even nodig ook. Bedankt!

Ik heb er slim aan gedaan om gisteren nog even alles van me af te schrijven op de blog, en daarna toch naar de Veluwe te rijden voor de opleiding. Onderweg heb ik mijn moeder gebeld om nog even te praten, en ook dat is altijd fijn! Op de opleiding aangekomen was iedereen ook heel lief en belangstellend, en tijdens de lunch heb ik mijn verhaal ook kunnen doen bij een aantal lieve studiegenoten. En dat doet goed. Ik heb het hart op mijn tong liggen, dus het moet er gewoon uit. En de rest van de dag heb ik me heel goed kunnen concentreren, het verdriet was al snel naar de achtergrond. Ik denk dat ik de grootste klap al in het najaar had, ik zag dit rationeel toch wel aankomen. Natuurlijk is het verdriet er toch, maar de scherpe kantjes slijten nu wat sneller eraf. Kortom: het is goed dat ik ben gegaan!

Zowel de arts als de verpleegkundige belden gisterenmiddag met de boodschap dat ze mij morgen nog eens willen zien voor de echo, en dan gaan beslissen wat er gaat gebeuren. En laat Dr. Feelgood nu net morgen het spreekuur doen, dan kan ik tenminste nog al mijn vragen kwijt. En dus ben ik nu (donderdagavond) weer thuis, want het heeft geen zin om te slapen in het hotel als ik morgen al vroeg in het AMC moet zijn. Lekker is het ook wel! Ik sla het avondprogramma nu dus over, en dat heb ik ook wel even nodig. Gelukkig staat er iets op het programma dat de anderen heel goed zonder mij kunnen doen, en waar ik niet zoveel aan mis. En dadelijk lekker in mij eigen bedje slapen, kan ik ook lekker tegen Peter aankruipen. Gisteren heb ik zo slecht geslapen in het hotel, dat moet ik echt even inhalen.

Het seminar was gisteren en vandaag erg goed! Het onderwerp vind ik super interessant, en ik kan er ook heel veel mee. Het veranderproject staat centraal, en ik krijg nu echt handvatten om er vorm en richting aan te geven. Dat klinkt waarschijnlijk heel cryptisch voor jullie, maar ik ben er heel blij mee. Ik kreeg ook goede feedback van de docent vandaag, volgens hem zat ik op de goede weg met mijn aanpak, ook erg leuk! Hij complimenteerde me met mijn aanpak, die vóór de opleiding nog vooral op "onderbuik" en "intuïtie" was gebaseerd, en zei dat ik dus een heel goede "onderbuik" heb. Dat is leuk om te horen. In elk geval dus redelijk onbewust bekwaam dus...... De opleiding gaat met dus helpen om de argumenten en aanpak te rationaliseren en in verband te brengen met de intuïtie. Snappen jullie het nog? Nee, ik ben natuurlijk niet duidelijk genoeg. Een uitgebreide toelichting vraagt zoveel tekst, dan haken jullie ook af, dus ik laat het hier maar even bij. Onthoud maar gewoon dat ik erg veel leer en dat ik heel blij ben met de aangereikte aanpak en feedback.

Morgen gaan we weer verder, na het ziekenhuis rijd ik weer naar de Veluwe voor de laatste dag. Jammer dat ik het ochtenprogramma mis, maar dat is nu eenmaal niet anders.

Maar nogmaals heel erg bedankt voor jullie medeleven! Het gaat weer goed met mij, ik krabbel er weer bovenop. En de afspraak met België ga ik volgende week maken! Ik houd jullie op de hoogte...

Eéntje...

Vandaag was de eerste echo na zeven dagen stimuleren met hormonen. Stiknerveus ging ik er samen met Peter naartoe, zou er iets te zien zijn? Bij de uitgangsecho lagen er 2 eitjes klaar volgens de arts, zouden die gegroeid zijn, en was er inmiddels al meer zichtbaar?

Helaas, het mag niet zo zijn. Er was maar één eitje in mijn rechter eierstok zichtbaar. Laura was onze arts vandaag en ze heeft veel moeite gedaan om alles zichtbaar te maken, bij de eerste echo was de linker eierstok weer niet zichtbaar. Ik moest daarom mijn blaas even leegmaken en daarna weer terug voor een tweede echo, gelukkig hoefden we niet lang te wachten. Ze haalde Dr. Feelgood nog erbij, maar de uitslag bleef hetzelfde. Het was er maar één. Het tweede eitje dat vorige keer werd gezien bleek vandaag een bloedvat te zijn, en er was dus niets bijgekomen. Mijn linker eierstok is volledig inactief.

