Een nieuwe toekomst in voorbereiding

En toen was de kogel door de kerk! Hoewel ik het heel moeilijk vond om te besluiten mijn functie neer te leggen, viel er ook een last van mijn schouders toen het zover was. Het voelde als een opluchting, en tegelijkertijd ontstond er veel onzekerheid en ook wel angst over de toekomst. Wat nu? Je kunt dan wel besluiten dat je een carrière moet stoppen, dat betekent niet dat er gelijk nieuwe kansen en mogelijkheden zijn.

In eerste instantie was ik daar ook nog niet gelijk mee bezig. Van mijn directeur kreeg ik de opdracht  mijn vervanger te werven, en daarnaast werd er iemand aangesteld om het werk van me over te nemen in afwachting van de nieuwe manager. Half mei zouden we op vakantie gaan en tot die tijd concentreerde ik me op de overdracht naar mijn tijdelijke vervanger en op de wervingsprocedure. Mijn verantwoordelijkheden kon ik zo delen en ik werkte langzaam toe naar een einde.

14 mei ging ik op vakantie, mijn vervanger was aangesteld en ingewerkt. Na mijn vakantie zou ik dus niet meer terugkeren in mijn oude functie. De laatste weken voor mijn vakantie waren emotioneel heel zwaar. Ik ging op vakantie, terwijl ik wist dat het daarna niet meer als vanouds zou zijn. De confrontatie daarmee, en het bewustzijn dat het nu echt over was, deden toch nog veel pijn. Bovendien wist ik ook dat ik mijn collega’s, mijn afdeling en ook mijn leidinggevende erg zou missen. Nooit eerder heb ik me op een werkplek zo thuis gevoeld.

Vanaf nu zou mijn carrière dus een wending nemen. Maar welke? Een mogelijke optie die in gesprekken al vaker voorbij kwam was een beroep als adviseur of coach. Ik zag veel bezwaren en redenen waarom ik dat niet leuk zou vinden en waarom het niet bij me zou passen, maar tegelijkertijd is dat ook alleen maar iets dat je zelf kan bedenken. Het zijn dus vooral aannames en vooroordelen. Natuurlijk kun je anderen bevragen over hoe zij een functie ervaren, maar zij zijn mij niet. Wetende dat mijn oude functie na mijn vakantie zou zijn ingenomen door  mijn vervanger en ik zelf nog een tijdje bij mijn werkgever aan de slag zou zijn in afwachting van het traject bij het UWV, heb ik gevraagd of het mogelijk was om in de organisatie, bovenformatief, tijdelijk als adviseur op een strategisch niveau aan de slag te gaan. Een soort van stage dus. Mijn wens was om dat te doen op een afdeling die zich bezighoudt met organisatieontwikkeling. Ik wilde onderzoeken of ik daarin gelukkig zou kunnen zijn?

Op de valreep voor mijn vakantie, mijn laatste werkdag, had ik een gesprek met de manager van de afdeling kwaliteitszorg, nadat ik al eerder had gesproken de bestuurder van dat bedrijfsonderdeel van onze organisatie, over een tijdelijke functie op zijn afdeling. We kwamen overeen dat ik na mijn vakantie op de afdeling kwaliteitszorg aan de slag zou gaan als senior adviseur. Hoewel ik rationeel blij was dat ik dus toch nog iets had om voor terug te komen, kon ik van binnen ook wel janken. Hoe zou het vanaf hier verder lopen? Een periode van onzekerheid lag voor me.

Toen ik terugkwam van vakantie op 14 juni heb ik de laatste puntjes op de spreekwoordelijke “i” gezet op  mijn oude werkplek  op 15 juni ben ik aan de slag gegaan als Sr. Adviseur Kwaliteitszorg. Formeel bleef ik mijn oude functie houden met de bijbehorende arbeidsvoorwaarden, terwijl in de tussentijd het WIA traject zou worden opgestart.

De eerste weken waren heel zwaar, vooral emotioneel. De confrontatie met de gevolgen raakte me enorm, ik had moeite mijn nieuwe plekje te vinden en voelde me erg verloren. Ik liep met mijn ziel onder de arm en voelde me depressief. Na een paar weken veranderde dat gelukkig, tijd heelt toch wel de wonden. Ik kreeg een paar leuke projecten waarvoor ik verantwoordelijk werd, ik leerde nieuwe leuke collega’s kennen en had steeds meer “vrede” met mijn besluit. Tegelijkertijd was ik toch ook erg blij dat ik de kans kreeg om deze functie uit te oefenen, en zo te experimenteren met andere opties.

In het begin ervoer ik dat de nieuwe functie voor mijn energievoorraad een zegen was. Ik had eindelijk weer energie over aan het einde van een werkdag, en dat merkte ik vooral op de dagen dat ik thuis ben. In dat opzicht had ik dus gewonnen en was ik veel informatie rijker. Hoewel het pijn doet om in te leveren, merkte ik dus ook fysiek dat het daadwerkelijk wel iets oplevert. Toch merkte ik ook dat het  best lastig is om je grenzen te respecteren. Ik kreeg het druk met verschillende projecten, had in een periode van verschillende weken weer veel overleg, waardoor ik toch weer langzaam oververmoeid raakte. Een groot winstpunt was wel dat ik dus had ervaren dat het anders kon zijn. Ik hoef niet uitgeput op de bank te belanden na een werkweek, en die wetenschap maakt dat ik het ook niet meer wil accepteren. Het moet echt anders. Anders doen, en dus ook op z’n tijd “nee “ zeggen is toch nog wel heel moeilijk. Een leerpunt dus! Vooral ook omdat je als adviseur geen medewerkers meer hebt aan wie je zaken kunt delegeren. Ik hakte zelf geen knopen meer door, maar was afhankelijk van anderen, en dat werkte stressverhogend voor mij. Ook is een functie als adviseur een heel andere rol dan die van leidinggevende. Ik moest erg wennen aan het feit dat adviezen niet zonder meer worden opgevolgd, en dat je moet leren om de opdrachten te expliciteren voordat je ermee aan de slag gaat. Een ander leerpunt!

Buiten deze nieuwe ervaringen had ik al snel veel moeite met mijn nieuwe leidinggevende. We kregen  allerlei conflicten die vooral ontstonden omdat ik me niet kon verenigen met zijn stijl van leidinggeven. Ik was overigens niet de enige die daar last van had, ook mijn directe collega’s op de afdeling hadden veel problemen met hem. Langzaam hoorde ik in de organisatie veel horrorverhalen over hem, en ik ervaarde ze zelf ook. In oktober heb ik de situatie geëscaleerd toen bleek dat we gewoon niet meer konden samenwerken. Hij verlangde dingen van mij die in strijd waren met mijn eigen integriteit. Ik heb toen gevraagd om een bemiddelaar en de organisatie heeft daarin toegestemd.

Ondanks de hulp van de bemiddelaar zijn er geen verbeteringen opgetreden en na een lange periode van proberen en strijden heb ik begin januari 2011 het besluit genomen om ook die functie neer te leggen. Het was buigen of barsten, als ik zou blijven zou ik daar uiteindelijk aan onderdoor gaan. Ik had het in elk geval geprobeerd, nietwaar? De organisatie was niet bereid de problemen met die manager op te lossen, ondanks dat ik veel medestanders had die precies hetzelfde over hem vertelden. Hij is een groot narcist, en dictator ook, iemand die zelf floreert door anderen kleiner te maken. Ik wist dat ik mijn eigen ruiten ingooide met het besluit om te stoppen als adviseur kwaliteitszorg, want mijn kansen op een andere functie bij mijn werkgever werden daarmee ernstig verkleind. Toch had mijn besluit niet alleen maar te maken met mijn leidinggevende, maar ook met de vervelende interne politiek die ik in de nieuwe omgeving op het hoofdkantoor ervoer en waarmee ik niet goed kon omgaan. Zo anders ook dan de plek waar ik eerst werkte, best bizar dat één organisatie zo anders kan zijn op verschillende locaties. Het maakte mij duidelijk dat het hoofdkantoor in elk geval geen toekomstige plek kon zijn. Ik had enorm veel stress, ik sliep heel slecht en alle energie werd steeds uit me gezogen. Elke ochtend ging ik met grote tegenzin en buikpijn naar het werk, en dat was voor mij genoeg reden om er een punt achter te zetten. Ik wil gelukkig zijn in mijn werk, en dat ging zo niet lukken.

Ondanks dat ik nog steeds aan het werk was, was ik formeel nog steeds ziek omdat ik mijn oude functie niet meer kan uitoefenen. Bij ziekte is er sprake van re-integreren, en in dat kader spreekt de Wet Poortwachter van Spoor 1 en Spoor 2. Spoor 1 heeft betrekking op een re-integratietraject binnen de huidige werkgever, en mijn stageplek was daar een voorbeeld van. Mijn werkgever kon echter niet toezeggen of ik daar een vaste positie kon krijgen. Bovendien was er een grote reorganisatie gaande en er was niet duidelijk of er op termijn elders een functie met vrije formatie (een vacature) beschikbaar zou komen die bij mij zou passen. Hoewel werd uitgesproken dat ze mij graag wilden behouden voor de organisatie, waren ze niet bereid om een functie te creëren voor mij. Overigens zou dat ook niet mijn wens zijn, ik wil niet in een status aparte belanden.

Spoor 1 gaf dus geen duidelijkheid en zekerheid. Toch was ik in augustus 2010 al 20 maanden ziek, die situatie kon dus niet blijven voortduren. Samen met mijn werkgever heb ik daarom afgesproken om naast Spoor 1 ook Spoor 2 op te starten. Spoor 2 is een traject van re-integratie buiten de huidige werkgever. Een soort outplacement dus, of beter gezegd: replacement.  Dat betekent niet dat Spoor 1 definitief is beëindigd, zolang ik met replacement bezig ben, blijft de deur bij mijn huidig werkgever op een kiertje voor het geval er mogelijkheden ontstaan in de toekomst. Onzekerheid en de eisen vanuit de Wet Poortwachter maken het noodzakelijk beide trajecten parallel te laten lopen.

Vanuit de afdeling P&O werden er offertes aangevraagd bij verschillende re-integratiebedrijven, maar in die offertes kon ik mij geheel niet vinden. De aangeboden trajecten passen niet bij mij. Door alle bedrijven werd een aanpak beschreven die maakte dat ik me net een klein kind voelde: je wordt aan het handje genomen door een adviseur die voor jou naar functies zoek en je zelfs introduceert bij toekomstige werkgevers. Dat past misschien bij iemand die niet gewend is om zelf initiatief te nemen, maar ik heb dat absoluut niet nodig. Ik heb wel hulp nodig bij het ontdekken van wat een nieuwe goede richting kan zijn en hoe ik dat kan realiseren. Ik heb daarom voorgesteld om zelf een re-integratiebedrijf uit te zoeken, en daarvoor kreeg ik toestemming.

In augustus en begin september heb ik daarvoor met enkele bedrijven gesproken die ik had gezocht via internet. Ik ben op zoek gegaan naar bedrijven die veel ervaring hebben met hoog opgeleide mensen en een aanpak volgen die bij mij past. Verder heb ik gelet op een goede klik met de adviseurs in de bedrijven. Ik kwam toen uit bij Van Ede & Partners, een bedrijf dat een totaaltraject biedt van een gedegen zelfanalyse tot een goede bestemming, met bestemmingsgarantie zoals ze dat zelf noemen. Al gelijk vanaf het begin had ik een heel goed gevoel bij deze club en bij deze aanpak. Het nadeel was echter dat het wel een heel stuk duurder is dan een gemiddeld re-integratiebureau, maar daar staat wel tegenover dat je een garantie hebt uiteindelijk op een goede plek terecht te komen. Door allerlei interne aangelegenheden heeft de offerte van Van Ede een tijdje in een bureaulade gelegen, maar na een gesprek in november werd alsnog beslist dat ik met het traject mocht starten. Eindelijk! We waren inmiddels alweer 8 maanden verder na het besluit om mijn functie neer te leggen, de klok tikt gewoon door natuurlijk.


Buiten de stage bij kwaliteitszorg en het starten met de replacement bij Van Ede, liep ook mijn ziekteperiode gewoon door. Een werkgever heeft in Nederland de plicht om bij ziekte 2 jaar loon door te betalen en te zoeken naar een oplossing, daarna komt het UWV om de hoek kijken. De periode van 2 jaar ziekte verstreek in december 2010, en in de aanloop naar dat tijdstip werd in september mijn WIA uitkering aangevraagd bij het UWV. Dat is de formele melding van mijn dossier bij het UWV, waarna het UWV gaat beoordelen of ik recht heb op een WIA uitkering. De WIA is in 2006 in de plaats gekomen van de WAO. Verrassend genoeg oordeelde het UWV echter dat mijn werkgever niet voldoende inspanningen heeft verricht op spoor 2 (het traject is te laat gestart) en zij heeft mijn werkgever een loonsanctie opgelegd van een jaar. Ik heb van het UWV vernomen dat ik in die periode van een loonsanctie geen ontslag mag nemen en ook geen andere baan mag accepteren, noch mag mijn werkgever mij ontslaan of een andere (formele) baan aanbieden. We zitten dus in een soort vacuüm waarin we tot elkaar zijn veroordeeld.