De echo was pijnlijk en duurde lang, erg lang. Gelukkig was de arts erg meelevend en heel lief, ze nam de tijd voor ons en bleek over behoorlijk wat inlevingsvermogen te beschikken. Dat is toch wel fijn. Ze waarschuwde ons dat er waarschijnlijk weer geen punctie kan worden gedaan en dat de diagnose die in oktober werd gesteld waarschijnlijk toch de juiste blijkt: de eitjes zijn zo goed als op. En ze vond het rot voor ons, het speet haar dat ze geen beter nieuws kon geven. We kunnen erop rekenen dat het CVV ons de boodschap gaat geven dat geen verdere behandelingen worden gedaan na deze cyclus. Maar voordat het zover is, gaat Laura onze situatie vanmiddag in het team bespreken. We krijgen een telefoontje met de verdere procedure. Wordt het weer getimede samenleving? Of toch IUI? En moet ik nog terug voor een volgende echo? Ik hoor het wel, voor nu ben ik vooral verdrietig. Rationeel had ik er zelf niet op gerekend, maar ratio en gevoel zitten weer niet op één lijn. Tijdens de procedure ontwikkelde ik toch heel veel hoop, alles was immers anders dan de vorige keer. De teleurstelling komt weer hard aan.

Als we deze cyclus (technisch) hebben afgerond, moeten we ons dus gaan beraden op de toekomst. Voor mij is het duidelijk: ik wil in elk geval een second opinion in België. En als het aan mij ligt, wordt die afspraak volgende week al gemaakt. Teleurgesteld en verdrietig, maar ik leg me er nog niet bij neer.

En nu? Nu stap ik in de auto en rijd naar de Veluwe. Ik had er vanochtend eigenlijk al om half 10 moeten zijn, voor het vierde seminar van de opleiding. Ik had al aangekondigd dat ik later zou zijn vanwege het ziekenhuis, en ik ben na het ziekenhuis toch maar eerst even naar huis gekomen om het verdriet en de teleurstelling te parkeren. Mijn weblog biedt dan toch uitkomst, ik kan het even van me afschrijven. Maar ik ga wel! Even iets anders aan mijn hoofd, ik zie wel hoe het gaat de komende dagen. Naar huis komen kan altijd nog, toch?

Genieten van de decembermaand

We hadden het afgesproken, en dat is dan ook wat ik doe met volle teugen: genieten van de heerlijke decembermaand. Wat een heerlijke sfeer is het toch! De kerstboom, de lichtjes, de mooie versieringen, ik vind het prachtig!

In Duitsland hadden we een top-gezellig weekend! Op vrijdag eerst naar Centro in Oberhausen en op zaterdag naar Keulen. De uitdrukking "shop till you drop" hebben we maar letterlijk genomen. De winkels in Duitsland waren zowel op vrijdag als op zaterdag geopend tot 10 uur 's avonds en dat hebben we geweten! Voor Peter hebben we er veel leuke kleding gevonden, nu weer een paar maatjes kleiner, en een heel mooie nieuwe winterjas. Natasja, onze vriendin, is ook geslaagd voor een aantal heel leuke outfits. We hebben lekker gegeten en weer ouderwets bijgekletst. Bij mijn glamourjurk heb ik een glitter handtasje gekocht en prachtige zilveren sierraden. De jurk is namelijk afgezet met zilveren bling-bling, en daar passen mijn gouden sierraden natuurlijk niet bij. Helaas was het hotel niet zo goed. We hadden geboekt bij het Mercure hotel in Düsseldorf, een 4-sterren hotel, maar ik vraag me nog steeds af waar ze die 4 sterren vandaan gehaald hebben. De kamers waren wel heel netjes, maar het bed was veel te klein voor 2 personen en de hoofdkussens waren erg slecht. Met een bed van 1,30m breed kunnen wij samen echt niet lekker slapen, en dat is dus ook niet gelukt! Na 2 nachten had ik een stijve nek en rugpijn. Lekker zeg! Ik vond die beddenmaat heel vreemd voor een Duits hotel. Volgens de hotelmanagers had het hotel geen kamers met grotere bedden..... Nou ja zeg...... Je kunt niet alles hebben in het leven....