Met mijn werkgever heb ik de afspraak dat de het replacement traject geldt als werktijd. Omdat het geen volledige werkweek bedraagt, ben ik nog wel aan de slag in een nieuwe tijdelijke positie als Adviseur Markt, Vastgoed en Innovatie. Concreet houd ik me bezig met een belangrijk project in het kader van de nieuwe Europese regelgeving voor woningcorporaties en de daaruit voortvloeiende veranderingen. Ach, het houdt me van de straat. Inhoudelijk is het interessant, maar niet bijster uitdagend. De meeste tijd gaat toch zitten in het replacement traject waarmee ik nu zo'n 8 maanden bezig ben. In een volgende blog zal ik vertellen over de status van dat traject, en de dingen die ik de afgelopen maanden heb onderzocht en gedaan.

Als willen niet meer genoeg is om te kunnen

In maart 2010 heb ik een belangrijk besluit genomen: ik heb mijn functie als manager bedrijfsvoering bij een grote woningcorporatie neergelegd. Na een traject van lang blijven proberen om toch te kunnen blijven functioneren, met hulpmiddelen, met ondersteuning, kwam ik tot het besef dat ik bezig was met een gevecht tegen de bierkaai. Ik heb een lange weg afgelegd om tot dit besluit te komen, en het ging zeker niet vanzelf. Het begon allemaal in augustus 2008.

Diegenen die hier al langer meelezen of mij persoonlijk kennen weten dat ik ernstig slechthorend ben. In juli 2007 schreef ik er daar al uitgebreid deze blog over. Ongeveer eens per 5 jaar moeten mijn hoorapparaten vervangen worden door nieuwe en dus toog ik in augustus 2008 naar het audiologisch centrum voor een uitgebreide gehoortest. Bij aanschaf van nieuwe apparaten kun je niet zomaar naar een audicien stappen, daarvoor heb je een recept nodig en een uitgebreide gehoortest gaat vooraf aan het recept. Ik had de vervanging al uitgesteld omdat ik er enorm tegenop zag. De techniek gaat namelijk met rasse schreden vooruit, mijn vertrouwde analoge toestellen worden nauwelijks meer gemaakt en nieuwe digitale toestellen domineren de huidige markt. Ooit zou ook ik die overstap moeten maken, maar ik wist ook dat dat niet geruisloos zou gaan en me veel energie zou kosten. Digitale toestellen comprimeren het geluid namelijk, waardoor alles anders klinkt. En dat maakt dat je opnieuw moet wennen aan andere klanken en samenstelling van geluiden. Ik heb in alle jaren veel compensatievermogen opgebouwd, ik heb geleerd het onderste uit de kan te halen met de analoge techniek, en met de komst van de digitale techniek wist ik dat ik daarop in eerste instantie zou moeten inleveren en dat het zeker enkele jaren zou duren voordat ik weer terug zou zijn op mijn oude niveau, als dat al haalbaar zou zijn. En daar zat ik niet bepaald op te wachten.

Door onze verhuizing naar de Randstad in 2005 was ik al heel lang niet meer in een audiologisch centrum geweest. En hoewel ik na de burn-out in 2004 heel goed ben hersteld merkte ik toch dat sommige dingen me steeds lastiger afgingen. Ik kreeg meer moeite met telefoneren en ook communicatie in groepen ging me slechter af voor mijn gevoel. Ik merkte dat ik meer situaties ging vermijden en ik had veel last van vermoeidheid. Ik weet het zelf aan het ouder worden, maar het leek me goed om daar op het audiologisch centrum eens over te praten. Omdat ik ook erg opzag tegen de verandering die nieuwe hoorapparaten tot gevolg zouden hebben, vroeg ik daarom om een uitgebreid gesprek met de audioloog na de gehoortest. En die had nieuws voor me: mijn gehoor was verslechterd! Mijn rechteroor was gedegradeerd van beste oor naar slechtste oor en bij een groot aantal frequenties was het verlies nu zo groot, dat het tot de categorie doof wordt gerekend. Voor het eerst in 37 jaar was het behoorlijk achteruit gegaan, en dat had ik helemaal niet verwacht. 


De audioloog adviseerde me om mijn leven aan te passen, en dan met name mijn werk. Minder werken en vooral minder overleggen in groepen was zijn devies. Daarnaast werd ik aangespoord om meer hulpmiddelen te gaan gebruiken op mijn werk. Ook verwees hij me door naar het maatschappelijk werk van de afdeling audiologie in het VU om me te helpen in dit aanpassingsproces. Je kunt het naïef noemen, maar het nieuws en het bijbehorende advies was een klap in mijn gezicht. Garanties zijn er nooit gegeven, en ergens weet je ook wel dat het altijd slechter kan worden, maar ik had er gewoon niet op gerekend. Ik dacht dat het iedereen zou overkomen, behalve mij.

In de periode daarna vielen een aantal puzzelstukjes op zijn plaats. Ik was al een tijd lang erg moe en had na een werkdag geen energie meer over. Ik weet het aan de drukte op het werk en de studie die ik had gevolgd. Na mijn geplande vakantie in september zou dat vast beter gaan dacht ik eerder, nu twijfelde ik daaraan. Dat er wel iets moest gaan veranderen was inmiddels wel duidelijk, maar de schok was ook heel groot. Omdat ik mijn werkgever vanaf het begin in het proces wilde meenemen, heb ik mijn leidinggevende ingelicht en contact gezocht met de bedrijfsarts. Ik wilde graag hulp vragen bij het vervolgtraject.

Onze vakantie in september naar Canada en Amerika (Pacific Northwest) kon niet op een beter moment komen. Na dit nieuws was het fijn om even alleen te zijn met mijn gedachten en na te denken over “hoe nu verder”. Ik had even tijd nodig om het nieuws te verwerken. Ik was bang voor de toekomst. Ik wil niet “geparkeerd” worden op een functie die misschien wel handig is met mijn slechte oren, maar verder helemaal niet bij me past. Ik ben ambitieus. En ik ben veel meer dan alleen een beperking, ik ben een mens met een persoonlijkheid die veel verder gaat dan mijn handicap. Maar ook na een maand vakantie had ik natuurlijk de antwoorden niet paraat en het verwerkingsproces was nog in volle gang. Ik was verdrietig en boos tegelijk.

Ik ging in gesprek met de bedrijfsarts en de maatschappelijk werkster en tegelijkertijd ging ik aan de slag met de audicien om de beste combinatie gehoorapparaten te zoeken en me te oriënteren op andere beschikbare hulpmiddelen. De vervanging van de gehoorapparaatjes was de eerste prioriteit. Het duurt altijd een behoorlijke tijd van uitproberen en testen tot de beste combinatie is gevonden, ik heb wel 6 verschillende merken en types geprobeerd, steeds voor een aantal weken. Uiteindelijk ben ik uitgekomen op digitale toestellen die de analoge techniek kunnen nabootsen. Zo had ik toch nog een beetje mijn vertrouwde geluid en kon ik in kleine stapjes van gewenning overschakelen naar de nieuwe techniek door mijn apparaten anders in te stellen. Althans, dat was het plan, maar tegen het advies van de audioloog in heb ik de aanpassing uitgesteld. Het hele gedoe rondom onze kinderwens vrat ook enorm veel energie, en ik wilde even geen polonaise aan mijn lijf. Later zien we wel verder! Dat ik door de werkelijkheid zou worden ingehaald wist ik toen nog niet.

Zo uitgerust als ik was na de vakantie, zes weken na terugkomst was daar niets meer van over. Ik was doodop! Ik werd ook nog behoorlijk ziek in november, een serieuze luchtweginfectie, en ik besloot in overleg met de maatschappelijk werkster in het VU om daarna niet gelijk 100% aan het werk te gaan. Ik heb het opgebouwd in een paar weken met halve dagen en ben daarna blijven steken op 3 dagen werken en 1,5 dag ziek. Verder opbouwen lukte niet, omdat de oververmoeidheid steeds op de loer lag. In 2004 had ik een enorme burn-out ervaren, en ik wist dus ook dat ik voorzichtig moest zijn met mijn gezondheid om te voorkomen dat het nog eens zou gebeuren. Op verzoek van de bedrijfsarts en de maatschappelijk werkster werd door het Expertisecentrum Gehoor en Arbeid van de polikliniek Mens en Arbeid (een multidisciplinair onderzoekscentrum in samenwerking van verschillende universitaire ziekenhuizen) een uitgebreid arbo-audiologisch onderzoek gedaan naar mijn belastbaarheid. Ook is hen advies gevraagd over hulpmiddelen en aanpassingen om het werk beter te kunnen uitvoeren.

Nooit eerder ben ik door een test zo geconfronteerd met mijn eigen beperking. Ik raakte gefrustreerd, boos en verdrietig tegelijk. Nooit eerder had ik ook dit soort testen meegemaakt, ik wist niet eens dat ze bestaan. Het was overduidelijk hoe slecht ik kan communiceren in groepen, zelfs met hoorapparaten. Ik schrok er enorm van. Ik werd overspoeld door emoties, boos en verdrietig tegelijkertijd, ik voelde zelfs agressie opkomen en wilde de onderzoeks-stoel wel door het raam naar buiten gooien.

Naast een middag vol testen had ik ook een afsluitend gesprek met een multidisciplinair team bestaande uit een arbo-arts, een psycholoog en een audioloog. Ik kon het zien aankomen, maar toch schrok ik opnieuw van hun conclusie: volgens hen ben ik aangewezen op werk waarin ik niet hoef te communiceren in groepen. Vergaderen is uit den boze. Zij adviseerden een tweeledig traject: op korte termijn op zoek naar hulpmiddelen om te kunnen blijven functioneren. Maar voor hen was duidelijk dat het voor de lange termijn geen oplossing zou blijven, ze adviseerden daarvoor ook een loopbaanoriëntatie onder begeleiding van GGMD, een organisatie die is gespecialiseerd in de ondersteuning van mensen met een auditieve beperking.

Daar ben ik mee gestart in het voorjaar van 2009 en dat traject heeft geduurd tot februari 2010. We zijn niet uitgegaan van mogelijkheden en onmogelijkheden, maar vooral ben ik gaan uitzoeken wat bij me past. In die periode heb ik wel veel onderzoek gedaan naar de haalbaarheid van een eigen bedrijf op basis van een idee dat ik had, maar daarvan kwam ik uiteindelijk tot de conclusie dat het niet levensvatbaar was. Als ik nu terugkijk op het traject, denk ik dat er verschillende redenen zijn waarom dit traject niet een duidelijke conclusie heeft opgeleverd. De belangrijkste: ik was er nog niet klaar voor. Ik was nog volop bezig met het rouwproces, wilde nog niet opgeven, en was vooral op zoek naar mogelijkheden om te kunnen blijven doen wat ik deed, of nog meer. Acceptatie is het codewoord, maar dat klinkt veel eenvoudiger dan het voor mij is.

Naast het loopbaantraject zijn er ook hulpmiddelen aangevraagd bij het UWV om me te helpen gemakkelijker mijn functie te kunnen uitoefenen. Na aanschaf moest tevens blijken of mijn functie met hulpmiddelen niet toch passend gemaakt kan worden. Het heeft een behoorlijke tijd gekost om het te regelen bij het UWV maar in augustus 2009 werden ze eindelijk goedgekeurd. Ik kreeg een loopset alias draadlus (draagbare ringleiding) om gemakkelijker te kunnen telefoneren met de vaste telefoon en ik kreeg de beschikking over een budget voor tolkuren, waarmee ik af en toe een schrijftolk kan inhuren voor vergaderingen. De schrijftolk schrijft mee tijdens de vergadering en
notuleert letterlijk alles (90%) dat wordt gezegd in het overleg, op een laptop kan ik meelezen. Ook kreeg ik toestemming om een vergaderset met microfoontjes aan te schaffen waarmee ik beter zou kunnen verstaan in vergaderingen, deze set werd geleverd in oktober 2009.

Tot en met december 2009 heb ik de hulpmiddelen gebruikt en ermee geëxperimenteerd. Mijn conclusie: de schrijftolk en de loopset werken beiden heel goed. Toch is telefoneren nog steeds heel lastig, ook met een draadlus. Ik kan nu wel beide oren gebruiken, maar ik mis nog steeds de mogelijkheid om spraak af te zien. Vergaderingen met een schrijftolk gaan wel heel goed, ik kan tussen de 80 en 90% volgen van alles dat wordt gezegd, zonder tolk lukt dat slechts voor 30 tot 40%. Daarnaast kost het ook minder energie voor mij dan wanneer ik alles met luisteren en spraakafzien moet doen. Nadeel is echter dat een schrijftolk slechts heel beperkt wordt vergoed door het UWV, ik had het maximale budget gekregen van ongeveer 5 uur per week, maar dat is bij lange na niet voldoende voor alle vergaderingen en overleggen die ik in mijn functie had. De vergaderset echter droeg weinig bij aan ondersteuning, die gebruikte ik dan ook slechts heel sporadisch.