Vorige week heb ik vervolgens maar 2 (drukke) dagen gewerkt, want de rest van de week zat ik weer in een "hutje op de hei" voor het 3e seminar van de opleiding SVO. Dat hutje is een kamer in het Bilderberg hotel midden op de Veluwe, een prachtige lokatie. Dit seminar vond ik beduidend minder geslaagd dan de andere 2, maar dat kwam vooral door de docent. Daar had ik gewoon niet zo'n goede klik mee. Het onderwerp was strategie, toch al niet mijn favoriete ding, en de docent was erg drammerig en niet echt congruent in zijn gedrag ten opzichte van zijn overtuiging. Mijn devies is dat je het voorbeeld moet geven in wat je uitdraagt, en dat was niet zijn sterkste punt. Toch was de theorie (deels) wel interessant, vooral het causale diagram vond ik erg leerzaam. Het is een ingewikkeld model om verbanden in kaart te brengen tussen bestaande problemen en de oorzaken ervan, zodat je kunt zien waar je je energie van de oplossing op moet richten. Het geeft je inzicht in de (f)actoren van het probleem en de onderlinge relatie.

Interessante artikelen over causale diagrammen en de toepassing ervan vind je hier en hier.

Een heel bijzondere ervaring had ik op donderdagavond tijdens de demonstratie van de Aiki aanpak door Aalt Aalten. Dat was niet zomaar een demonstratie, maar het was een ervaring, een belevenis, een speciale beleving. Het is moeilijk uit te leggen in woorden, maar het komt erop neer dat je je innerlijke kracht ervaart. Het is gebaseerd op Aikido en het is een heel andere zienswijze op het leven. Na deze avond kijk ik naar het universum met een heel nieuwe blik. Deze ervaring gun ik iedereen! Ik wil proberen om het nog eens mee te maken samen met Peter, en ik ga ook kijken of ik op mijn werk budget bij elkaar kan schrapen voor een sessie van ons management team met hem.

Vrijdagavond hadden we een personeelsfeestje van Peter's werk in Valkenburg, helemaal in Limburg. Wie dat verzonnen had........ Het was handiger geweest als ze hadden gekozen voor een lokatie tussen Brussel (waar het hoofdkantoor van de BeNeLux zetelt) en Naarden, waar Peter werkt, maar blijkbaar dachten ze daar in België anders over. Naar Limburg vanuit de Veluwe , in de spits op vrijdag is een hele uitdaging. De opleiding duurde op vrijdag tot 17.00 uur en om te voorkomen dat de reistijd zou oplopen omdat ik eerst nog naar huis moest, kwam Peter me ophalen in Garderen. De reis van Muiden naar Garderen duurt normaal 40 minuten, maar tot Peter's verschrikking deed hij daar maar liefst 2 uur over. Ik friste me nog even op en pakte mijn spullen bij elkaar, en daarna begonnen we aan de vreselijke tocht naar het Zuiden. En vreselijk was het wel, want hij duurde maar liefst 3½ uur. Van Utrecht naar Den Bosch was 1 lange file. Vreselijk! Om 21.00 uur 's avonds kwamen we aan in het Casino van Valkenburg. Gelukkig konden we gelijk aanschuiven aan het diner.

Na het diner volgde een speech van de directeur en de manager van de vestiging in NL, en Peter werd in het zonnetje gezet! Erg leuk! Hij werd geprezen en als voorbeeld genoemd voor zijn collega's omdat hij ondanks de heel moeilijke tijd toch alweer heel snel aan het werk was en daar dit jaar weer heel goed heeft gefunctioneerd en gescoord (in commercieel opzicht). En daar waren ze blij mee! Nu werkt Peter ook altijd erg hard, en is hij ontzettend loyaal, het is toch wel fijn als dat wordt opgemerkt. Voor zijn verdiensten heeft hij een cadeaubon gekregen voor een weekendje weg. Altijd leuk!

Na de speech hebben we ons nog heel kort vermaakt in het casino, maar dat is toch niet echt aan ons besteed. Omdat de vrouw van 1 van zijn nederlandse collega's haar paspoort was vergeten kon ze het casino niet in, en zij hadden dan ook ergens in Valkenburg een caffeetje opgezocht. Daar zijn we hun gaan opzoeken en hebben nog even een drankje gedronken en even gekletst. Peter heeft leuke collega's! Het was alweer 2 uur 's nachts voordat we naar het hotel reden in Valkenburg.