Op 29 oktober 2009 heb ik op verzoek van de bedrijfsarts samen met mijn loopbaancoach opnieuw een gesprek gehad met de psycholoog en de bedrijfsarts uit het multidisciplinaire team van Expertisecentrum Gehoor en Arbeid van de polikliniek Mens en Arbeid. Inzet van dat gesprek was te onderzoeken of het mogelijk is om een uitspraak te doen over mijn belastbaarheid in de vorm van een soort wiskundige formule. Dat bleek niet mogelijk, het is moeilijk te zeggen wat mijn belastbaarheid is in termen van aantal uren communicatie met en zonder schrijftolk, in kleine of grote groepen, of zelfs 1- op-1. De exacte consequenties zijn dan ook heel moeilijk absoluut te maken.

Het advies van het expertisecentrum bleef onveranderd: het is niet verstandig om een functie uit te oefenen waarin het vergaderen veel voorkomt, dat blijft –ook met gebruik van de aangeschafte hulpmiddelen– in verhouding tot goedhorenden veel meer energie kosten. De vergelijking die zij hanteren is dat elk uur overleg voor een goedhorende minstens 2 uur energie kost voor een slechthorende. Een functie met 20 uur overleg zou voor mij dus al een volle werkweek zijn. In de functie van Manager Bedrijfsvoering had ik gemiddeld tussen de 24 en 30 uur overleg per week. Het werd inmiddels langzaam duidelijk dat dat niet meer lukt, ook voor mij.

Na een heel drukke periode op mijn werk in december 2009 en januari 2010, waarin ik veel meer heb gewerkt dan 24 uur per week merkte ik eind januari dat mijn reserves die ik had opgebouwd al heel snel weer op waren. Een periode die qua belasting toch al anders was dan normaal, omdat ik mijn agenda voor een groot deel had leeggeveegd om de deadlines rondom de jaarrekening te kunnen halen. Na die periode was ik doodop en erg moe, en liep duidelijk tegen mijn grenzen op. Ik heb terug geschakeld naar 24 uur, om te kunnen herstellen en dat lukte gelukkig goed. Toen ik een paar weken de werkuren in acht heb genomen knapte ik erg op. Tegelijkertijd drong zich het besef op dat ik de functie dus niet meer aankon. Mijn reserves zijn te snel leeg, zelfs in een periode waarin ik beduidend minder overleg heb gevoerd omdat ik mijn agenda schoonveegde voor andere activiteiten. Ik merkte dat ik in 24 uur mijn functie niet kon uitvoeren, ik was niet meer in control en er kwamen veel verantwoordelijkheden tussen wal en schip terecht.

Dat was het moment waarop ik me realiseerde dat ik mijn gevecht moest stoppen en moest toegeven dat ik het fysiek niet meer kan. Dat besef raakte me enorm en maakte me erg emotioneel, het voelde als capituleren en falen. Tijdens een gesprek met mijn leidinggevende in februari heb ik dat hardop uitgesproken en samen met hem afgesproken dat dit voor mij het einde zou zijn als Manager Bedrijfsvoering.

Een moedig besluit, althans volgens de mening van velen anderen, voor mij voelde het vooral als onvermijdelijk en noodzakelijk. Stoppen met vechten en ruimte maken voor nieuwe dingen, dat werd mijn nieuwe doel. Willen is niet meer genoeg om te kunnen, het roer moet om. Het inzicht was er, acceptatie was de volgende stap.

Deel 2 van dit proces volgt morgen!

In vogelvlucht door de laatste 3 jaar

Goh, wat kan er in 3 jaar weer veel gebeuren. Het is eigenlijk jammer dat ik de blog heb laten versloffen, want ik vind het zelf wel fijn om oude berichten nog eens terug te lezen en nog eens met andere ogen te lezen hoe we dingen toen beleefd hebben. En tjonge, wat een figuurlijke achtbaan is dat geweest zeg. Die emotionele achtbaan hoort blijkbaar gewoon bij ons, dat is nog niet veranderd. Van de laatste 3 jaar kan ik nu helaas niets teruglezen, en dat vind ik erg jammer. Ik mis het schrijven ook wel, en ik heb wel heel lang zitten dubben hoe ik de draad weer zou kunnen oppakken. Mijn conclusie: ik kan er wel lang over nadenken, maar ik moet het gewoon een keer doen. Nu dus!

Laat ik de draad maar oppakken bij het laatste bericht in 2008 en jullie in vogelvlucht even meenemen door de laatste jaren. Ik zal het opknippen in verschillende berichten, en beginnen met de status van onze kinderwens. En om met de conclusie te beginnen: die wens is helaas (nog) niet ingevuld. Na ons besluit in 2008 om toch te gaan voor eiceldonatie in Nederland, niet anoniem dus, hebben we dat besluit in brede kring wereldkundig gemaakt. Op het werk, bij vrienden en in mijn familie hebben we daar openlijk over gesproken en ook aan iedereen gevraagd om het met anderen te bespreken. We hoopten dat daar misschien mensen uit zouden opstaan die ons wilden helpen. En hoewel enkelen ook vertelden dat ze ons graag zouden willen helpen, waren dat vooral vriendinnen die zelf al gesteriliseerd waren of te oud om nog in aanmerking te komen voor donor (40+). Dat spoor liep dus dood.

Daarnaast ben ik ook op internet gaan rondkijken, maar daar bleek toch al snel dat de meeste potentiele donoren er toch geld voor willen zien. Niet alleen is dat verboden in Nederland, ik kan me daar ook niet mee verenigen. Natuurlijk zouden alle onkosten worden vergoed, dat lijkt me vanzelfsprekend, maar ik wil geen kindje "kopen", dat past gewoon niet bij mijn waarden en normen. Dat spoor hebben we dan ook niet verder gevolgd. Wel werden we via Freya gewezen op Behandelcentrum Geertgen in Noord Brabant. Dat is een privé kliniek gespecialiseerd in verminderde vruchtbaarheid en zij doen net als menig ziekenhuis vruchtbaarheidsbehandelingen. Ze werken echter volgens een buitengewoon principe van faire wederkerigheid, wat volgens hen gelijk staat aan elkaar helpen en elkaar tegemoet komen. Kort gezegd komt het erop neer dat je niet alleen kunt halen, maar ook wordt verwacht te brengen. Als je als stel eicellen nodig hebt, wordt van de man verwacht dat hij spermadonor zal worden. Andersom hetzelfde, heb je een spermadonor nodig, wordt verwacht dat de vrouw eiceldonor zal worden. Bij stellen van gelijk geslacht geldt hetzelfde principe.

Omdat het principe ons in eerste instantie wel aansprak hebben we een afspraak gemaakt voor een oriënterend gesprek met de arts. In dat gesprek werd vooral mijn anamnese uitgebreid doorgenomen en dat was aanleiding voor uitgebreid genetisch onderzoek. Feit is dat mijn algemeen slechte gezondheid en lijst met "afwijkingen" en beperkingen alles bij elkaar best een lange lijst oplevert van "abnormaliteiten", en de arts verwachtte dat daar mogelijk een gedeelde grondslag voor was in de vorm van een genetische afwijking. Het onderzoek wordt uitgevoerd in een academische ziekenhuis dat daar een gespecialiseerde afdeling voor heeft, in ons geval het AMC in Amsterdam. Bij een eerste afspraak wordt de anamnese weer uitgebreid doorgenomen, en wordt er contact gezocht met de specialisten van directe bloedverwanten om informatie te vergelijken. Daarnaast worden er enkele onderzoeken uitgevoerd, waaronder een bloedonderzoek. Het heeft enkele maanden in beslag genomen, maar het heeft ons niets opgeleverd. Er zijn geen redenen om aan te nemen dat er sprake is van een genetische afwijking.

Na die uitslag togen we terug naar de kliniek, in de verwachting dat we snel met het proces zouden kunnen verdergaan. Daar wachtte ons helaas een heel onprettig gesprek met de arts, die mij fijntjes duidelijk maakte dat ik me toch ernstig moest afvragen of ik wel een kindje op de wereld moest zetten in mijn conditie. Daarmee doelde hij op diezelfde lange lijst met afwijkingen en beperkingen in mijn gezondheid en gesteldheid. Een hamerslag in mijn gezicht! Eentje die ik niet zag aankomen ook. Ik heb de arts terecht geroepen en hem geconfronteerd met het feit dat hij zich op heel glad ijs begaf, maar hij vond dat hij het volste recht had om zo'n uitspraak te doen. Hij was immers diegene die moest beslissen of wij wel in aanmerking zouden komen voor een behandeling. Volkomen uit het lood geslagen verlieten we de kliniek en in de auto kwamen de waterlanders. Het voelde voor mij alsof ik er helemaal niet had mogen zijn....

Toch lieten we het er niet bij zitten, en besloten we het proces verder in te gaan. Ik wilde nog steeds een kindje, en dit was de enig overgebleven manier om dat mogelijk te maken. De weg naar het doel gaat nu eenmaal niet altijd over rozen, nietwaar? Bij Geertgen betekende het een afspraak met een psycholoog om onze motieven te onderzoeken en te bekijken of we dit aan zouden kunnen. Met andere woorden: komen we in aanmerking voor dit traject? Het gesprek met de psychologe verliep heel onprofessioneel, wij voelden ons allebei helemaal niet op ons gemak. Ze stelde heel suggestieve vragen en legde ons de antwoorden in de mond, iets waarvan ik helemaal niet gediend ben. Ik voelde me behandeld als een klein kind, terwijl ik beslist intelligent genoeg ben om een fatsoenlijk ethisch gesprek te voeren. Ik ben zelf geen psycholoog, maar haar gedrag kwam absoluut niet overeen met de gedragsregels in de beroepscode.

Tijdens dat gesprek werd voor ons ook duidelijk hoe een en ander zou verlopen als het zover zou zijn. En wat ons daarbij erg tegen de borst stuitte was het proces van de matching. Als je een spermadonor nodig hebt, kun je allerlei wensen neerleggen waar een donor aan moet voldoen. Des te meer wensen je neerlegt, hoe lastiger het is een donor te vinden weliswaar, maar je hebt de mogelijkheid te vragen naar een donor die qua uiterlijk en intelligentie overeenkomt met jezelf. Bij eiceldonoren is dat niet mogelijk. Het aantal donoren is zo laag, dat bij eiceldonatie de "matching" zoals dat heet door de kliniek wordt gedaan, zonder te kijken naar welke factoren dan ook, met uitzondering van het ras. Nu is dat op zich wel te begrijpen, maar buiten dat de matching wordt gedaan door de kliniek, krijg je als acceptor ook totaal geen informatie over de donor. Hoezo is anonieme donatie verboden? Ammehoela .... De gegevens worden opgeslagen in een databank, die alleen toegankelijk is voor het kind vanaf een leeftijd van 16 jaar. De ontvangende ouders tasten volledig in het duister.

Na dat gesprek togen we huiswaarts en alweer voelde ik me heel onprettig. Ik was chagrijnig en kortaf, en ik voelde me heel emotioneel zonder te begrijpen wat er nu precies aan de hand was. Ik besloot om weer een afspraak te maken met Marja, de maatschappelijk werkster van de vruchtbaarheidsafdeling in het AMC die veel ervaring heeft met deze problematiek en mij al eerder heel goed heeft geholpen om mijn gedachten en emoties op een rijtje te zetten. Wat gebeurde er nu precies, en wat was de beste manier om verder te gaan? Als we dit spoor ook zouden laten eindigen, dan waren al onze opties uitgeput. Het voelde daarom ook alsof ik geen keuze had en alles moest slikken wat er gebeurde bij Geertgen, terwijl het zo tegen mijn gevoel indruistte. Een moeilijk besluit dus!

Ik had maar één gesprek nodig met haar om tot de conclusie te komen dat Geertgen het dus voor mij niet is. Het voelde niet goed, ik voelde me niet op mijn gemak en met name het feit dat ik de mensen niet volledig kon vertrouwen maakte ook dat ik niet kon vertrouwen op een goede matching waarop ik zelf geen invloed kon uitoefenen. Oef... Dicht bij mezelf blijven dus. En hoewel het best moeilijk was om toe te geven, voelde het ook als een grote opluchting. En Peter was het gelukkig volledig met mij eens! Maar hoe dan verder? We besloten om de boel niet te forceren en lastten in gezamenlijk overleg een pauze in van maximaal een jaar. Het was inmiddels alweer voorjaar 2009 en we spraken af het onderwerp te parkeren. Maar als één van ons de noodzaak voelde om een nieuwe stap te zetten of om het definitief af te sluiten, zouden we dat bij elkaar ter sprake brengen.

Het adoptieproces hadden we eerder al stopgezet, volgens mij in het voorjaar van 2008. We hebben er ook eens met Marja over gesproken en van haar heel goede informatie gekregen. Toen bleek namelijk dat het adoptieproces heel lang zou gaan duren, en het zou erom spannen of we überhaupt voor Peter's 46e verjaardag (de maximale leeftijd) het proces konden afronden. Bovendien zitten er heel wat haken en ogen aan tegenwoordig, daar schreef ik al over op 27 januari 2008, die ons geen fijn gevoel geven. En als je daar dan ook nog bij optelt dat het maximale leeftijdsverschil tussen een kindje en de ouder 40 jaar mag zijn, was dat voor ons reden genoeg om het proces te stoppen. Peter had helemaal geen zin om nog eens 6 à 7 jaar bezig te zijn met adoptie, en het adopteren van een kindje dat al de basisschoolleeftijd heeft, uit het buitenland met alle problemen van dien, vonden we niet echt verantwoord.