Op zaterdag hebben we eerst uitgeslapen. Gelukkig had dit hotel een beter bed, al was de kamer erg gedateerd en vies. En ook dat was een 4-sterren hotel. Volgens mij worden die sterren gratis weg gegeven tegenwoordig.... Daarna zijn we naar Heerlen gereden, waar we weer ouderwets geshopt hebben voor de kerst. En deze keer was ik aan de beurt! Ik heb er een paar leuke outfits gescoord voor de feestdagen die ook geschikt zijn voor mijn werk. En dat in de uitverkoop, dat lukt me niet vaak! We hebben smakelijk geluncht met heerlijk Limburgs zuurvlees bij onze oude stek Brasserie Bracke. Ondanks dat Heerlen niet zo'n gezellige stad is, was het wel erg leuk om weer eens op het oude thuis-honk te zijn. Alles ziet er anders uit!

Na het winkelen zijn we nog even naar Peters moeder geweest, die 3 maanden in bed bivakkeert na een beenoperatie. Zij is een paar weken geleden gevallen na afloop van de Holiday on Ice show in Eindhoven en had daarbij haar been op een heel gecompliceerde wijze gebroeken, namelijk precies boven de kunstknie, waar de knie in het bot vast zit. Het was dan ook een ingewikkelde operatie met stalen plaatjes om dat te repareren. Ze heeft 2 weken in het ziekenhuis gebivakkeerd maar is nu gelukkig weer thuis. Ze mag niet lopen en verblijft daarom de hele dag in bed, maar gelukkig knapt ze wel weer een stuk op.

Ook hebben we mijn ouders nog even opgezocht, en hebben we gezellig samen gegeten voordat we weer naar het Noorden togen, gelukkig zonder files deze keer!

En op zondag heb ik zelf nog het winkelcentrum in Amstelveen en in Almere onveilig gemaakt. Ik moest nog een zwart topje zoeken voor mijn nieuwe kerst-outfit, en ik zocht nog pumps voor onder mijn glamour jurk. En voor allebei ben ik dik geslaagd! Nu nog een paar cadeautjes en dan hebben we alles bij elkaar voor de feestdagen, met uitzondering van de levensmiddelen. Dat staat gepland voor dit weekend. Het vlees is besteld bij de slager, het menu is gemaakt, dus ook dat zal geen problemen opleveren!

Ik verheug me erg op het kerstfeest van mijn werk donderdag. Voor het eerst in mijn leven een echte glamourjurk! Het wordt vast erg gezellig! Als de foto mooi wordt, zal ik hem hier wel plaatsen.

Gedicht over de Zoektocht

De opleiding die ik volg bij het SIOO over verandermanagement zet je aan tot verandering van jezelf, door te leren van theorie, praktijk en reflectie. Daarom is de opleiding ook eigenlijk een zoektocht, je gaat start een onderzoeksproces van jezelf.

De leermanager van onze opleiding stuurde ons een gedicht om ons te inspireren voor deze zoektocht, en dat gedicht is voor mij heel treffend:


Het ene zoeken
is altijd het andere vinden.
Dus om iets te vinden,
moet je iets zoeken dat het niet is.

De vogel zoeken om de roos te vinden,
de liefde zoeken om ballingschap te vinden,
het niets zoeken om een mens te ontdekken,
naar achteren gaan om vooruit te komen.

De clou van de weg ligt
niet zozeer in zijn splitsingen,
zijn verdachte begin
of zijn twijfelachtige einde,
maar in de bijtende humor
van zijn tweerichtingsverkeer.

Men komt altijd aan,
maar altijd elders.

Alles gaat voorbij.
Maar de andere kant op.


Roberto Juarroz (Argentinië)
Vertaling: Mariolein Sabarte Belacortu
Toda pasa Pero a la inversa
Uit: Het gedicht is een bericht, 1996

Leren en veranderen

Het eerste seminar van de opleiding Sturen van Veranderingen in Organisatie (SVO) bij het Sioo was interessant, heel intensief en soms ook enorm confronterend. Regelmatig werd ons een spiegel voorgehouden, de essentie was vaak treffend, zo was de feedback ook. Wat hebben we gedaan?