Toch hebben we het pauzejaar niet volgemaakt, want in de zomer begon het weer te borrelen. Pleegzorg kwam in beeld. Ik had er al eens eerder over nagedacht en ik vond het wel een mooi idee. De campagne van Pleegzorg Nederland vond ik erg aansprekend en raakte me diep, en op mijn werk had ik drie hechte collega's die ook pleegkinderen hadden. En hoewel Peter de optie eerder had afgewezen, met name door alle negatieve publiciteit, besloten we het toch verder te onderzoeken. Via internet meldde ik ons aan op de website van Pleegzorg Nederland als potentieel nieuw pleeggezin en we werden op onze postcode ingedeeld bij een lokale instantie, namelijk Zandbergen in Hilversum. Met een pleegzorgwerker hadden we een oriënterend gesprek en we besloten om de verplichte cursus te doen. Intussen spraken we met andere pleegouders om informatie in te winnen en een gevoel te krijgen van hoe het zou zijn.

De cursus rondden we af begin 2010 en daarna vond er een uitgebreid gezinsonderzoek plaats. We moesten een vragenlijst invullen van maar liefst 18 pagina's A4 en we werden psychologisch helemaal doorgelicht. Uit dat onderzoek moest blijken of we geschikte pleegouders zouden zijn, en het gaf ons de mogelijkheid om ons "aanbod" te bepalen. In het aanbod leg je vast welke kindjes je wil opnemen, en dat bepaal je in nauw overleg met de begeleider. Het was een intensief proces, maar het leverde ons een goedkeurende stempel op. En vanaf dat moment bevonden we ons "in de kaartenbak" in afwachting van een match. En we wachten dus nog steeds, helaas.

We zijn inmiddels alweer bijna 2 jaar verder sinds we startten met pleegzorg, en nog steeds is er geen zicht op gezinsuitbreiding. Natuurlijk doe je pleegzorg niet alleen voor jezelf, maar om andere kinderen te helpen. Toch is het zuur om al zo lang ermee bezig te zijn. Al bijna 10 jaar staat ons leven in het teken van wachten op het moment dat het eindelijk is gebeurd. Eerst met zwanger worden, dan met de behandelingen en alle perikelen die daarbij komen kijken. Als dan blijkt dat het met "eigen materiaal" echt niet gaat lukken stort je je op andere mogelijkheden en als die dan ook uitgeput raken blijkt pleegzorg de laatste stop. En die lijkt maar niet te gebeuren.

We hebben wel een beetje zicht op de redenen daarachter, maar het is niet helemaal transparant. Wat in elk geval een rol speelt is de locatie. We zijn op postcode ingedeeld bij Zandbergen in Hilversum, in het Gooi dus. Er komen in het Gooi nu eenmaal minder kinderen in het pleegzorgproces terecht dan in bijvoorbeeld Amsterdam. En hoewel Amsterdam hier om de hoek ligt, en er daar veel kinderen wachten op een plaatsing, komen wij daar niet voor in aanmerking. En eigenlijk is dat best bizar. Ik heb zelfs overwogen om politieke acties te nemen en brieven te schrijven naar politieke partijen hierover, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat ik mijn energie nodig heb voor andere dingen, waarover ik later zeker nog zal schrijven.

Maar behalve de locatie zijn er nog meer factoren die een rol spelen. Door tussentijdse gesprekken met de pleegzorgwerker van Zandbergen hebben we begrepen dat we als werkende ouders ook niet zo gemakkelijk in aanmerking komen voor jonge kinderen. Drie dagen kinderopvang vinden zij niet verantwoord, en zowel Peter als ik zijn niet bereik om volledig te stoppen met werken. Ik vind dat persoonlijk wel erg raar, volgens mij wordt er met verschillende maten gemeten in pleegzorgland. Ik verteld eerder als over drie collega's die allen pleegkinderen hebben, en bij hen werken ook beide ouders in alle gevallen! En zij zitten in dezelfde leeftijdscategorie als wij met een vergelijkbaar aanbod. Vreemd, nietwaar? Daarom krijg ik ook het idee dat mijn handicap een grote rol speelt bij de plaatsing. Voor mij is het heel lastig om goed te communiceren met kinderen, en ik vermoed dat dat tegen mij werkt. Uiteindelijk verwacht ik dat na een gewenningsperiode het allemaal wel op zijn pootjes terecht komt, maar wellicht denkt pleegzorg daar toch anders over. Helemaal duidelijk zijn ze er niet over, hun enige motivatie is steeds dat ze de beste situatie matchen met het kind. Tja...

En dan zijn er de afgelopen weken een aantal dingen gebeurd die ons wel aan het denken hebben gezet. Ik kom daardoor langzaam tot de conclusie dat ik eigenlijk wel verder wil met mijn leven, dat ik helemaal klaar ben met die wachtstand waarin ons leven al zo lang staat. Ik wil het achter me laten, en me kunnen focussen op andere dingen. Althans...... Maar als we nu stoppen met pleegzorg, dan betekent het dus echt dat we kinderloos door het leven zullen gaan, dat er geen gezinsuitbreiding meer komt. En willen we dat echt? Jemig zeg, dat is best een moeilijk besluit. Als ik nu zeg "stoppen", krijg ik daar dan geen spijt van? We zouden ook kunnen overwegen om naar de pleegzorginstantie in Amsterdam over te stappen, contacten zijn er daarover al gelegd, maar ook die geven natuurlijk geen garantie dat het op korte termijn zal gebeuren. Moeilijk hoor......

Ik laat het hier even bij voor vandaag. De komende dagen zal ik verder schrijven over andere dingen die ook de afgelopen jaren een grote rol hebben gespeeld. Wellicht zal een en ander weer therapeutisch werken voor mij, zoals ook in het verleden heeft uitgewezen. Schrijven helpt me om zaken voor mezelf op een rij te zetten, en de reacties van anderen helpen daar ook bij. Ach, en soms heb je gewoon even tijd nodig om tot een goed besluit te komen. Of misschien moet ik Marja maar weer eens gaan bellen, dat is helemaal geen slecht idee gezien de hulp die ik eerder van haar heb gehad. We dubben dus nog even verder...

Is er nog iemand?

Schandalig is het, ik weet het........... Maar ruim 3 jaar na de laatste post moet ik toegeven dat ik het schrijven toch wel mis. Tot die conclusie kwam ik al een hele tijd geleden, maar ik wist niet hoe ik de draad weer moest oppakken.

Het is niet zo dat er de afgelopen 3 jaar niets is gebeurd, integendeel. Soms heb ik het gevoel dat wij een abonnement hebben op van alles dat een grote impact heeft op je leven. Er is zoveel gebeurd dat ik eigenlijk niet weet waar te beginnen.

Maar hé, voordat ik weer begin, laat ik eerst maar eens polsen of er nog lezers zijn überhaupt. Want ja, ik heb jullie natuurlijk ook schandalig verwaarloosd. Ik zou het in elk geval weer erg leuk vinden om de draad weer op te pakken, als jullie mijn nalatigheid tenminste kunnen vergeven. Wat vinden jullie?

Perfect Storm

Voor diegenen die de film The Perfect Storm hebben gezien: dat was er in mij aan de hand de afgelopen 6 weken. In mijn hoofd, in mijn buik, in mijn hart. Enorme golven, donkere horizon, overleven in zwaar weer en moeite om het schip op koers te houden. Als ik het zo schrijf lijkt het veel erger dan het was, maar dat is altijd zo als je achterom kijkt. Verwarring, besluiteloosheid, onzekerheid, radeloosheid..... Waarover dan? Het begon allemaal op valentijnsdag.

Op valentijnsdag zijn we namelijk voor de second opinion naar België geweest, naar Dokter Valkenburg, gewapend met ons AMC-dossier, vers van de pers 's ochtens opgehaald in Amsterdam. We kwamen terecht in een praktijk aan huis, met een ijskoude wachtruimte vanwege een defecte verwarmingsketel, bij een eigenaardige tante. Ze deed me denken aan Tante Til van de familie Knots, met haar opvallende bril en haar dominante en opvallende maniertjes. In eerste instantie begon ze met een heel positief verhaal over alle Nederlanders die ze in 2007 succesvol had kunnen helpen nadat ze in Nederland noodgedwongen met de behandeling moesten stoppen. En na het horen van dat positieve nieuws maakte mijn hart dan ook een flinke huppel. Misschien hadden wij ook geluk? Desondanks vroeg ik haar om voorzichtig te zijn met mijn gevoelens en niet teveel hoop te laten oplaaien voordat ze mijn gegevens had bestudeerd.

We bespraken onze historie, ze bekeek onze bloeduitslagen en andere onderzoekswaarden, ze maakte een nieuwe echo en onderzocht mijn baarmoeder. Maar helaas, ze bracht geen goed nieuws. Haar conclusie: de diagnose is correct gesteld in het AMC. De eitjes zijn op! Er is geen IVF en ICSI meer mogelijk. En de oorzaak volgens haar: ik zou in de vervroegde overgang zijn. En dat was opnieuw een klap in ons gezicht. Een dubbele klap, want over de overgang had niemand eerder nog gerept. Eiceldonatie en embryodonatie zijn de enige overgebleven opties, en we moesten dus een keuze maken. En volgens haar was eiceldonatie de beste keuze, want dan was het eventuele kindje tenminste nog genetisch van Peter. En we konden maar het beste naar Spanje gaan, want daar is geen wachtlijst en is de kwaliteit van de eitjes veel beter. En oh ja, als we dat wilden doen, moest ik nog wel even een afspraak maken in het ziekenhuis in Leuven voor een kleine kijkoperatie om mijn baarmoeder aan de binnenkant te inspecteren. Na een uur stonden we buiten met een aantal folders over eiceldonatie in Spanje, een brochure over eiceldonatie in België, een afspraak voor de kijkoperatie in Leuven en wat formulieren voor nieuw bloed- en zaadonderzoek voor Peter. Ons hoofd tolde.....Het was inmiddels al bijna 4 uur.

Vanuit Antwerpen reden we naar Torhout, naar Hotel d'Aertrycke. En onderweg bespraken we natuurlijk de informatie en de mogelijkheden. De eerste voorkeur ging uit naar embryodonatie, maar ik twijfelde enorm. Het idee dat een eventueel kindje nog wel van Peter zal zijn vind ik erg mooi, en bovendien is de slagingskans bij eiceldonatie veel groter dan bij embryodonatie. Maar bij embryodonatie is het een mooi idee dat je iets tot leven laat komen dat er al is, namelijk de ingevroren embryo's die over zijn na een IVF poging van een ander stel. Dat is ook een heel mooie gedachte! Toch fijn dat er nog een heel weekend voor ons lag waarin we veel tijd hadden voor elkaar, om onze toekomst te overdenken en bespreken.

De aanblik van het hotel in Torhout beviel ons wel. Een prachtig landgoed, een mooi kasteel en een nog mooier koetshuis annex hotel. Bij het inchecken bleek echter dat de door ons geboekte kamer met een tweepersoonsbed niet beschikbaar was omdat er geen lakens meer waren, en we kregen daarom een kamer met twee eenpersoonsbedden. Niet bepaald onze keuze voor een romantisch weekendje weg, maar allez, voor één nachtje geen probleem: de volgende dag konden we van kamer ruilen. We parkeerden onze bagage op de kamer en stapten weer in de auto naar het dorp, op zoek naar een restaurantje. In het dorp maakten we een korte dorpswandeling door de smalle en gezellige straatjes, maar helaas geen restaurant dat ons aansprak. In de toeristische stadsgids vonden we een advertentie van een Grieks restaurant en dat besloten we op te zoeken. Een vriendelijke bediening en heel lekker eten. We hebben gesmuld!

De after-Valentijnsdag hebben we doorgebracht in het romantische stadje Brugge. Het was enorm koud, maar wel schitterend zonnig weer. Wat een heerlijke plaats! We hebben genoten van de bourgondische sfeer, de vele riviertjes, prachtige oude gebouwen en winkeltjes. Met regelmatige kopjes thee en warme chocolademelk bleven we warm, het was de moeite waard. We hebben ons niet gewaagd aan een boottochtje, daarvoor was het te koud, maar we hebben kilometers gelopen. En lekker gegeten! En gepraat natuurlijk! De tusenstand na een dagje Brugje: eiceldonatie, in België, want daar kan het anoniem. Eiceldonatie, want dan vinden we in een kindje toch nog de genen terug van Peter. Peter wil al zo lang papa worden, al veel langer dan ik, en wat zal hij een fantastische vader zijn!