De eerste middag en avond hebben we vooral kennisgemaakt, veel gepraat met medestudenten in kleine groepjes en onderwijl gewerkt aan de opdracht te ontdekken wat voor veranderaar iedereen nu eigenlijk was. Dit resulteerde in een flap waarop je in 3 dimensies (functioneel, expressief en persoonlijk) moest weergeven wat je te bieden hebt, wat je wil leren en wat je motto is. Tot zover was het vooral nog gezellig en verkennend. We hebben een leuke groep, al is die wel behoorlijk groot met 20 deelnemers.

Donderdag was de dag van de grote confrontatie, de dag waarop ik het meest heb geleerd, in theorie maar ook over mezelf. Het ging over frames in denken, over eenzijdige en meerzijdige frames, over slordig redeneren. Een theorie van Argyris, een Amerikaanse wetenschapper, die ons een spiegel voorhoudt over hoe de kwaliteit van onze gesprekken (of beter gezegd de ontbrekende kwaliteit) invloed heeft op de ander en op onszelf en hoe we onszelf blokkeren in het leren daardoor. Het klinkt waarschijnlijk heel ingewikkeld, maar het is een bijzonder interessante theorie die voor mij op deze dag zijn kwaliteit heeft bewezen. Ik moet gesprekken zeker anders gaan aanpakken. En dat vergt oefening, veel oefening. In dit artikel kun je lezen en doen wat wij ook gedaan hebben op donderdag. Als je wil leren over jezelf, kan ik dit ten zeerste aanbevelen! Behalve het opnemen van de theorie hebben we ook "gedaan". We hebben geoefend. Eerst hoe het niet moest, later hoe het beter kan. Gaandeweg ontstond er verbetering. En het is geen verandering bij jezelf die je in 1 dag realiseert, het is een valkuil die je nog jaren moet leren vermijden, en soms trap je er toch nog in. Leren met vallen en opstaan, maar bewustwording is zeker al de eerste en vaak belangrijkste stap!

De belangrijkste eye-opener voor mij was de confrontatie net mijn eigen frames, mijn eigen mindset dat een grote invloed heeft op de gesprekken die ik voer en dus de uitkomsten daarvan. Ik heb me gerealiseerd dat ik door mijn "radar", waarmee ik een heleboel non-verbale communicatie waarneem, interpretaties maak die ik niet toets bij de gesprekspartner en daardoor kan ik verkeerde conclusies trekken. Een voorbeeld uit mijn eigen praktijk. In een gesprek met een collega over een serieus probleem gedraagt mijn collega zich nogal lacherig. Ik zie dat, en trek daaruit de conclusie dat hij mij minzaam behandelt en ik voel me beslist niet serieus genomen. Ik wordt boos! Mijn frame bestaat uit de aanname dat hij me minzaam behandelt en dat hij me niet serieus neemt. Maar misschien behandelde hij me helemaal niet minzaam, maar was hij gewoon zenuwachtig en nerveus? Als ik mijn waarneming had getoetst voordat ik mijn conclusie klaar had, was ik misschien niet boos geworden en had het gesprek een andere uitwerking gehad. Aangezien mijn radar overuren maakt, mijn handicap maakt dat ik hem heel hard nodig heb omdat ik veel verbale communicatie mis, heb ik dus nog heel wat valkuilen te vermijden. Een hele klus! Maar wel een belangrijke ontdekking.

Andere interessante artikelen over het onderwerp vind je hier en hier.

Ook hebben we stilgestaan bij de leerstijlen van kolb. We hebben de test gedaan en ik heb geleerd dat ik een overtuigend "doener" ben. Eerst doen, dan denken. Tja, wat moet ik ervan zeggen, het klopt meestal wel......En ik heb geleerd dat ik best wat vaker mag doen aan reflectie, mag stilstaan bij mijn eigen gedrag en het effect daarvan op anderen. En bijsturen aan de hand van de conclusie die ik hieruit trek. Tja..... confronterend was het zeker, maar dat zei ik al eerder.

De vrijdagochtend hebben we besteed aan de groepsdynamiek. We hebben met de hele groep een "gemene" oefening gedaan. De emoties liepen gelijk hoog op. Ook dat was een heel aparte ervaring. Later hebben we geleerd hoe je succesvol interventies kan doen in een groep, en welke stappen je daarvoor moet doorlopen. De meeste mensen slaan een aantal stappen over waardoor een interventie soms weinig zinvol is. Interessant en heel bruikbaar. We functioneren immers in vele groepen, vooral op het werk!

Overwinning!

Pfoe zeg, het was me het weekje wel. Druk, druk, druk.....