's Ochtends bij het ontbijt hadden we van de hotelmanager al de sleutels gekregen voor onze nieuwe kamer, maar die was nog niet klaar. We hadden daarom met haar afgesproken om 's avonds onze spullen te verhuizen. En bij terugkomst in het hotel was dat het eerste dat we gingen doen. Maar de sleutel werkte niet, en hoorde ik niet ook geluid in de kamer? Ja hoor, inderdaad geluid, bij de dienstwissel was de kamer door de volgende manager gewoon verhuurd aan een ander stel, en we konden opieuw fluiten naar onze kamer met een tweepersoonsbed. Er volgde een fikse discussie in de lobby, maar dat mocht niet baten. Er waren geen andere kamers meer beschikbaar. Eenmaal terug op onze "oude" kamer bleek die ook nog niet schoongemaakt, en dat was de druppel! Ik had er helemaal genoeg van, de paniek sloeg toe, de stress bereikte een hoogtepunt en ik wilde maar één ding: weg! We besloten die nacht nog te blijven, maar de volgende ochtend naar huis te gaan. En natuurlijk was het hotel niet het enige probleem, ik liep gewoon op eieren... Achteraf bezien ging het hier al mis, ik sloeg op hol, de stress sloeg toe.

Maar op dat moment schreef ik het toe aan de stomme managers van het hotel. Afspraak is afspraak, en een romantisch weekend breng je niet door in 2 aparte bedden. Zo gezegd, zo gedaan. De volgende dag na het ontbijt hebben we uitgecheckt. Ik voerde weer een fikse discussie over de te betalen kosten, want de medewerker wilde me een groot deel van het bedrag ook voor de derde nacht laten betalen. En daar was ik het natuurlijk niet mee eens. Tot 2 keer toe hadden zij zich niet aan de afspraken gehouden, en ik was niet van plan om daarvoor te boeten. Ze zouden van ons het precieze bedrag krijgen dat stond voor de aanbieding voor 2 nachten, en geen cent meer. Uiteindelijk ben ik het kantoor van de manager ingestormd en ik heb hem "medegedeeld" welk bedrag ik zou betalen en als hij het daarmee niet eens was mocht hij de politie bellen. En dat werkte, ik kreeg mijn zin!

Eenmaal in de auto op weg naar huis veranderde we ons plan opnieuw. Hoezo naar huis? Ik wilde wel even knuffelen met mijn ouders! En dus togen we naar Limburg. Het was gezellig om ze weer te zien, het deed me goed. 's Avonds zijn we lekker gaan uit eten bij het steakhouse Eldorado in Heerlen, samen met m'n broertje en daarna reden we alsnog naar huis. Lekker slapen in ons eigen bedje.

En toen begon het getob. Ik voelde me net een tennisbal die heen en weer werd geslagen, in een dubbelspel. Stoppen met behandelingen? Of toch doorgaan? En als we doorgaan, hoe dan? Eiceldonatie of embryodonatie? In België of in Nederland? Een keuze van niets eigenlijk, want eigenlijk is het allemaal niet wat je wil, en elke keuze heeft enorme consequenties. Stoppen met behandelen betekent geen kindje. Maar betekent ook rust, rust in je leven. Doorgaan met behandelen betekent kiezen voor onzekerheid, gaat het wel lukken. En kiezen voor België betekent een lange wachtlijst, maar ook hoge kosten. En kiezen voor Nederland betekent een lang zoekproces naar een geschikte donor. En vind je die wel? En dan nog alle ethische overwegingen. Wat vind ik verantwoord? Spanje was al heel snel geen optie voor ons, dat gaat voor ons te ver. Dat voelt niet goed. En België dan? En de datum van 18 maart kwam steeds dichterbij, en voor mijn gevoel moesten we onze keuze dan hebben gemaakt, waarom zou je anders een kijkoperatie ondergaan?

Het werd steeds lastiger om me te concentreren, ik vond het moeilijk om alle keuzes op een rij te zetten en om alle consequenties af te wegen. Voelen en denken. Lijnrecht tegenover elkaar, alsof het om een spelletje tennis gaat. Maar wel eentje met grote gevolgen. Wat kunnen we nog aan? Hoeveel onzekerheid kunnen we nog verdragen? Wat komt er allemaal op ons af? Ik wist niet hoe ik mijn gevoelens en gedachten moest ordenen, ik had het gevoel opnieuw af te stevenen op een burn-out. Het ging echt niet goed, echt niet.

En het grootste deel van de beslissing lag ook nog bij mij, omdat Peter alles prima vind. Hoewel alles? Hij wil niet naar Spanje voor behandelingen, en hij wil nog steeds graag vader worden, maar niet ten koste van alles. Hij begrijpt hoe belastend de behandeling is voor mij, en als ik wil stoppen vind hij dat prima. Als ik wil doorgaan vind hij dat ook prima. Wat een lieverd is het toch! In eerste instantie gaf hij me het gevoel dat ik er alleen voor stond, maar dat kon ik later nuanceren. Hij steunt me voor 100% en geeft me maximale ruimte. Hij stelt mijn welzijn boven zijn wensen, en dat is volgens mij echte liefde.

De eerste week van maart nam ik mijn eerste beslissing in het proces: ik annuleerde de kijkoperatie in het ziekenhuis van Leuven. De snelheid van de trein waarin we reden werd bepaald door Dr. Valkenburg en dat voelde niet goed, voor ons allebei niet. We moesten zelf het stuur weer overnemen en de snelheid bepalen. Ik annuleerde onder het mom van het aanvragen van vergoedingen bij de ziektekostenverzekering. Als we die binnen hebben zou ik een nieuwe afspraak maken. En toen viel er een zware last van me af. In werkelijkheid heb ik die vergoeding nog steeds niet aangevraagd, trouwens.

En tijdens gesprekken in het ziekenhuis met de maatschappelijk werkster en met de therapeute, en ook tijdens de ontspanningssessie met mijn bekkenbodemtherapeut begon ik weer langzaam voet aan de grond te krijgen. Vooral luisteren naar je gevoel, de antennes uitzetten en de route naar een besluit vormt zich dan vanzelf. En zo ging het ook! Leven in het hier en nu, en niet bang zijn voor de consequensties in de toekomst. Wat voelt nu goed? Waar hebben we nu kracht voor? De toekomst is voor later. En beetje bij beetje hervond ik de rust in mezelf. Waarom stress? We hebben nu toch alle tijd van de wereld? Ik hoef toch niet gelijk te weten wat ik wil, daar mag ik best even over doen. En ik hoef er toch ook niet elke minuut van de dag mee bezig te zijn, het is okay om ook ander dingen te doen, zoals werken. En juist die rust, en de ruimte die ik kreeg van Peter, en het gevoel dat ik zelf weer het stuur in handen had bracht me steeds dichter bij de juiste keuze.

Eiceldonatie. Dat gaan we doen. In Nederland. En waarom deze keuze? Alleereerst omdat Peter zo graag papa wil worden, al zo lang, en waarom dan niet zijn genen gebruiken? Maar ook omdat het systeem in Nederland zoveel aandacht heeft voor zorgvuldigheid en ethische overwegingen. Veel aandacht voor de donor, veel aandacht voor de acceptor en veel aandacht voor het kind. En er zijn geen commerciële motieven, omdat dat niet is toegestaan in Nederland. En dat maakt het principe zo nobel, dat voelt zo goed. En het kind kan altijd achterhalen waar het vandaan komt, de gegevens van de donor worden namelijk geregistreerd. En onderzoek wijst uit dat dat erg belangrijk is voor kinderen. Maar omdat een kindje nog wel uit mij geboren zal worden, ben ik wettelijk de biologische moeder, de donor zal er nooit aanspraak op kunnen maken. Voor ons gevoel is een kindje ons dan ook echt gegund als het lukt, vanuit die nobele motieven.

En dit besluit betekent dat we zelf op zoek moeten gaan naar een donor. En daarvoor trekken we nu een jaar uit.

Maar weten jullie wat ik nog wel heb gemist in mijn storm: George Clooney. Het was leuk geweest als hij ook nog even was langsgekomen. Om het leed een beetje te verzachten zeg maar... ;-)

Update in de maak!

Ik geloof dat het nu toch echt te lang ging duren, aan de berichtjes van jullie te lezen. Ik was inderdaad een hele poos ondergedoken, sorry! Ik had geen puf, geen sjoege, geen moed om nog te schrijven, er kwam gewoon niets uit mijn vingers. Telkens als ik begon te schrijven, dook ik in een zwart gat. De backspace-toets op mijn redelijk nieuwe toetsenbord is al haast versleten..... Een writer's block zou je het kunnen noemen, want behalve mijn blog wilde ook mijn studie-epistels niet lukken. Uren zat ik eraan, dagen zelfs, tot paniek aan toe. Maar sinds vorige week voelde ik weer wat lust opkomen, lust om te bloggen welteverstaan. Jullie berichtjes komen dus als geroepen!

Een nieuwe update is in de maak, maar er valt een heleboek te vertellen, dus nog heel eventjes geduld! Komt eraan.....

Niet zwanger, wel moe, bijna rijk

Zo, de laatste 2 weken van de cyclus zijn ook weer voorbij, de vieze bolletjes progestan heb ik weer achter de rug, maar de naweeën zijn nog behoorlijk voelbaar. Ik ben moe, heel moe.... Ik ben 's avonds niets meer waard, kom nergens aan toe, zelfs niet aan mijn blog.

Eind vorige week was het toch nog even spannend, want ik werd maar niet ongesteld. Zou ik dan toch...... misschien..... Vrijdag was de laatste dag van de hormonen, en op zaterdag was er nog niets te bekennen. Na een nacht woelen en dromen over zwangerschappen stonden we zaterdagochtend om 9 uur bij de drogist om een zwangerschapstest te kopen. Maar nee hoor, het tweede streepje van de merkloze test bleef toch echt uit... Jammer.

Na een hele week druk zijn met werk en studie hebben we een lekker relaxt weekend gehad. Op zaterdag zijn we ons gaan oriënteren op een nieuwe badkamer, maar we zijn er nog niet helemaal uit. We twijfelen of we de rest van de verbouwing in huis nu wel of niet zullen opstarten dit jaar, we willen nog wel een aantal dingen doen. Een nieuwe tuin zit ook nog in de planning, een nieuwe voordeur, sommige ramen moeten vervangen, een nieuwe badkamer en een nieuwe trap. Dat zijn onze grootste wensen. Maar dat kost ook een heleboel geld..... We dubben nog even verder....

Rijk zijn we ook bijna. Nou ja, bijna dan. We hebben nu al meer dan €300 verdiend met de advertenties op marktplaats, en ik verwacht dat nog te verdubbelen. Niet slecht toch, met het leegruimen van de zolder? Snel verdiend! Beter dan weggooien.

En ja, je zou het niet verwachten na mijn vorige post, maar we hebben besloten toch de auto in te ruilen voor de Honda Civic Hybride. Niet omdat ik hoop daarmee zwanger te worden, maar gewoon omdat het heel veel geld bespaart. Dat geld steek ik liever in ons huis, want daar woon ik iedere dag in. Een auto is ook maar een vervoermiddel. En hoewel we wat comfort moeten inleveren, is het nog steeds niet slecht! Geen xenon verlichting meer, geen geblindeerde ramen, geen trekhaak, minder bagageruimte en geen electrische stoelen. Maar wel een automaat, dakrails met een fietslift (hoe zou dat werken?), een automatisch dimmende binnenspiegel, een I-pod carkit, en een luxe 7" navigatie. We hebben de accessoirelijst dus nog kunnen uitbreiden. Vorige week hebben we nog eens een uitgebreide proefrit gemaakt en dat heeft ons toch overtuigd. Heerlijk, dat wordt rijden als een oudje, lekker relaxt. Filerijden wordt een stuk gemakkelijker en asociaal rijden zit er niet meer in. Mooi toch? Ik ben benieuwd hoe die gaat bevallen.

Valentijn in de auto op zolder

Mijn oma zei vroeger altijd "Wat jij in je kop hebt, heb je niet in je kont".... En dat is heel waar! Maandag na het weekend hing ik aan de telefoon met de specialist in België. Ik had haar gegevens gekregen van maar liefs twee collega's die erg over haar te spreken zijn, Dokter Valkenburg heet ze, een Nederlandse arts met een praktijk in België. De afspraak is gepland op Valentijnsdag, dat is dus al over 2½ week. Spannend!

En valentijnsdag nodigt ook uit tot romantiek, nietwaar? Daarom heb ik vandaag een lang weekend België geboekt, aansluitend aan de afspraak met Dr. Valkenburg. We rijden door naar Torhout, waar we 3 nachten verblijven in Hotel d'Aertrycke . Het hotel is gevestigd in het koetshuis van Kasteel d'Aertrycke en het ligt een kwartiertje buiten Brugge en twintig minuten van de kust.



Het zal best nog koud zijn in februari, maar daar hebben we lak aan. Een dagje Brugge, een lekkere (frisse) strandwandeling, een wandeling door de tuin, een romantisch dineetje of gewoon lekker vertoeven op de luxe kamer en genieten van elkaar. Op zondag misschien via Sluis en Roosendaal, voor een bezoekje aan de outlet Rosada, weer terug naar Muiden. Heerlijk, even ertussenuit!

Behalve het boeken van dit weekend en het maken de afspraak in België ben ik heel druk geweest met van alles en nog wat deze week, maar vooral met mijn werk. Verder ben ik nog naar Marja geweest, de maatschappelijk werkster van het CVV. Wat ben ik blij met haar! Ze weet alle ins en outs van alle vruchtbaarheidsbehandelingen en van alle andere opties, zowel technisch als emotioneel. En wat is het fantastisch om daar met haar over te praten. Ze begrijpt me zo goed, ze weet precies waar ik doorheen ga. Ze voedt me met informatie en inzichten, en laat me dingen zien van een andere zijde. We bespraken deze week natuurlijk de embryodonatie, en de second opinion in België. En verrassend genoeg spraken we ook nog over eiceldonatie. Hoewel ik eigenlijk heb besloten dat ik dat niet wil, begin ik daar nu van terug te komen. Ze heeft me gewezen op andere manieren om een donor te zoeken, anders dan in je eigen naaste omgeving, en ze heeft me een ander perspectief laten ervaren: het perspectief van een kind. Dacht ik daarmee klaar te zijn, begint het denkproces weer overnieuw...

Verder heb ik ook veel op internet gestruind naar informatie over adoptie. Marja vertelde me dat we voor een regulier adoptieproces waarschijnlijk te laat zijn. De maximale leeftijd om te kunnen adopteren in Nederland is namelijk 46. Peter is al 40, en de wachttijden lopen zo enorm op tegenwoordig, dat de kans groot is dat we dat helemaal niet halen. En over de zelfdoe procedure is nog zo weinig bekend, en volgens Marja betekent het veel geregel, je hebt er bijna een werkweek voor nodig om dat voor elkaar te krijgen. Hmmmm..... dat klinkt niet als een uitnodiging. Ik heb me aangemeld bij e-mail lijsten over adoptie en over de zelfdoeproceduren, en ik ben lid geworden van een vereniging van zelf-doeners. En die informatie stemt me niet gelijk positief. Momenteel wordt er vooral vanuit Amerika veel geadopteerd met de zelfdoe procedure, maar Busch heeft in het najaar van 2007 het Haags adoptieverdrag ondertekend, en dat maakt de zelfdoe procedure een stuk ingewikkelder. Waar ik trouwens ook erg ontstemd over was, beledigd eigenlijk, is over al die regeltjes waaraan je moet voldoen. Je MOET zoveel jaar gehuwd zijn, je MOET een BMI hebben van onder de 30, je MOET gezond zijn...... en wat me helemaal boos maakte was dat je in China niet eens een gezond kindje mag adopteren als je zelf een handicap hebt. En daar hoort slechthorend zijn ook bij. Ik mag uit China alleen een doof of een slechthorend kindje adopteren, voor een ander kindje kom ik niet eens in aanmerking. Vooropgesteld dat mijn BMI dan onder de 30 is....... Nou zeg, ik werd er behoorlijk boos van. Hou die kinderen dan maar als het zo moet! Maar ja, daar heb je ook alleen jezelf mee.

Ik voel dat de weegschaal steeds meer doorslaat naar embryodonatie en eiceldonatie, en dat we adoptie toch maar laten zitten. Maar voordat het zover is, gaan we nog een informatiebijeenkomst bijwonen van de adoptiestichting. Toevallig kregen we daarvoor gisteren een uitnodiging in de bus. Omdat de media tegenwoordig zoveel negatieve berichten over adoptie verspreidt, en de situatie in een rap tempo aan het veranderen is, in alle adoptielanden, heeft dat bureau deze -niet verplichte- bijeenkomsten georganiseerd. Hier kunnen we dan de eerste vragen stellen. Zijn we inderdaad te laat? Is het inderdaad zo moeilijk? Wat betekent het precies? De bijeenkomsten zijn gratis, en ik ben erg blij met deze mogelijkheid. Ik heb een voorkeur uitgesproken voor een bijeenkomst in april of in mei, dus daarna weten we meer. Tot die tijd gaan we eerst maar eens naar België!

En hopelijk worden we nu nog even snel rijk. Ik ben vandaag begonnen aan een reeks van advertenties op marktplaats. Na eerdere successen bij de verhuizingen, hebben we dit weekend de zolder maar eens helemaal uitgemest en alle overbodige spullen gefotografeerd (wat idioot veel werk was!) en opgemeten, en geteld (servies). En nu maar afwachten wat het oplevert. Veel hoop ik!

En oh ja, we hebben ook nog een proefrit gemaakt in een Honda Civic Hybride. Bij leaseplan loopt namelijk de actie om je huidige leaseauto in te ruilen voor deze, zonder extra kosten. En dat scheelt nogal wat! De hybride auto heeft namelijk maar 14% bijtelling in plaats van 25%, dat scheelt een slordige € 250 per maand, netto. Dat is een boel, nietwaar? Maar het besluit is nog niet genomen. Peter zegt nee, en ik weet het nog niet. Veel geld! Maar die auto.......mwah..... niet echt geweldig. Een heel stuk langzamer, veel minder bagageruimte, geen luxe navigatie, geen xenon verlichting, geen parkeersensoren... Zul je net zien, ruilen we de auto in en dan worden we toch zwanger. Past de kinderwagen niet eens in de kofferbak! Of misschien moeten we het daarom juist wel doen... wie weet?

Een goed gesprek

Na een goede nachtrust togen Peter en ik samen naar het CVV op vrijdagochtend, voor een nieuwe echo. Lang wachten was ook deze keer niet aan de orde, we werden al snel door Dr. Tonch binnengeroepen. De echo was weer enorm pijnlijk, maar duurde niet zo lang. Dr. Tonch had de situatie al snel gezien: het was echt maar één eitje, en die was inmiddels al rijp, zo'n 19-20mm was hij groot.

De verwachting werd waarheid, er zou definitief geen punctie komen. Omdat het eitje rijp was adviseerde hij ons om de pregnyl nog dezelfde avond te spuiten zodat het eitje kan springen, en ook dezelfde avond nog gemeenschap te hebben. Hoewel de kans nog steeds heel erg klein is, het zaad van Peter is immers van heel slechte kwaliteit, is de kans op zwangerschap toch groter dan nul en het zou zonde zijn om die te laten lopen. Dezelfde afloop als de eerste keer dus.

Verdere behandeling met ICSI is dan ook niet mogelijk in het AMC en Dr. Tonch sprak uit dat we snel een gesprek moesten hebben over andere opties. Daarover hadden we al nagedacht en ik vertelde dan ook dat eiceldonatie geen optie is, dus daarin hoeven we geen energie te steken, maar wij willen wel graag voor embryodonatie in aanmerking komen. Daar keek hij van op, hij was verrast en vertelde dat hij dat antwoord niet had verwacht. Embryodonatie is nog niet zo lang een wettelijke mogelijkheid en in het AMC is er nooit eerder om gevraagd. Alle IVF klinieken in Nederland hebben volgens hem 4 tot 5 keer per jaar overleg en daar is het ook nog nooit aan de orde geweest. Kortom: een nieuwe uitdaging voor het AMC en Dr. Tonch in het bijzonder.

Verder vroegen we hem hoe hij tegenover een second opinion stond, eventueel in België. En daar keek hij weer niet van op. Volgens Dr. Tonch zijn voor een second opinion 2 redenen te bedenken. De eerste reden is een medische: is de gestelde diagnose juist? Hij verwacht dat zijn diagnose klopt, maar het kan geen kwaad dat te laten bevestigen. En dat vind ik een heel positieve instelling, hij voelt zich in elk geval niet bedreigd. De tweede reden is een persoonlijke: het gevoel hebben dat je er alles aan hebt gedaan, zodat je over 10 jaar niet terugkijkt en tegen jezelf zegt "had ik maar...". Deze diagnose bepaalt immers voor een groot deel de rest van ons leven. En om rust te krijgen met de diagnose is het volgens hem heel goed om een second opinion te vragen. "En doe dat dan juist in België!" Dat antwoord verraste mij dan weer... De verklaring is dat volgens hem het beleid in België liberaler is, en dat er meer wordt geëxperimenteerd. Als ik dus kans heb op andere antwoorden en mogelijkheden, is dat eerder in België dan in Nederland. Volgens hem zijn de werkwijzen in Nederland in elke kliniek op hoofdlijnen aan elkaar gelijk.

We spraken af dat wij naar België gaan voor een second opinion, en die tijd gebruikt Dr. Tonch om de materie en vraagstukken rond embryodonatie te onderzoeken en te overleggen met collega's in den lande. Na de second opinion komen we bij hem terug voor een gesprek, een heel goed gesprek! Ik vind het erg fijn dat ik nu met zijn ondersteuning naar België kan gaan en dat ik dit niet achter zijn rug om hoef te doen. Dat voelt een heel stuk beter!

Begrijpen jullie nu waarom ik hem zo'n superdokter vind? Hij beschikt over veel inlevingsvermogen, empathie en begrip en hij begrijpt me met 2 woorden. Hij vertelt altijd heel eerlijk de waarheid, maar hij doet dat op een heel menselijke en begripvolle manier. Hij heeft altijd tijd, geeft je nooit het gevoel dat het spreekuur uitloopt. Hij is altijd vrolijk. En hij luistert altijd heel goed. Verdriet mag er zijn, en met een kleine aanraking geeft hij dan aan dat hij je begrijpt.

Aan het einde van het spreekuur wilde ik mijn gevoel dan ook met hem delen.
"Voordat we gaan wil ik u nog één ding zeggen", zei ik.
"Oh ja, wat is dat dan?"
"Ik ben erg blij met u, ik vind u zo'n fijne dokter!" zei ik weer.

Hij was opnieuw verrast, en ging er helemaal voor zitten. Hij wilde het naadje van de kous weten. "Hoezo dan?" en "Is dat bij de andere dokters anders?". Peter en ik deelden onze ervaringen en gaven voorbeelden, ik noemde hem zelfs Dr. Feelgood. Hij waardeerde onze feedback en met een warme handdruk, en een minder leuke boodschap, gingen we toch met een goed gevoel naar buiten. Het verdriet is er niet minder om, maar deze behandeling maakt het gek genoeg wel draaglijker.

Peter en ik reden samen naar huis, daar ging ik weer achter het stuur zitten en reed naar de Veluwe voor de laatste dag van de opleiding. Om half 11 was ik weer van de partij en gelukkig had ik niet veel gemist. De groep ging juist beginnen aan het bespreken van de uitkomsten van de verandermonitor. In de opleiding hebben we allemaal de kans gekregen om dit onderzoek uit te voeren op ons eigen veranderproject in de organisatie, en de uitkomsten ervan zou ons uiteraard helpen in ons leerproces, maar ook in de voortgang van het project. De methode maakt zichtbaar waar de sterke- en zwakke punten in het veranderproces zitten, door een aantal mensen een digitale vragenlijst te laten invullen. De methode is ontwikkeld door Dr. Kilian Bennebroek Gravenhorst van PlusPulse , een gedreven en inspirerend docent.

En de uitslag was erg positief! Ik zag er enorm tegenop, omdat ik slechte resultaten verwachtte. Ik had de vragenlijst zelf ook ingevuld, en ik werd daarbij geconfronteerd met een aantal vragen die me het gevoel gaven "dat ik maar gewoon wat deed" en veel te weinig structuur in het veranderproject had gebracht. Ik verwachtte daarom negatieve scores, maar die bleven uit. In plaats daarvan blijkt dat de betrokkenen behoorlijk tevreden zijn met het project, dat ik veel steun krijg en dat iedereen er een positieve ontwikkeling uit verwacht. Het was eigenlijk te mooi om waar te zijn! En daarvan kreeg ik weer een heleboel energie, ik popel om maandag met het project verder te gaan.

Tijdens de lunch op vrijdag werd er weer druk geïnformeerd naar mijn ziekenhuisbezoek en aan tafel ontstond een gesprek over mogelijke opties, zoals de embryodonatie. Eén van mijn medestudenten wees me erop dat embryodonatie volgens hem eind vorig jaar een onderwerp was bij Netwerk of bij Nova. Dat triggerde me natuurlijk en bij thuiskomst vrijdagavond ging ik gelijk op zoek. Via google vond het terug (waar zouden we zijn zonder internet...) en het bleek een uizending te zijn van Netwerk op 13 november jl. Gelukkig hebben we zoiets als "uitzending gemist" en ik kon het programma alsnog hier bekijken. Interessant! En natuurlijk heb ik een e-mail geschreven naar het ziekenhuis voor Dr. Tonch met een link naar deze uitzending, wellicht kan hij er iets mee. Ik blijf het in elk geval volgen!

Wat zijn jullie lief!

Allereerst allemaal zo ontzettend bedankt voor de lieve reacties! Dat doet zo goed! En eerlijk gezegd heb ik dat op zo'n moment wel even nodig ook. Bedankt!

Ik heb er slim aan gedaan om gisteren nog even alles van me af te schrijven op de blog, en daarna toch naar de Veluwe te rijden voor de opleiding. Onderweg heb ik mijn moeder gebeld om nog even te praten, en ook dat is altijd fijn! Op de opleiding aangekomen was iedereen ook heel lief en belangstellend, en tijdens de lunch heb ik mijn verhaal ook kunnen doen bij een aantal lieve studiegenoten. En dat doet goed. Ik heb het hart op mijn tong liggen, dus het moet er gewoon uit. En de rest van de dag heb ik me heel goed kunnen concentreren, het verdriet was al snel naar de achtergrond. Ik denk dat ik de grootste klap al in het najaar had, ik zag dit rationeel toch wel aankomen. Natuurlijk is het verdriet er toch, maar de scherpe kantjes slijten nu wat sneller eraf. Kortom: het is goed dat ik ben gegaan!