Vanaf woensdag was ik 3 dagen van de buitenwereld afgesloten vanwege de opleiding. Het eerste seminar was in een hotel ergens op de Veluwe, en de dagen waren lang. 's Ochtends starten om 9 uur en doorgaan tot 20.00 uur met een uur lunchpauze. Daarna nog een gezamenlijk diner en de dag was weer voorbij. Vandaag om 17.00 uur mocht ik weer op huis aan en daar was ik ook wel aan toe!

Nu had ik ook nog de pech dat ik enorm verkouden was, een beetje grieperig. Snotteren, niesen, hoofdpijn, dat voelt niet lekker, vooral niet als je zo intensief bezig bent. Even liggen is er niet bij. Maar toch is het een enorme overwinning, want het is alweer bijna over. En ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder alleen maar verkouden ben geweest, zonder een luchtweginfectie, een bijholte-onsteking of zelfs een longontsteking op te lopen. Nu was ik alleen verkouden, en het is vanzelf weer over gegaan. Voor het eerst in mijn herinnering heb ik geen antibiotica nodig. Weet je wat dat betekent? Dat mijn energiehuishouding goed op peil is! En dat is de grootste overwinning sinds lange tijd. Ik heb genoeg energie in mijn lijf om een verkoudheid te bevechten zonder gestrekt te gaan. En met mijn verleden van asmatische bronchitis en cara is dat een heel prestatie! Het is 1-0 !

De eerste seminar van de opleiding was enorm intensief, ik heb heel veel geleerd, vooral over mijzelf. Ik heb goede feedback gehad, ik heb waardevolle dingen opgestoken, maar ik ga er nog een hele kluif aan krijgen om dat te verwerken en er iets mee te doen. Het eerste seminar was heel reflectief, en dat is behoorlijk confronterend. Ik ga er nog een nachtje over slapen en dan zal ik er iets over vertellen!

Balen was het, dat ik Peter's verjaardag moest missen op woensdag. En het was nog wel zo'n mijlpaal. Peter is sinds woensdag 40! En ik zat in een hotel op de Veluwe. Bah! Ik heb dit weekend dus nog wel iets goed te maken! Maar eerst lekker slapen, en morgen gezond weer op! Welterusten!

"Tijdens de verbouwing gaat de verkoop gewoon door"

Deze week begint de opleiding waarvoor ik me heb ingeschreven: Sturen van Veranderingen in Organisaties, bij het Sioo. Het is een pittige opleiding op academisch niveau over verandermanagement volgens het concept Action Learning. Dit houdt in dat je tijdens de opleiding werkt aan een praktijkvraagstuk in je eigen organisatie op het gebied van verandermanagement. Met het Sioo sluit je een leercontract af waarin je leerdoelen worden beschreven en die doelstellingen worden opgevolgd met de leermanager.

Tijdens de opleiding wordt ook aandacht besteed aan intervisie, zodat je ook feedback krijgt van je mede-studenten die jou tijdens het leerproces natuurlijk goed leren kennen en je ontwikkelingen op de voet kunnen volgen. Maar zelf moet je ook feedback geven aan anderen. Je leert dus ook van elkaar. Ook wordt er theorie aangeboden, maar die bestudeer je vooral in je eigen tijd. In de komende 10 maanden heb ik maandelijks een seminar van 3 dagen in een hotel ergens op de Veluwe, en elk seminar behandelt een thema binnen het vakgebied van verandermanagement. De thema van het eerste seminar is "leren en veranderen".

En ik heb er zin in, heel veel zin zelfs! Eindelijk ook weer eens wat anders aan mijn hoofd. Ik vind het leuk om me te ontwikkelen en te ontplooien, ik leer graag. En dit vakgebied sluit goed aan bij mijn dagelijkse werk, maar ook bij mijn interesse. Ik heb me bewust ingeschreven voor de opleiding, omdat ik niet alleen wil bezig zijn met de kinderwens. Ik wil ervoor waken dat het geen obsessie gaat worden. We moeten er toch rekening mee houden dat onze wens niet in vervulling gaat, en dan wil ik niet tot de conclusie komen dat het leven stilgestaan heeft. "Tijdens de verbouwing gaat de verkoop dan ook gewoon door!".

Verder gaat het weer helemaal goed met me, het was even schrikken met die bloeding, maar de medicijnen hebben er korte metten mee gemaakt. Ik voel me weer goed, dus ik ga lekker genieten van deze laatste mooie zomerdag van het jaar!