Zowel de arts als de verpleegkundige belden gisterenmiddag met de boodschap dat ze mij morgen nog eens willen zien voor de echo, en dan gaan beslissen wat er gaat gebeuren. En laat Dr. Feelgood nu net morgen het spreekuur doen, dan kan ik tenminste nog al mijn vragen kwijt. En dus ben ik nu (donderdagavond) weer thuis, want het heeft geen zin om te slapen in het hotel als ik morgen al vroeg in het AMC moet zijn. Lekker is het ook wel! Ik sla het avondprogramma nu dus over, en dat heb ik ook wel even nodig. Gelukkig staat er iets op het programma dat de anderen heel goed zonder mij kunnen doen, en waar ik niet zoveel aan mis. En dadelijk lekker in mij eigen bedje slapen, kan ik ook lekker tegen Peter aankruipen. Gisteren heb ik zo slecht geslapen in het hotel, dat moet ik echt even inhalen.

Het seminar was gisteren en vandaag erg goed! Het onderwerp vind ik super interessant, en ik kan er ook heel veel mee. Het veranderproject staat centraal, en ik krijg nu echt handvatten om er vorm en richting aan te geven. Dat klinkt waarschijnlijk heel cryptisch voor jullie, maar ik ben er heel blij mee. Ik kreeg ook goede feedback van de docent vandaag, volgens hem zat ik op de goede weg met mijn aanpak, ook erg leuk! Hij complimenteerde me met mijn aanpak, die vóór de opleiding nog vooral op "onderbuik" en "intuïtie" was gebaseerd, en zei dat ik dus een heel goede "onderbuik" heb. Dat is leuk om te horen. In elk geval dus redelijk onbewust bekwaam dus...... De opleiding gaat met dus helpen om de argumenten en aanpak te rationaliseren en in verband te brengen met de intuïtie. Snappen jullie het nog? Nee, ik ben natuurlijk niet duidelijk genoeg. Een uitgebreide toelichting vraagt zoveel tekst, dan haken jullie ook af, dus ik laat het hier maar even bij. Onthoud maar gewoon dat ik erg veel leer en dat ik heel blij ben met de aangereikte aanpak en feedback.

Morgen gaan we weer verder, na het ziekenhuis rijd ik weer naar de Veluwe voor de laatste dag. Jammer dat ik het ochtenprogramma mis, maar dat is nu eenmaal niet anders.

Maar nogmaals heel erg bedankt voor jullie medeleven! Het gaat weer goed met mij, ik krabbel er weer bovenop. En de afspraak met België ga ik volgende week maken! Ik houd jullie op de hoogte...

Eéntje...

Vandaag was de eerste echo na zeven dagen stimuleren met hormonen. Stiknerveus ging ik er samen met Peter naartoe, zou er iets te zien zijn? Bij de uitgangsecho lagen er 2 eitjes klaar volgens de arts, zouden die gegroeid zijn, en was er inmiddels al meer zichtbaar?

Helaas, het mag niet zo zijn. Er was maar één eitje in mijn rechter eierstok zichtbaar. Laura was onze arts vandaag en ze heeft veel moeite gedaan om alles zichtbaar te maken, bij de eerste echo was de linker eierstok weer niet zichtbaar. Ik moest daarom mijn blaas even leegmaken en daarna weer terug voor een tweede echo, gelukkig hoefden we niet lang te wachten. Ze haalde Dr. Feelgood nog erbij, maar de uitslag bleef hetzelfde. Het was er maar één. Het tweede eitje dat vorige keer werd gezien bleek vandaag een bloedvat te zijn, en er was dus niets bijgekomen. Mijn linker eierstok is volledig inactief.

De echo was pijnlijk en duurde lang, erg lang. Gelukkig was de arts erg meelevend en heel lief, ze nam de tijd voor ons en bleek over behoorlijk wat inlevingsvermogen te beschikken. Dat is toch wel fijn. Ze waarschuwde ons dat er waarschijnlijk weer geen punctie kan worden gedaan en dat de diagnose die in oktober werd gesteld waarschijnlijk toch de juiste blijkt: de eitjes zijn zo goed als op. En ze vond het rot voor ons, het speet haar dat ze geen beter nieuws kon geven. We kunnen erop rekenen dat het CVV ons de boodschap gaat geven dat geen verdere behandelingen worden gedaan na deze cyclus. Maar voordat het zover is, gaat Laura onze situatie vanmiddag in het team bespreken. We krijgen een telefoontje met de verdere procedure. Wordt het weer getimede samenleving? Of toch IUI? En moet ik nog terug voor een volgende echo? Ik hoor het wel, voor nu ben ik vooral verdrietig. Rationeel had ik er zelf niet op gerekend, maar ratio en gevoel zitten weer niet op één lijn. Tijdens de procedure ontwikkelde ik toch heel veel hoop, alles was immers anders dan de vorige keer. De teleurstelling komt weer hard aan.

Als we deze cyclus (technisch) hebben afgerond, moeten we ons dus gaan beraden op de toekomst. Voor mij is het duidelijk: ik wil in elk geval een second opinion in België. En als het aan mij ligt, wordt die afspraak volgende week al gemaakt. Teleurgesteld en verdrietig, maar ik leg me er nog niet bij neer.

En nu? Nu stap ik in de auto en rijd naar de Veluwe. Ik had er vanochtend eigenlijk al om half 10 moeten zijn, voor het vierde seminar van de opleiding. Ik had al aangekondigd dat ik later zou zijn vanwege het ziekenhuis, en ik ben na het ziekenhuis toch maar eerst even naar huis gekomen om het verdriet en de teleurstelling te parkeren. Mijn weblog biedt dan toch uitkomst, ik kan het even van me afschrijven. Maar ik ga wel! Even iets anders aan mijn hoofd, ik zie wel hoe het gaat de komende dagen. Naar huis komen kan altijd nog, toch?

Kerstfeest

Ik moet nog een belofte van december nakomen, de foto van mijn glamour outfit, weten jullie nog? In december hadden we op het werk een knallende glammourparty als kerstfeest, ik schreef er eerder al over. Ik had me helemaal opgedoft in een lange zwarte glamourjurk, ik vond het geweldig. Nooit eerder maakte ik een galafeest mee, en nu kon ik eindelijk eens in het lang opdraven. Ik had veel voorpret met het verzamelen van mijn outfit en bijpassende accessoires, heel wat shopping heeft dat gekost. Niet dat ik daar een hekel aan heb hoor! Veel voorpret had ik ook met mijn collega's. Dagen vantevoren gonsde het tijdens de lunch met DE vraag "Wat doe jij aan?". De vergaderzaal hadden we omgetoverd tot een dameskleedkamer, compleet met spiegels en krultangen. En natuurlijk is dat vereeuwigd op een groepsfoto:



Ik heb de hele avond op de dansvloer gestaan, ik had geen voeten meer over, ik heb er twee dagen niet van kunnen lopen. Maar dat had ik ervoor over, het was super!



Ik zal er nog lang met veel plezier aan terugdenken!

Junkie-instructies en schuldgevoel over niet-nuttig-zijn

Vrijdagochtend kreeg ik een telefoontje van de verpleegkundige van het CVV, blijkbaar was er iets mis gegaan met het noteren van mijn volgende afspraak voor een echo. Dat kwam -telefonisch- snel weer goed, en -omdat ze doorgaans heel slecht bereikbaar zijn bij het CVV- ik greep gelijk mijn kans schoon om nog eens te vragen naar instructies voor het -handig- spuiten van de menopur. Donderdagavond hebben we daar nogal mee geworsteld, daar moest vast een betere methode voor zijn. Brigitte, de verpleegkundige, achterhaalde al snel bij mij dat ik dus de verkeerde spuiten had gekregen van de apotheek, en zij stelde voor om diezelfde middag nog even langs te komen in het AMC om die op te halen. Zij zou dan gelijk nog eens voordoen hoe we dat klaarmaken van die spuiten het beste konden aanpakken. Zo gezegd, zo gedaan!

Ik meldde me om 15.00h en was gelijk aan de beurt. Brigitte had een andere -ook heel aardige- verpleegkundige ingschakeld voor de junkie-instructie en samen gingen we aan de slag. Ik kreeg een heuse toilettas uitgereikt, met daarin een verwensetje van Rituals -wat leuk!- en ook nog wat handigheidjes om bijvoorbeeld de glazen ampullen met vloeistof gemakkelijker te kunnen openen. Ik kreeg er al snel handigheid in -gelukkig leer ik snel- en ik ontwikkelde ter plekke nieuw zelfvertrouwen. Met een nieuwe voorraad -grotere- spuiten en mijn toilettas-met-verwensetje ging ik weer terug naar kantoor.

Maar niet voor lang, want om 17.00h moest ik weer bij de acupuncturiste zijn. Niet mijn eigen acupuncturiste -Martine- deze keer, maar haar collega. Martine had haar wel instructies gemaild over de aanpak en de chinees-uitziende-acupuncturiste -ik weet haar naam niet meer- nam die met mij door. Ik vertelde dat ik veel, heel veel last had van een gemene hoofdpijn en die zou ze me helpen bestrijden. Dat is fijn! En daarnaast zou ze ondersteuning geven voor de IVF-ICI en het stimuleren. Dat er maar vele eitjes mogen groeien! De prikken waren wel heel gemeen deze keer, ik voelde de energiebanen heel goed. Gelukkig trekt dat al snel na de prik weer weg, dus ik hoefde niet echt pijn te lijden. Verder gaf ze ook nog een fijne hoofdmassage en nek/schoudermassage. Mijn hoofdpijn was helemaal verdwenen.

Ik kreeg van haar de opdracht om het heel rustig aan te doen. Ik moest "minder in mijn hoofd zijn" en "meer in mijn buik". Ik moest proberen om mijn energie vooral te richten op de eitjes en niet op mijn hoofdpijn, en ze heeft me voorgedaan hoe ik dat moest doen. Letten op mijn ademhaling -vanuit de buik- en rustig bewegen, niet teveel nadenken en veel rusten. Kortom: ik moest heel goed voor mezelf zorgen! Met die belofte ging ik weer naar buiten, bijna fluitend, want ik voelde me heel goed!

Maar niet voor lang... Het hoofdpijn-vrij-zijn duurde maar een kwartier, dankzij mijn werk. Tijdens de behandeling had ik een voicemail van een van mijn medewerkers -mijn vervanger in deze voor mij heel drukke periode met alles tegelijk- over een nieuw ontdekt cijfermatig drama. Iemand op de afdeling begreep duidelijk een methodiek niet en had daardoor een fout gemaakt ten bedrage van ettelijke tonnen euro's, waardoor een aantal mensen -waaronder ik- beslist niet blij zouden zijn. En terwijl we aan de telefoon waren kon ik -bijna thuis- weer omkeren naar mijn werk. Daar moesten duidelijk wat knopen worden doorgehakt en oplossingen gezocht. Het had geen zin om boos te worden, hoe kun je boos zijn op iemand die iets niet begrijpt maar wel van heel goede wil is? Ik was boos op mezelf, dat ik het niet eerder had ontdekt. Vrijdagavond was letterlijk vijf-voor-twaalf, want de boeken worden dit weekend gesloten en maandag kunnen de resultaten niet meer worden aangepast. En natuurlijk waren de collega's aan wie we heel noodzakelijke vragen moesten stellen niet meer bereikbaar op vrijdagavond....Het probleem bleek dan ook taai, en is nog steeds niet opgelost, maar we hebben een plan A en een plan B bedacht, wat deels nog vrijdag en deels maandag ten uitvoer werd/wordt gebracht. Manager zijn betekent delegeren, maar ook verantwoordelijkheid nemen wanneer dat fout gaat!

Met het advies van de acupuncturiste in mijn hoofd dwong ik mezelf om rustig te blijven en zo de weer-opkomende-hoofdpijn terug te dringen in zijn hok. Dat lukte deels, het bleef draaglijk. Om kwart voor 8 stapte ik in de auto naar huis en ik was precies op tijd thuis om te spuiten. En dat ging door de laatste junkie-instructies een heel stuk beter! Uitgeput dook ik daarna op de bank. De medicijnen eisen nu ook z'n tol in mijn energieniveau.

Behalve boodschappen doen -blèh- is de zaterdag voorbij gegaan zonder nuttige dingen te hebben gedaan. De hoofdpijn bleef aanwezig, maar wel draaglijk, en de vermoeidheid komt steeds vroeger. En als ik al iets nuttigs wilde doen, werd ik gelijk gestraft met de hoofdpijn die dan een paar tandjes opschroeft. Dat leert je wel! Schuldgevoel versus hoofdpijn? De hoofdpijn wint! Na een avondje bankhangen en kijken naar leuke tv-series die we hadden opgenomen op de dvd-recorder, zoals Bones en Treshold, lagen we al om 22.00h in bed. Weliswaar met de TV aan, maar daar merkte ik al snel weinig meer van.

En eigenlijk moet ik vandaag heel nodig mijn studie oppakken en een tweetal verslagen schrijven, maar ik voorzie niet veel actie van mijn kant. Dit blog roept de hoofdpijn alweer op, dus ik ga zo direct gewoon weer nutteloos op de bank hangen en niets doen. Hoe moeilijk dat ook is.... Misschien nog wat scrapbooking en foto-werk, of anders gewoon weer naar de tv staren en af-en-toe indommelen. Luisteren naar mijn lichaam, dat zal ik doen!

Toeval, echo en lastige spuiten

Ik heb het over mijzelf afgeroepen, volgens mij...... Schreef ik zondagmiddag nog dat ik het bewezen acht dat chocolade helpt tegen hoofdpijn, ik had het boodschappenlijstje van Vita al uitgeprint, in de namiddag sloeg het noodlot toe: de hoofdpijn kwam, zag en overwon.

Ik ging er zondagavond mee naar bed, en stond er maandag mee op. En het leek alsof iemand ieder uur de "volumeknop" iets hoger draaide. Maandagavond heb ik de pot nutella met een lepel paraat gemaakt, maar dat mocht niet baten. Op dinsdag stond ik er weer mee op, en ik keek er scheel van. Ik heb me staande gehouden tijdens het management team overleg (dat is altijd best gezellig), maar daarna ben ik toch ziek naar huis gegaan. Daar ben ik onder dekens gaan liggen, licht uit, hoorapparaten uit, en maar hopen dat de hoofdpijn weg ging. Ik heb tussendoor nog "even" het ziekenhuis gebeld en gevraagd of ze me alsjeblieft konden helpen. Paracetamol helpt niet, zelfs niet als ik 4 tegelijk neem. Ibuprofen mag niet. Ik moest op zoek naar naproxine, dat is een middel tegen ernstige menstruatiepijn, maar dat mocht ik alleen dinsdag en woensdag nemen. Peter haalde het voor mij, en met 2 tabletten tegelijk ging ik weer onder de dekens. En waarempel, op dinsdag gingen de allerscherpste kantjes al een beetje eraf. Toch was ik er woensdagochtend nog enorm beroerd van, maar tegen de middag ging het alweer iets beter. Hallelujah.....

En toch ben ik ook een leerervaring rijker: ik begrijp nu waar de term suicide-headache vandaan komt... Je moet wel altijd de positieve kanten blijven zien, toch ;-)

Woensdagmiddag ben ik ook nog even langs de fysiotherapeut gegaan, gelukkig kon ik heel snel terecht. Ik merkte dat ik gespannen schouders en een heel strakke nek had, en dat werkt ook niet positief op de hoofdpijn natuurlijk. Waarschijnlijk nog de restanten van een kou, verkeerd gelegen en toch de spanningen rond zo'n tweede ICSI. Linske, de therapeut, heeft me lekker los gemasseerd, en ook dat was weldadig voor mijn welzijn. Ik voelde me weer langzaam mens worden!

Omdat ik een beetje ontspanning wel kon gebruiken, zag ik erg uit naar de afspraak met Vita diezelfde woensdagavond. We kennen elkaar via het blog en mailden heel af en toe. We hebben de hele avond gekletst, en gekletst, en gekletst. Over ICSI, over Dr. Feelgood, over Amerika en achtbanen, over de ijskonijnen van het AMC, over familie en over vrienden en nog veel meer. Heerlijk was het, en heel bijzonder. Alsof we elkaar al jaren kenden. Zij is een ontzettend leuk en lief mens!

En vanochtend was het tijd voor de volgende fase in deze ICSI cyclus: de uitgangsecho. Dat is de echo die bepaalt of je mag starten met stimuleren, en ja, dat mag dus! Alles zag er goed uit, het baarmoederslijmvlies was "mooi dun" en er waren zelfs 2 eitjes zichtbaar in de rechter eierstok. En dat zijn er 2 meer dan de vorige keer. De echo was weer erg pijnlijk, en de eierstokken weer moeilijk vindbaar. Dat duidt er toch op dat ze niet heel zwaar zijn, en dus niet zoveel eitjes bevatten die al klaarliggen. Maar toch, het is weer meer dan de vorige keer.

Het was niet Dr. Feelgood die ons hielp vandaag, ik had een arts die ik nooit eerder had gezien. Een blonde dame, iets ouder dan de ijskonijnen, en erg aardig. Fijn, "aardig" helpt toch bij het op-je-gemak-voelen in zo'n ijskoude-bunkerachtige-omgeving. Ze was een hele stapel statussen kwijt en dat zorgde even voor een beetje paniek, maar de verpleging wist het vakkundig te verhelpen. De verpleegster kwam nogal lomp binnendenderen precies op het verkeerde moment -met de benen hoog in de ijskoude steunen- maar ik kon het haar niet kwalijk nemen. En Dr. Feelgood was gelukkig wel in de buurt en zwaaide enthousiast naar ons bij het langslopen. Ook altijd leuk! Na de echo kregen we de instructies over het spuiten van de menopur van de verpleegkundige, de volgende afspraak werd gemaakt voor volgende week woensdag, en met een stapel bloed-prik-formulieren konden we weer ophoepelen.



En vanavond was de vuurdoop, de eerste menopur moest erin. Tjonge, dat was een onderneming. Het voorbereiden van de spuiten kost aardig wat tijd, dat doe je niet zomaar even in het toilet van een restaurantje. Eerst moet de lange naald op de spuit, en daarmee moesten 2 ampullen met vloeistof worden leeggemaakt. Die moesten vervolgens worden verdeeld over 6 ampullen met poeder, en daarna moest dat opgeloste mengsel uit die 6 ampullen weer worden opgezogen. En dat past niet in 1 spuit, dus dat werden er 2. Dan de korte naald erop en hup, in de buik. Poeh.....een hele onderneming dus. Dit protocol lijkt erg op dat van de pregnyl, alleen is dat een veel kleinere hoeveelheid. Het breken van die glazen ampullen met vloeistof vind ik altijd heel akelig, maar ik bedacht me net dat ik er toch veel meer heb dan ik nodig heb. Elke verpakking bestaat namelijk uit 5 ampullen poeder en 5 ampullen vloeistof. Die poeder heb ik allemaal nodig, maar van die vloeistof ampullen gebruik ik er maar 2. Ik ga dus morgen gewoon zelf ermee oefenen. Gaat het fout? Geen nood, weggooien en overnieuw. Voorraad genoeg, dan kan ik daarmee ook wat zelfvertrouwen opbouwen. Het lastige is nu wel, dat ik dus eigenlijk elke avond thuis moet zijn, want dit is zo'n gedoe...dat doe je niet zomaar ergens anders. Maar misschien denk ik daar na een paar dagen ook wel weer anders over. Alles went toch?

En nu maar hopen dat de boel in beweging komt, en dat de eitjes gaan groeien. Doordat alles er vanochtend zo goed uitzag, zijn er weer nieuwe hoop-luikjes open gegaan bij mij... Hopen jullie mee?

Geen toeval

Twee keer is geen toeval, chocola helpt echt! Hoewel ik aankondigde met de pot nutella voor de tv te gaan zitten, heb ik besloten toch maar -heel netjes- een boterham te smeren (zodat je de dikke laag nutella niet kan zien, scheelt wat schuldgevoel...). En het hielp: de hoofdpijn ging weer over! Na 2 keer is het geen toeval meer, voor mij is het nu bewezen. Ik ga Vita's advies dus maar opvolgen en met haar chocola-boodschappenlijstje naar de stad. Zij heeft er vast ervaring mee. En voor diegenen die Vita niet kennen: zij zit in hetzelfde schuitje als ik, zij en D. starten eind deze maand met de tweede ICSI poging. Voor wie van humor houdt is haar blog zeer aan te raden!

Een berichtje aan Dr. Feelgood -de liefste gynaecoloog van het CVV- is niet meer nodig: mijn menstruatie diende zich alsnog gisterenavond laat aan. Ik kan dus nu met een gerust gevoel morgen een berichtje achterlaten, en naar verwachting moet ik dan op donderdag of vrijdag opdraven voor de eerste echo. Ik heb me dus toch weer teveel laten meeslepen. Je denkt je lichaam zo goed te kennen, maar soms word je toch verrast. Dat blijkt weer!

Maar bedankt voor jullie meeleven!

Chocola en menstruatie

Inmiddels heb ik alweer anderhalve week decapeptyl erop zitten. Het spuiten gaat goed, bijna als vanzelf. Hoewel, ik moet wel erg mijn best doen om eraan te denken, ik wil het nog wel eens vergeten. En eigenlijk vind ik dat ook wel een goed teken, want dat betekent dat ik er ook niet continu mee bezig ben in mijn gedachten.

Halverwege deze week begon de buikkramp en de rugpijn, en ik dacht even dat de menstruatie eraan kwam. Die verwachtte ik namelijk pas vandaag, en niet eerder deze week, het duurt nornaal altijd een week na het nemen van de laatste pil op de strip. Maar behalve een ietsiepietsie bruine afscheiding en de buikpijn gebeurde er niets. Maar het gekke is dat er vandaag ook niets gebeurde. Ik heb nog altijd flink buikpijn en rugpijn, maar van een menstruatie is geen sprake. Hoe kan dat nou?

Nu heb ik zelden veel bloedverlies bij een normale menstruatie, en in het verleden heb ik al eerder een menstruatie overgeslagen, zelfs bij het gebruik van de pil. Dus ik begin nu langzaam te vermoeden dat de menstruatie zich toch afgelopen woensdag heeft aangediend........ Wat nu?

Wat is het probleem nu, zul je waarschijnlijk denken? Menstruatie is niet echt een gezellig onderwerp voor een blog. Maar het zit zo. Je start met de decapeptyl een paar dagen voor de laatste pil. Je wacht daarna tot de menstruatie om aan de gynaecoloog een seintje te geven. Precies 5 dagen na de menstruatie wordt namelijk een echo gemaakt en als die goed is, moet je starten met het stimuleren, de hormonen dus. Het tijdstip van die menstruatie is dus van belang in het hele ICSI proces. Als die menstruatie dus toch op woensdag is gestart, dan zou ik dus maandag aanstaande de echo moeten laten maken. Ja, wat nu? Hoewel het CVV ook in het weekend gewoon doorgaat met behandelingen, is het secretariaat die dagen niet bereikbaar. Er zit dus niets anders op dan maandag gelijk een e-mail te versturen, of proberen om telefonisch contact te leggen. Verder maar gewoon mijn hoofd koel houden, je kunt toch geen ijzer met handen breken.

Gisteren deed ik een interessante ontdekking over chocola! Ik had namelijk al sinds donderdagavond een heel vervelende hoofdpijn, een van de bekende bijwerkingen van de spuiten. Ik ging ermee naar bed, en ik werd er gisteren weer mee wakker. Paracetamol helpt echter niet. Gisteren op mijn werk werd ik er helemaal gek van, ik ging er zelfs scheel van kijken (dat gevoel had ik althans). Nu had ik ook al de hele dag een zeer sterke behoefte aan chocola, dat heb ik normaal nooooooooooit. Ik eet het ook niet zoveel, en heb het eigenlijk nooit in huis. Maar gisterenmiddag ben ik gezwicht en heb op mijn werk uit de automaat een snicker getrokken (bij gebrek aan beter), dat doe ik normaal ook noooooooooooooit. En wat gebeurt er: bij elke hap die ik neem wordt de hoofdpijn minder, en na 5 minuten was de hoofdpijn helemaal verdwenen. Dat vind ik toch wel apart...........

Het is nu zaterdagavond, ik voel de hoofdpijn alweer opkomen, maar ik heb geen chocoladereep in huis. Waar is het dichtsbijzijnde tankstation? Of weet je wat, ik ga gewoon met de pot nutella voor de tv zitten. Zou het helpen?

Nieuwsgierig

Het is zover: het nieuwe jaar is begonnen. Het jaar 2008 is aangebroken, en het klinkt alsof het science-fiction is. In de jaren 80, in mijn toch wel heftige pubertijd, klonk dat zoooooooover weg. En nu is het realiteit geworden. Goh, wat worden we oud...

Oud of niet, mijn nieuwsgierigheid steekt de kop op. Die verdwijnt niet met het ouder worden. Iets als "een vos verliest wel z'n haren, maar niet z'n streken". En nieuwsgierig ben ik, enorm.

Nieuwsgierig naar 2008, wat gaat het ons brengen? Wat gaat er allemaal gebeuren? Ik ben zo benieuwd hoe we gaan terugkijken op 2008 met de feestdagen in december, het meest tradionele moment in het jaar om precies dat te doen, terugblikken. Wat zullen we meemaken?

De grootste vraag natuurlijk: worden we zwanger?



En als we dat niet worden, gaan we dan wel of niet adopteren?

Maar ook:

Wordt Peter weer helemaal de oude?
Welke gevolgen heeft de fusie van Ymere en de Woonmaatschappij?
Werk ik überhaupt nog steeds bij Ymere?
Hoe loopt mijn opleiding af?
Heeft Peter een nieuwe baan?
Gaan we wel of niet op vakantie naar Amerika?
Of gaan we misschien wel naar Azië?
Hoe ziet onze tuin er uit?
Hoe ontwikkelt onze vriendenkring zich?
Krijgen we een mooie zomer?
Blijft iedereen om ons heen gezond?
Kopen we eindelijk een nieuwe TV en een nieuwe TV kast in de woonkamer?



Kortom, nieuwsgierig dus! Volgend jaar om deze tijd zullen we het allemaal weten. Zijn jullie net zo nieuwsgierig als ik?